Leer vraagt bijpassend leven

In de rechtvaardiging van de goddeloze wordt de gemeente van de Heere Jezus opgewekt tot nieuw, hemels leven. Dat is de basis van christelijke ethiek. Daarom begint de apostel Paulus in zijn brieven ook altijd met het evangelie. Al dan niet ingaand op vragen uit de gemeente, stelt hij eerst de leer der godzaligheid helder en duidelijk voor.
In de Romeinenbrief schrijft hij in elf hoofdstukken over het grote thema ‘Door het geloof, en dus door genade, alleen’. Maar in al zijn grote brieven voegt hij ook altijd een paar hoofdstukken over het concrete gemeenteleven toe.
Wie immers recht in de leer is, wordt geroepen tot een leven in overeenstemming met de belijdenis: ‘Jezus Christus is onze Vorst en Zaligmaker.’ (Hand. 5: 31) In kerkgebouwen van gemeenten uit de calvinistische Reformatie ligt altijd principieel op de kansel een opengeslagen Bijbel, als hart van de gemeenschap. Dat Woord moet immers niet alleen de leer, maar ook ons dagelijks leven bepalen. En dat heeft ook heel duidelijk iets te zeggen over de wijze waarop de leden der gemeente met elkaar omgaan in onderling pastoraat.
‘De liefde zij ongeveinsd’, dat schrijven apostelen wel driemaal in het Nieuwe Testament (Rom. 12:9, 2 Kor. 6:6 en 1 Petr. 1:22). Het woord dat zij in het Grieks voor ‘ongeveinsd’ gebruiken, kennen wij ook. Er staat namelijk: ‘niet-hypocriet’. Hypocriet, dat is: doen alsof. Dat woord schijnt oorspronkelijk iets te maken te hebben met het spelen van een rol.
De apostel zegt dus eigenlijk: Laat de liefde niet uit uw hoofd komen, maar uit uw hart. Speel niet de rol van het begripvol gemeentelid, maar wees een hartelijk medemens. Die liefde brengt ons hart uit zichzelf echter niet op. Daarvan geldt het woord van de profeet: ‘Arglistig is het hart boven alles, ja verderfelijk is het; wie kan het kennen?’ (Jer. 17: 9).
Het woord dat de apostelen gebruiken voor liefde is hetzelfde woord dat Paulus op een unieke wijze aan de orde stelt in 1 Korinthe 13. Daar gaat het allereerst om de liefde van God in Jezus Christus. Wie 1 Korinthe 13:4-8a leest en bij het woord ‘liefde’ Zijn naam, Jezus Christus, dan peil je wat de ware liefde is! Maar Hij wil dat ook leren aan wie op Hem ziet. Dan gaan we 1 Korinthe 13 opnieuw lezen, maar dan in plaats van ‘de liefde is’: ‘Ik mag zijn’. Dan vinden wij heel duidelijk omschreven wat de ongeveinsde liefde is.

Afkeer van het kwade
In Romeinen 12 gebruikt de apostel zeer krachtige woorden als hij het over die liefde heeft: ‘Heb een afkeer van het boze …’ Een afkeer hebben, dat is: verafschuwen. En wat dan ‘het boze’ is? Wel, alles wat van dé Boze is. Dat is te veel om op te noemen.
Om voor de gemeente een paar zonden te noemen die de gemeenschap der heiligen verstoren, dat is niet zo moeilijk: proberen geestelijk boven anderen uit te komen; alles wat de eenheid der gemeente schaadt; anderen, bedoeld of ongemerkt, kwetsen en kleineren. Noem maar op al die dingen die insluipen in de gemeente van de Heere Jezus Christus, omdat de oude slang zo listig is.
Het boze, dat is voor de apostel alles wat niet in overeenstemming is met het grote gebod. Daar moeten we heel duidelijk tegen strijden. Want wie ergens een afschuw van heeft, gaat dat immers niet koesteren, maar ontlopen. Wij moeten de zonde haten, maar ook ontvluchten. En dat is een fel gevecht. Ook dat hoort bij de strijd van het geloof.
Hier tegenover stelt de apostel de ander kant: ‘Hangt het goede aan …’ Letterlijk staat er: ‘Lijm alles vast op het goede.’ Zelfs de meest kleine dingen in het gemeenteleven moeten getoetst worden aan het grote gebod, door te vragen: ‘Is het tot Gods eer?’ En heeft mijn naaste er ook iets aan? Het goede mag nooit uit het oog verloren worden in het dagelijks leven van een christen.

Onderlinge liefde
Het woord dat in de Bijbel gebruikt wordt om het gemeenteleven van de eerste christenen te tekenen is ‘Philadelphia’. En dat wordt vertaald met ‘broederlijke liefde’. De buitenstaanders zeiden: ‘Zie hoe lief zij elkaar hebben!’ Dat was uniek in die kille Romeinse wereld. Dat er een gemeente was van mensen die zichzelf zagen als broeders en zusters om Christus’ wil. Wat dat precies inhoudt? ‘Wel’, schrijft prof.dr. A.A. van Ruler, ‘men is met elkaar verbonden op een onlosmakelijke manier. Deze verbondenheid gaat door tot in de innigste roerselen van het bloed. Men is niet zonder elkaar. Men let op elkaar. Men ontziet elkaar en men zorgt voor elkaar.’
Paulus zegt het in Romeinen 12 zelfs dubbel, en zo is het ook in de vertaling weergegeven: ‘Heb elkaar lief … in liefde.’ Daar zit iets spontaans, iets vanzelfsprekends, in. Zij, die in de gelijkenis van de Heere Jezus ingaan in het Koninkrijk, weten niet eens wanneer zij hun Meester gediend hebben. ‘Wanneer’, zo zeggen zij verwonderd, ‘hebben wij U hongerig gezien en gespijzigd …?’ Die liefde heeft immers niets verdienstelijks, maar komt als water uit een bron spontaan uit een door de Geest geheiligd hart.

Respect
Een ander aspect van broederlijke liefde is: het respect hebben voor de ander. Palus zegt dat onder andere met deze woorden: ‘De één ga de ander voor met eer …’ (Rom. 12: 10) Daar wordt iets genoemd, waaraan het in deze tijd en in onze gemeenten vaak ontbreekt. Wij hebben nogal eens de neiging mensen met wie wij het in de leer niet eens zijn of die een heel andere levenstijl hebben, wat naar beneden te halen met opmerkingen als: ‘Ja, jullie … maar wij …!’ Dat is echter principieel onjuist en in strijd met de liefde.
De apostel bedoelt telkens te zeggen: Laat niet de één boven de ander gaan staan. Of misschien nog scherper: Laat de ander altijd boven je staan. Dat ‘voorgaan’ kan namelijk ook betekenen: ‘hoger achten’. In liefde, zo wil hij zeggen, verloochen je jezelf en waardeer je de ander altijd hoger in eer en waardigheid. In Filippenzen 2 zegt de apostel het dan ook met zoveel woorden: ‘In ootmoedigheid achte de één de ander uitnemender dan zichzelf.’ (vs. 3) En dat doe je als je de ander – hoezeer je misschien ook van hem of haar verschilt – met respect tegemoet treedt en hem of haar ernstig neemt als medelid van dezelfde gemeente.

Enthousiasme
Het elfde vers van Romeinen 12 noemt nog een paar dingen op die de liefde in de gemeenschap der heiligen bevorderen. Allereerst: ‘Wees niet traag in het benaarstigen’. Benaarstigen, dat is druk bezig zijn, zoals de bijen en de mieren. Bedoeld wordt: Span al je krachten ervoor in. Of, misschien wat meer bijbels gezegd: Gebruik onophoudelijk de talenten die God je gaf. En u zult ontdekken dat u er vaak meer hebt dan u denkt.
Laat niets wat u in de gemeente doen kunt voor een ander liggen met de gedachte: Dat doet hij wel. Doe wat je doen kunt, om bij te dragen aan de opbouw van het lichaam van Christus. Aan opbouwende medewerkers is in vrijwel iedere gemeente groot gebrek.
Bij de woorden ‘zijt vurig van geest’, die de apostel erop doet volgen, zouden wij aan Pinksteren kunnen denken. Toch staat ‘geest’ hier met een kleine letter en wordt de menselijke geest bedoeld. Maar dat heeft wel alles met de Pinkstergeest te maken. Die maakt mensen immers ‘enthousiast’, en dat betekent: in de Heere. De Geest kent immers het brandende hart vol liefde van de Vader en de Zoon. Hij wil dat heilige vuur in kille mensenharten leggen, zodat ook zij barmhartig en liefdevol zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen