Onderwijs in 2008

Elke vrijdagavond gaan mijn neef en ik een uurtje zwemmen. Hij zit ook in het onderwijs en met zo’n gemeenschappelijke interesse valt er altijd wel wat te bepraten. Als we na anderhalve kilometer waterweg onze zwemkleding weer verwisseld hebben voor de dagelijkse plunje, evalueren we de onderwijsweek onder het genot van een heerlijke cappuccino. Afgelopen week was dat ook weer het geval en we kwamen tot de slotsom dat we een geweldig beroep hebben. Leerlingen voorbereiden op een taak als christen in de maatschappij, waarbij we met onze vakken aan die vorming bijdragen.

Maandag
Een voorbeeld van zo’n bijzondere beroepsweek. Op maandag heb ik eerst gesprekken met duale studenten, die een opleiding volgen binnen de school voor voortgezet onderwijs en zodoende het leraarschap op de werkplek leren. We hebben het over ‘relatie en gezag’, de eerste module, zoals wij die ook op de hogeschool aanbieden.
We hebben gesproken over het pedagogisch klimaat en hoe wij geschapen zijn in relatie tot de ander. Hoe moet je dat in je lessen waarmaken en hoe mogen we dat doen in afhankelijkheid van die Ander?
Mijn neef geeft Nederlands. Een prachttaal, waarvan hij de ontstaansgeschiedenis ook nog eens dichterbij brengt doordat hij de Twentse streektaal hiermee kan verbinden. En als hij jongeren vraagt mee te werken aan een culturele avond rond het Nederlands en Twents, dan staan ze in de rij en leveren verhalen en gedichten aan.
Die leerlingenproducten zijn van een dermate hoog niveau dat we ze bundelen en meegeven aan de ouders. Ook de plaatselijke gemeenteraadsleden krijgen een exemplaar om hen te laten zien dat het onderwijs een warme plek heeft voor (streek)cultuur.

Daniëlle
Dan de gymles van woensdagmorgen. De grote trampoline staat gereed en op de klimmuur ernaast gaan we oefenen met bergbeklimmen. Klas 2C komt binnen. Ook Daniëlle. Zij heeft een visuele handicap waardoor ze alleen licht en donker kan onderscheiden. Ze heeft wel een enorm doorzettingsvermogen en dat blijkt ook deze morgen weer. Aan het eind van het lesuur hebben we haar op de trampoline de salto-achterover geleerd en heeft ze de klimmuur tot bijna 7 meter hoogte bedwongen. Dat is voor de meeste leerlingen zonder een beperking al een prestatie, maar voor haar is het helemaal een geweldig moment. De klas beloont haar met een applaus en als ik na zo’n les over het plein naar het schoolgebouw loop geniet ik nog na.

Veel besproken
Een mooi beroep, dat de laatste tijd echter telkens weer onder vuur ligt. Het ministerie doet er alles aan om het (ook financieel) aantrekkelijker te maken, maar het aantal studenten zal vele malen groter moeten worden willen we de tekorten voor de komende jaren goed kunnen opvangen. Journalisten schrijven veel over onderwijs en er zijn kranten die wekelijks een onderwijsbijlage hebben. Recent las ik over: Ouders van kinderen op middelbare scholen zijn het meest bezorgd over het uitvallen van lessen en het lerarentekort. Stakende leerlingen…; Komende jaren nog groter lerarentekort; Salarissen in het onderwijs lopen achter bij bedrijfsleven.
Zomaar een paar berichten, maar er steekt een wereld van waarden achter. Begrijpelijk dat veel mensen nóg kritischer tegenover het onderwijs worden. Wordt er nog wel lesgegeven en hoe dan?!

Verantwoordelijk
Maar nu wij. Hoe praten wij met onze jongeren over het leraarschap als ze een besluit moeten nemen over het vak dat ze gaan leren? Prijzen we het leraarschap aan? En dat in 2008? Je wilt toch zeker óók wel een aardig financieel vooruitzicht hebben?
En dan zijn er nog de discussies over allerlei onderwijsvernieuwingen. Men wil weer meer kennis in de scholen, want dat zou nu ontbreken. Anderen willen de oude ambachtschool weer terug. Er zijn in onderwijsland veel ontwikkelingen en dat hoort ook zo. Immers, onze maatschappij is voortdurend in beweging en het onderwijs kan en moet soms volgen. Maar we moeten ook durven zeggen dat we niet altijd kúnnen volgen.
In al die commentaren hoor ik dat men onderwijs een goede impuls wil geven. En dat spreekt me aan. Het is goed om iedere keer weer de schouders eronder te zetten zodat de scholen goede kandidaten voor de arbeidsmarkt of het vervolgonderwijs af kunnen leveren. Zeker binnen het christelijk onderwijs moeten we de krachten bundelen om deze missie waar te maken.
Hoe spreken predikanten over onderwijs? Steunen zij het? In het Reformatorisch Dagblad geven predikanten soms reacties op onderwijsontwikkelingen, maar als ik die lees, heb ik bij ondersteuning toch een ander gevoel. Niet dat ik altijd blij ben met alle onderwijsvernieuwingen. Het is goed om het kritisch te blijven volgen en het is zeker ook goed dat predikanten docenten bijstaan.

Drie ringen
Gelukkig gebeurt dat ook. Op een aantal scholen voor voortgezet onderwijs laat men leraren een nascholing volgen over identiteit. Binnen de organisatie van de school kunnen de godsdienstdocenten daarin een belangrijke rol spelen en ook predikanten geven dit vorm door bepaalde modules voor hun rekening te nemen. In plaatselijke onderwijscommissies van kerken kunnen predikanten meedenken in het vormgeven van de identiteit in de scholen.
Wat dat betreft zou er meer verbondenheid mogen zijn tussen kerk en school. Dan wordt namelijk een basis gelegd van waaruit verantwoorde, onderwijskundige keuzes worden gemaakt en houdt het christelijk onderwijs in Nederland zijn diepste waarden.
Op mijn eerste school hing een wandbord waarop die verbondenheid symbolisch weergegeven werd met drie ringen die stonden voor school, kerk en gezin. Dat geldt ook in 2008. Of moet ik zeggen: júíst in 2008.
Laten we in onze kerken jongeren opwekken om voor het mooie beroep van docent te gaan studeren. En om er een goede inhoud aan te geven: enerzijds het leraarschap inhoudelijk goed neerzetten met vakkennis en kennis van de leerling, maar er daarenboven een christelijke inhoud aan geven door daad en raad.

Hand in eigen boezem
Christelijke (hoge)scholen hebben waarde. Dat zou ik graag willen benadrukken, omdat ik dat zelf iedere keer weer ervaar. Zo hebben wij ook positieve jongeren nodig voor een herwaardering van een van de mooiste beroepen die er zijn. Tijdens de zomerweken organiseer ik een cursus voor mensen uit het bedrijfsleven die het onderwijs instappen. Deze cursus is bedoeld om hen voor te bereiden op het onderwijs.
Ze komen heel gemotiveerd binnen en afgelopen zomer hadden we zelfs 64 kandidaten. Als ik ze op scholenbezoek weer tegenkom, hoor ik enthousiaste geluiden. Niet dat alles goed gaat, maar de drive waarmee ze begonnen is gebleven en dat doet goed. Want er wordt veel geklaagd, maar er gebeurt nog altijd veel goeds op de scholen.Leraren zijn opleiders, die hun vak moeten ‘verkopen’ en daar enorm in moeten investeren. Ik wil dan ook de hand in eigen boezem steken als we merken dat jongelui niet meer kiezen voor het docentschap. Wij leerkrachten moeten onze talenten inzetten. Voor de volle honderd procent. Dat zal in ons onderwijs ten goede doorwerken.

Niet alleen
Maar wij kunnen het niet alleen. Daar hebben we positieve waardering en ondersteuning voor nodig vanuit de samenleving. Vanuit onze kerken. Laten ouders, predikanten en ambtsdragers daar nog eens aan denken als jongeren moeten kiezen waar ze hun opleiding willen vervolgen. Bijvoorbeeld tijdens een catechese-uur of op huisbezoek. Daarbij hebben wij in het onderwijs voortdurend gebedsondersteuning nodig. Laat elke christen bidden voor goed onderwijs in Nederland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen