Eén groot zendingsveld

Heel wat mensen hebben, zoals de Bijbel het uitdrukt, een medicijnmeester nodig. Hoeveel pillen worden er niet geslikt? Hoeveel mensen hebben de dokter, de specialist niet nodig? Een zegen dat er op deze manier hulp kan worden geboden. Intussen moet het werk van dokters wel gezegend worden. Ook medicijnen vragen om de zegen van God.

Tussenstation
In het Dirkslandse ziekenhuis op het eiland Goeree-Overflakkee is ook een afdeling die valt onder de verantwoordelijkheid van ons verpleeghuis De Samaritaan. Deze afdeling wordt de schakelunit genoemd. Hier worden patiënten vanuit het ziekenhuis opgenomen die nog niet uitbehandeld zijn en nog niet naar huis kunnen. Het is een soort tussenstation tussen ziekenhuis en huis, verzorgingshuis of verpleeghuis. Zelfstandig wonen thuis is nog niet verantwoord of zelfs nooit meer mogelijk. Op deze afdeling heeft ieder zijn eigen kamer, maar er is ook een gezellige huiskamer waar men kan eten, lezen of zomaar zitten. Ook voor deze afdeling ben ik ook de geestelijk verzorger. Doorgaans laat ik elke week mijn gezicht hier zien.
Het is altijd weer een verrassing wie ik er zal aantreffen. Sommige patiënten verblijven er maanden, wachtend op een plaats in een verzorgingshuis. Anderen zijn er enkele dagen of een paar weken. Niet alleen inwoners van ons eiland verblijven hier, maar ook mensen uit Voorne en Putten. Het is een populatie van kerkelijke mensen, rand- en buitenkerkelijk en hiermee is ook getypeerd dat het ook één groot zendingsveld is. Ik geef een willekeurig bezoek weer.

Gezellig begin
Het was me het middagje wel. Het begon zo gezellig. Een mevrouw die na maanden hier verpleegd was, had een kamer toegewezen gekregen in één van de verzorgingshuizen op ons eiland. Ze besefte heel goed dat ze niet meer zelfstandig kon wonen en dat ze haar vertrouwde omgeving los moest laten. Daar leefde iets van: we hebben hier geen blijvende stad. De volgende dame kende ik al lang. Altijd ontving ze me vriendelijk. Haar vingers stonden krom van de reuma. Soms kon ze haar hoofd nauwelijks bewegen van de pijn. Haar gezicht was soms van de pijn vertrokken. Ze droeg haar ziekte moedig. Over God en geloof hoefde ik niet te praten. Toch stelde ze een bezoek op prijs. Een periode was het goed gegaan en had ze enkele maanden in haar zo goed als nieuwe appartement gewoond. Toen las ik opnieuw haar naam bij de berichten van mensen die opgenomen waren. Ik schrok.
Op het moment dat ik bij haar kwam, keek ze me aan en begon te huilen. Na een periode van stilte begon ze weer intens te huilen. ‘Dominee, ik heb zo’n pijn, zo’n pijn’, verzuchtte ze. ‘Ik weet niet hoe het moet,' vervolgde ze. Ik legde mijn hand voorzichtig op haar hoofd. Nauwelijks kon ik mijn tranen bedwingen. Ik voelde me zo klein, ook als zendingsarbeider.
Daar stond ik en wist niet wat ik zeggen moest. Na haar tranen gedroogd te hebben, knikte ze me toe. Moeilijk nam ik afscheid.

Thuis bidden
Ze zat op haar kamer. Nog maar net had ze haar intrek genomen. De plastic tasjes met haar spulletjes stonden er nog. Een gouden kettinkje om haar nek met een kruis als hangertje gaf wat hoop voor een goed gesprek. Aan haar sandalen zag ik dat ze waarschijnlijk een jonge hond had. Hondentanden hadden een paar hapjes leer geconsumeerd. Inderdaad, ze had een jonge hond, maar was over het beest gestruikeld en in het ziekenhuis opgenomen. Intens verlangde ze naar haar huis en hondje.
Ze was niet protestant, maar katholiek. Dit vormde geen blokkade. In het gesprek kwamen we op het onderwerp bidden. Plotseling werd ze fel. Bidden, dat deed ze niet meer. Dat kon ze niet meer. Kortgeleden had ze een sterven meegemaakt. Het was het sterven van haar zoon. Dit was haar tweede zoon al die overleden was. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kon God dit toelaten? Bidden hoefde niet meer. Ik mocht zelf wel voor haar bidden, maar dat moest ik wel thuis doen. Bij de deur zei ze: ‘Tot ziens dominee!’ Inderdaad de gezondheidszorg is één groot zendingsveld. Met bidden thuis is niets mis.

Gedoopt
Hij lachte wat toen ik me voorstelde als dominee. Nee, met het geloof had hij niets meer. Wel was hij gedoopt, dat was zo de gewoonte in die tijd. Maar in God geloven was voor hem wel uit de tijd. Ik moest, zo vond hij, als dominee wel toegeven dat het een rommeltje in de wereld was. Hij noemde Darfur, aardbevingen, ziekten. Ik voelde welke kant hij op ging in zijn gesprek. Hij lokte me uit de tent. Het lukte hem.
Ik wees hem op de verantwoordelijkheid van mensen. ‘Maar op al uw vragen heb ik ook geen antwoord. Met de vragen die open blijven, heb ik leren leven en daar wil ik de volgende keer op terugkomen,’ zo besloot ik het gesprek. Dat was goed. De gezondheidszorg is één groot zendingsveld.

Vraag
Na die middag reed ik fietsend naar huis. In mijn hoofd golfden de gesprekken na. De vraag bleef hangen: ‘Hoe bereik ik de mensen, zondaren met de boodschap van de Redder?’ Er is immers veel te klagen, veel verdriet. De woorden uit Johannes 20:21 zijn duidelijk: ‘Jezus dan zei opnieuw tot hen: Vrede zij u, gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft, zend Ik ook u.’ De Heere Jezus was ook gezonden door Zijn vader. Wie accepteerde Zijn boodschap van redding, van vergeving? Weerstand hoort ook bij het uitdragen van de boodschap. Nodig blijft het om met de kracht van Woord en Geest gevoed te blijven.

Jezus, niet mijn eigen kracht, Niet het werk door mij volbracht, (…) Kunnen redden, Gij alleen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen