Schuld van de media

Laten we bij het aansnijden van een groot maatschappelijk probleem – of is het woord ‘probleem’ veel te zacht uitgedrukt en noemen we het uitwas, ontsporing? – niet als eerste christenen het woord geven. Zij zijn in de ogen van velen als moraalridders bij voorbaat verdacht. Daarom drie seculiere stemmen.

Minister Plasterk van Onderwijs zegt de seksualisering van de samenleving te willen bestrijden en gaat misleidende reclame voor sekslijnen op de televisie aanpakken. Een hoopvol teken?

E-Quality, een kenniscentrum dat overheid en maatschappij adviseert op het gebied van emancipatie en gezin, noemt het in zijn rapport Seksualiteit en beeldvorming bij jongeren ‘een spectaculaire toename’ dat inmiddels 25 procent van de jonge mensen in Nederland er geen moeite mee heeft het bed te delen met iemand voor wie ze niets voelen.
‘Het gaat om genot – aandacht voor een relatie met de ander is er nauwelijks. Vooral laagopgeleide meisjes zijn vatbaar voor misbruik, terwijl ouders, scholen en overheid het nakijken hebben.’Wie wil er in zo’n land wonen? Een positief punt is dat dit rapport meldt dat jongeren die vanuit een geloofsovertuiging leven, een uitzondering vormen.

Vaders
E-Quality wijst gelukkig ook de oorzaak – ik zou zeggen: de boosdoener – aan, als het om een vrijere moraal gaat: de televisie. In soaps en muziekclips staat seksualiteit vaak los van liefde en wordt ze zelden gekoppeld aan een vaste relatie. Jongeren gaan helaas denken dat de tv de werkelijkheid weergeeft. Het kenniscentrum geeft ook een advies: vaders zouden meer betrokken moeten zijn bij de seksuele opvoeding van hun kinderen.

Een derde geluid komt van de kersverse Utrechtse hoogleraar Tom ter Bogt, die Populaire muziek en jeugdcultuur als leeropdracht heeft. Het bekijken van seksistische videoclips laat onze jongeren niet koud, blijkt uit zijn onderzoek. Ter Bogt noemt het vooral zorgwekkend dat meisjes zijn gaan denken dat een aantrekkelijk uiterlijk belangrijker is dan aardig gevonden worden, dan kennis en sociaal gedrag. Eetstoornissen en een negatief zelfbeeld zijn het gevolg van de verseksualiseerde popcultuur en media. Wie heeft níet te doen met veel opgroeiende jongeren?

CHE-onderzoek
Een verziekt klimaat op seksueel gebied confronteert ouderen en jongeren met pornografie. Aan de muur van het tankstation hangt tegenwoordig de kalender van Playboy, een ontblote dame voorop, alsof het om een afbeelding van Anton Pieck gaat of een beertje van Dick Bruna. In de schappen van de boekwinkel, op alle mogelijke televisiezenders en twee of drie muisklikken na het opstarten van de computer: we zien wat we niet mogen zien, jongeren en ouderen. En met koning David weten we dat ieders hart naar de zonde trekt, al is de een vatbaarder voor dít kwaad dan de ander.
Ook christenen raken door seksverslaving van de wijs. Wie schrikt niet als hij hoort dat tien procent van de studenten van de Christelijke Hogeschool Ede seksverslaafd is? Een anonieme enquête op deze hogeschool met 3500 studenten wees dit uit. De opleiding is kwetsbaar, als ze deze gegevens naar buiten brengt. En daarom is het in de CHE te prijzen dat ze ter wille van de betreffende studenten en de noodzakelijke openheid over dit kwaad via de schoolkrant dit bericht bekendmaakte. Van belang is ook het gegeven dat een derde van de deelnemers aan de enquête erkent dat verslaving de relatie met God in de weg staat.

Stichting Schuilplaats
Onderzoek berekent dat zo’n vijf procent van de Nederlanders seksverslaafd is, ongeveer 800.000 mensen. Onder christenen gaat het niet om een kleiner percentage. Hulpverleners geven aan dat de grotere toegankelijkheid van pornografie het aantal slachtoffers van deze verslaving fors laat toenemen. Het is nodig hun signalen serieus te nemen. Deze deskundigen zien wat de schaduwzijde is van dagelijks met internet omgaan. In haar nieuwsbrief van september jl. richt de Stichting Schuilplaats zich ook op vrouwen, omdat chatten (het online communiceren via internet) ook door hen als leuk tijdverdrijf wordt gezien. Het leidt soms gemakkelijk tot contacten die spannend en opwindend zijn.

Openheid
Openheid om over seksverslaving te spreken, werkt bevrijdend. Hoe ongelooflijk zwaar die weg ernaartoe ook kan zijn. Want deze verslaving biedt een schíjnintimiteit, versterkt gevoelens van eenzaamheid. Een vrijgemaakt-gereformeerde predikant beleed deze zonde drie jaar geleden (ook) publiek tegen zijn gemeente, omdat hij geloofde in de kracht van de genade en in openheid. Waarom zijn kwetsbaarheid? Om ánderen te helpen. ‘Pornoverslaving is een groot probleem onder mannen. Vooral door internet. Ik hoop dat mijn verhaal mannen helpt te breken met de zonde van seksverslaving.’
De vraag is legitiem wie zijn winst kan doen met de woorden van deze predikant, die seksverslaving een macht noemt die hij in zijn leven toeliet. ‘Ik walgde telkens weer, maar ik was niet radicaal genoeg in de keuze om te breken met de zonde. Daar zit een demonische macht achter.’
Deze dominee geeft (zie ook het kader Tien praktische tips) ook handvatten, zoals het doen van een belofte. Hij beloofde God na 22.30 uur nooit meer alleen televisie te kijken en installeerde het computerprogramma Covenant Eyes, dat internetgedrag naar een vriend doorsluist. Zo werd zijn vriend via de pc geïnformeerd als hij digitaal ontspoorde. Is er niet alle reden tegen op dit gebied verslaafde mensen te zeggen: Kóm er mee naar buiten!

Karakter
Wat nu? Denkt het gros van de gemeenteleden: een thema ver van mijn bed? Hopelijk niet. Seksualiteit is gave van God – en die gave mogen we tot ontplooiing laten komen, ook in het leven van onze naasten, onze kinderen. Er is niets mis mee als de christelijke gemeente hierin voor zichzelf een taak ziet – anders vullen anderen deze ruimte wel op. Daarom dringen we erop aan dat we ons leven steeds weer plaatsen voor het aangezicht van God. Bill Hybels schreef het boekje Wie je bent als niemand kijkt en zegt dat karakter is ‘wat we doen als er niemand toekijkt’. Nu, karaktervorming is een essentieel onderdeel van de opvoeding, ook van de geloofsopvoeding.
Dr. Willem Ouweneel zegt in zijn boek Seks in de kerk terecht dat ‘zo negatief de Bijbel over buitenechtelijke seksualiteit spreekt, zo positief de Bijbel over seksualiteit binnen het huwelijk spreekt’. Begint een op de Bijbel gebaseerd tegenoffensief tegen seksverslaving niet in het in gezinnen en op kerkelijke gesprekskringen en catechese openhartig en kuis spreken over wat God schonk in de intimiteit tussen man en vrouw? In de huiselijke situatie mag intimiteit ook voorgeleefd en zo geleerd worden.

Kana
Seksverslaving is niet zomaar een ontsporing, een gevolg van een slap karakter. Het gaat om het ontheiligen van wat God ons ten goede gegeven heeft, het verkeerd omgaan met Zijn gaven, het je gevangen laten nemen door een verkeerde macht. Onze waardering en beleving van het huwelijk is ijkpunt van hoe we Gods heilzame geboden in ere willen houden. Laten allen die worstelen met verslaving op dit terrein houvast zoeken in de aanwezigheid van Jezus op de bruiloft in Kana, waar Hij de vreugde in het christelijk huwelijk een impuls gaf. Alleen Zijn bloed reinigt van álle zonde.

Tot slot, al is er dogmatisch wat op af te dingen, ter overdenking een zinsnede uit een catechismuspreek over het zevende gebod: ‘Aan de kuisheid van Jozef en Maria hebben we door Gods genade onze zaligheid te danken.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen