De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

Hier een min of meer seculier verhaal, maar kenmerkend voor het huidige hedonistische, consumptieve levensgedrag van moderne mensen. De babyboomers laten het breed hangen, aldus Trouw:

De Britse historicus Simon Schama laat in zijn veelgeroemde studie ‘Overvloed en Onbehagen’ al zien dat Nederlanders toch niet de krenterigste burgers van Europa zijn, waarvoor ook de zeventiende-eeuwse clichés hen al hielden. Vermogende kooplieden lieten het breed hangen. Hier en daar werd de Republiek zelfs geroemd als consumentenparadijs, schrijft Schama.
De huidige babyboomgeneratie past 350 jaar later perfect in dat plaatje. Nog steeds is er de notie dat Nederlanders boven op hun geld zitten. De babyboomers echter blijken hun geld liever hier en nu te laten rollen dan hun vermogen later aan hun kinderen door te geven. (…) Daarmee lopen de Nederlanders met de Duitsers voorop in Europa. In Amerika is hiervoor al een term verzonnen: de ski-generatie. Ski is de afkorting voor spending the kids inheritance, oftewel het uitgeven van de erfenis van de kinderen. ’Verjubelen’ in het Nederlands.
Deze houding is een trendbreuk met de mensen van boven de 65 die nog grotendeels het geld dat zij hebben vergaard willen behouden en doorgeven”, zegt Marc van den Boom, marktonderzoeker bij Axa Nederland. Het verzekeringsbedrijf voert dit soort onderzoek al jaren uit in vele landen en dat geeft een goed zicht op de trends. ‘Die nieuwe mentaliteit is ook wel verklaarbaar’, zegt Van den Boom. ‘Het is de eerste generatie die in de breedte over veel vermogen beschikt. Zij zijn massaal gaan studeren, hebben vervolgens de goede banen ingenomen, hebben gespaard en huizen gekocht. Het is tevens de eerste generatie waarvan de vrouwen volop zijn gaan werken. Het gespaarde geld mag worden uitgegeven. Er is hard voor gewerkt, vindt men.’ Er is ook veel om aan uit te geven. Reizen, cursussen, tweede huizen in het buitenland, dat soort zaken worden volop aangeboden. (…) De kinderen zelf zeggen vaak: ‘Maak je over ons geen zorgen. Gaan jullie nou maar lekker genieten.’ In het verlengde daarvan zie je dat Nederlandse kinderen vinden dat zij hun ouders ook niet financieel hoeven te ondersteunen. Ook met die houding lopen wij voorop in Europa en daarbuiten.’

‘Wat ik heb gezien, daar zijn geen woorden voor’ kopt een vraaggesprek in de Huizer Courant met Heico Uban, wiens leven psychisch ontregeld raakte na zeven maanden verblijf in Bosnië. Wisten wij eigenlijk wel wat ‘onze’ jongens overkwam? Ouders en verwanten kennen de verhalen van nabij.
Ik heb lichamen aan bomen zien hangen, afgehakte handen gezien … Ze werden niet ‘netjes’ door het hoofd geschoten, maar afgemaakt op een manier die niet te beschrijven valt. Dat soort dingen kwam je tegen als je zo’n dorp binnen kwam. Oorlog …, dat is dat je iemand neerschiet. Dat hoort bij oorlog. Maar wat ik hier zag, daar zijn geen woorden voor. Op een gegeven moment raken die beelden je niet meer. Dan kom je in het kamp en vertelt: Ik zag vandaag weer een hoofd waar een paar kinderen mee liepen te spelen. Het voelt alsof je naar een idiote film zit te kijken. Je ziet het en je zet het weer weg. Veel dingen beleef ik nog steeds alsof ik een heftige film heb gezien. Wat me veel pijn heeft gedaan waren de lange stoeten vluchtelingen. Mensen met hun hele hebben en houwen op hun rug. Er werden bussen geregeld door de moslims. De Kroaten hielden alles tegen en wij moesten terug. Dat gaat niet goed, dachten we nog. De volgende ochtend lagen er zestig doden. Het is een gebeurtenis die me tot op de dag van vandaag een niet aflatende pijn bezorgt. Waren we maar gebleven. Was ik maar niet weggegaan. Misschien had het mijn leven gekost, maar dan had ik tenminste een paar levens kunnen redden. Op de grond lag één grote rode vlek. De bussen waren aan gort geschoten en alle koffers en kleding geroofd (...).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 december 2007

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 december 2007

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's