Hoofdstuk bij de koffie

‘I k denk dat de Heere God Martyn Lloyd-Jones express heeft gegeven in de tijd voor de wederkomst. ‘De dokter’ kon de tijdgeest analyseren; hij was een man van veel gebeden.

Veel mensen denken dat arts zijn het einde is, maar Lloyd-Jones zette een punt achter zijn dokterscarrière en werd predikant. Dan ben je met een eeuwigheidperspectief bezig.

Ik houd van zijn analytische manier van denken, van zijn door vuur aangestoken logica. Ook van zijn filosofische manier van denken.

Zijn uitspraken gaan vaak echt de dingen van het leven aan. Hij zei bijvoorbeeld: ‘In deze tijd van massacommunicatie zijn er nog steeds dingen die we alleen moeten doen. We worden alleen geboren, we moeten alleen sterven.’ Hij kon dingen vaak in één zin typeren, op een manier waar maar weinig mensen aan toekomen.

Ook in zijn bijbeluitleg kom ik vaak eyeopeners tegen.

Volgens Lloyd-Jones bestaan mensen uit verstand, gevoel en wil. Op de laatste legde hij soms nadruk. ‘Zet jezelf tot iets, doe niet zo slap.’

In Nederland krijgt de wil minder gewicht. We moeten de wil oefenen, zei Lloyd-Jones, om zo een getuigenis voor de wereld te zijn.

Zelf was hij ook enorm gedisciplineerd – in zijn werk, zijn bijbellezen, overal in. Voor mij is hij daarin een voorbeeld.’

Wanneer en hoe hebt u hem ontdekt?

‘Kort na het sterven van ‘de dokter’, dus na 1981. Op zondagavond zaten we altijd gezellig bij elkaar, om te praten en te lezen. Mijn twee jaar oudere broer, die net als ik medicijnen studeerde, las Geestelijke depressie. Oorzaken en genezing van Lloyd-Jones. Ik pakte het ook en kocht daarna het boek Leven door de Geest, over Efeze 5. Ik heb Lloyd- Jones niet meer losgelaten. Hij heeft mij in die periode erg geholpen mijn positie te bepalen ten opzichte van de kerk waarin ik ben opgegroeid, het geloof en de Bijbel.’

Wat hebt u zoal van hem gelezen? Wat was het beste?

‘Ik heb nagenoeg alles gelezen wat van Lloyd-Jones is verschenen.

Destijds las ik de serie van acht delen over Efeze, waarmee hij in 1954 was begonnen. Het jaar erop startte hij ook een vers-voor-versanalyse van de Romeinenbrief.

Elke week bereidde hij drie preken voor, wat alleen mogelijk was door zijn ijzeren discipline. Na dertien jaar kwam hij bij Romeinen 14:17 aan: ‘Want het Koninkrijk Gods is vrede.’ Lloyd-Jones blijkt dan ernstig ziek te zijn en wordt geopereerd. De laatste jaren besteedt hij aan het uitgeven van de gehouden prekenseries.

Andere boeken die ik las, zijn De Bergrede, Prediking en predikers en Toon mij nu uw heerlijkheid. Over de noodzaak van opwekking. Als je via de site mlj.org.uk zijn boeken – totaal 54 stuks – bestelt, heb je ze drie dagen later in huis. Ook is daar elke week een halve preek, 25 minuten, te horen. Het meest leerzaam vind ik de veertiendelige serie over de Romeinenbrief.

Vreemd genoeg is er relatief weinig in het Nederlands vertaald. Wie Koreaans leest, zou beter af zijn.’

Wat en hoe vaak leest u nu nog van hem?

‘De laatste jaren zijn nog zes boe-

Dit is het laatste interview in een serie over favoriete auteurs.

ken verschenen over de eerste hoofdstukken van Handelingen. Deze serie over de vroegchristelijke gemeente is heel bijzonder.

’s Ochtends, als het gezin naar werk of school is, mag ik graag tijdens het koffiedrinken een hoofdstuk lezen. Dan blijkt een boek snel uit te zijn. Momenteel ben ik bezig met Knowing the times.’

Al op plaatsen geweest waar hij geleefd heeft?

‘In 2000 gingen wij naar Wales op vakantie. Vanuit Londen reden we drie uur in westelijke richting en kwamen we in Aberavon aan, halverwege de zuidkust van Wales, een havenstad.

Toen Lloyd-Jones daar in 1927 als predikant naartoe ging, was er werkeloosheid, grote armoede en dronkenschap. Vijftig jaar later preekt hij er weer, opnieuw over de tekst: ‘Want ik heb voorgenomen niets te weten onder u, dan Jezus Christus en Dien gekruisigd.’ Hij verhaalt dan hoe destijds ene Billy Fairplay tot geloof kwam, na 77 jaar van dronkenschap en vechten.

Drie jaar erna zag Lloyd-Jones hem van de tijd naar de eeuwigheid gaan, met het gezicht stralend als een engel en zijn armen uitgestrekt. De tekst uit 1 Korinthe 2:2 staat nu op de grafsteen van Lloyd-Jones in Newcastle Emlyn. Vanuit Aberavon is dat ruim een uur westwaarts. We wisten niet precies waar het kerkhof was. Bij de plaatselijke VVV werden we geholpen door een vrouw die zat te lezen in een dik boek van ds. Iain Murray, over het leven van Lloyd-Jones. Omdat ze zo verbaasd was over het feit dat mensen uit de hele wereld naar dit eenvoudige graf kwamen kijken, wilde ze weten wie Lloyd-Jones nu eigenlijk was. Ik heb haar toen ook een boek laten zien van Lloyd- Jones zelf.

Lloyd-Jones is daar begraven omdat de opa van zijn vrouw daar predikant was en er in 1904 een grote opwekking meemaakte.

We bezochten ook de Westminster Chapel in Londen, gelegen op loopafstand tussen Buckingham Palace en de Big Ben. Niet te verwarren met de ook vlakbij gelegen, luisterrijke, Westminster Abbey.’

Hebt u nog wel oog voor eventuele schaduwzijden van Lloyd-Jones?

‘Hij noemde zichzelf een zondaar, gered door genade. Om me heen hoor ik wel eens schaduwzijden noemen, maar die vind ik meestal niet terecht. Laten mensen Lloyd- Jones goed lezen.’

Heeft het lezen van Lloyd-Jones u beïnvloed?

‘Ik heb meer oog gekregen voor de geweldige boodschap van de Bijbel, als enige oplossing voor de ziekte waar elk mens individueel, maar ook de mensheid als geheel aan lijdt. Lloyd-Jones volgde het bijbelrooster van M’Cheyne. Dan lees je één keer per jaar de hele Bijbel door. Volgens Lloyd-Jones zou elke christen dit moeten doen.’

Waarin heeft hij nu betekenis, anno 2007?

‘Zijn diagnose wat betreft de ziekte van deze tijd, de vervreemding van God en al haar verschrikkelijke consequenties, lijkt steeds meer op te gaan. Zeer recent is verschenen Christen in een tijd van terreur. Hij bouwt de gemeente op in een evenwichtig geloof, geeft hen hoop en moed in een tijd van grote onzekerheid.’

Als u Lloyd-Jones zou kunnen spreken, waar zou u het dan over hebben?

‘In eerste instantie misschien over het weer. Hij heeft ooit tegen een van zijn kleinkinderen gezegd dat mensen in zijn aanwezigheid geneigd zijn te zwijgen. Op de kansel leek hij een leeuw, maar na afloop van de dienst kon je hem in de consistorie opzoeken voor raad en dan bestond er geen vriendelijker mens. Maar aan gevlei had hij een hekel. Ik zou hem dan ook niet zo goed durven bedanken voor zijn ijver, waarvan ik nu zo erg kan profiteren.

Waar ik wel over zou willen praten zijn de tekenen van de tijd en of die Grote Dag, waarover hij het meerdere keren heeft, niet dichter bij is dan ooit…’

Tineke van der Waal

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen