Ontmoeting met een weduwe

De voorganger van een baptistengemeente in Sarajevo neemt ons mee naar een van de zusters van de gemeente. Net buiten het centrum kronkelen de wegen omhoog. De stad is omringd door bergen. De sfeer van de stad bij avondlicht is bijzonder. Moeilijk om te zeggen wat nu zo bijzonder aan deze stad is. De oorlog die twaalf geleden eindigde, maar nog steeds aanwezig in kogelgaten in veel huizen? De uitdrukkelijke presentie van moskeeën? Sinds 1990 werden er honderd gebouwd; er zijn er nu 130!

Weduwe
We gaan een trap op om bij het huis van een weduwe te komen die sinds vier jaar lid is van de gemeente. Een betonnen trap met ongelijke treden brengt ons naar een plaats waar drie huizen hun ingang hebben. Het gemeentelid staat ons al op te wachten. We gaan nog een trap op. Het bovenste deel van het huis is het woongedeelte. Eronder bevindt zich bergruimte. Nu nog leeg, straks zal er voldoende brandhout in zitten voor de winter. Midden in de stad en nog met hout je huis verwarmen, niet voor sfeer en gezelligheid maar uit noodzaak. Het huisje heeft een slaapkamer, zitkamer en een keuken. Alles is netjes en verzorgd. Speelgoed van haar kleinzoon staat op het randje van de lambrisering. Ze is oppasoma.

Bidden
Ze is direct druk om voor de bezoekers te zorgen. We krijgen Turkse koffie in de mooiste kopjes die ze heeft. Als alles klaar is, kan ze even zitten en ze vertelt hoe blij ze is met ons bezoek.
Haar man is drie jaar geleden gestorven. Hij was een bekeerde moslim. Zij was op het moment van de bekering van haar man nog niet gelovig; wel lid van de Servisch-Orthodoxe Kerk, maar het geloof had geen betekenis voor haar. Ze wilde altijd wel graag een Bijbel hebben om te weten wat daar in staat. Na de bekering van haar man vroeg ze een familielid hoe ze aan een Bijbel kon komen. Ze kreeg er een en het lezen van het Woord heeft haar bij God gebracht. Zo kreeg ze haar plaats in de baptistengemeente.
Ze woont ver bij de kerk vandaan. Het is niet gemakkelijk voor haar om met kerkelijke activiteiten mee te doen. Daarom is ze erg blij met de zusters uit de gemeente die haar regelmatig opzoeken om samen te bidden. Door deze ontmoetingen kreeg ze weer houvast in het Woord van God.

Zorg
Diezelfde God heeft steeds voor haar gezorgd. Hij zorgt ook voor haar tijdens de wintermaanden. En voor hulp die geboden wordt vanuit de gemeente. Een stralend gezicht bevestigt haar woorden: de Heere is goed.
Voor ons het moment om het Woord met haar te delen. Psalm 146, waarin nog eens zwart op wit staat dat God een God van de wezen en weduwen is. We zingen als Nederlandse bezoekers Psalm 134 voor haar. Ook voor ons een ontroerend moment. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Je sluit haar in je hart en kunt haar gerust aan de Heere overlaten.
‘Pas op voor de treden’, roept de voorganger ons toe bij het afdalen van de trap. ‘Bij het laatste bezoek van de zusters brak een van hen hier haar been.’ Die opmerking brengt ons weer terug in de werkelijkheid.
Bij onze toezegging voor winterhulp in november 2007 schreef de predikant terug: ‘Op dit moment beleven we de grootste crisis in Bosnië en Herzegovina na de oorlog, zowel economisch als politiek. De prijs voor brandstof is hier hoger dan in Kroatië en Slovenië, brood is dit jaar bijna in prijs verdubbeld, bakolie meer dan verdubbeld. De mensen zijn bezorgd.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen