Het wonder van de kerk

Artikel 27 t/m 29: De kerk
Als er ooit een tijd geweest is waarin we over het wonder van de kerk kunnen spreken, dan is het wel onze tijd. Op hoeveel manieren wordt het bestaan van de kerk niet bedreigd. Toch is de kerk er nog steeds en ze zal er blijven tot de jongste dag. Dat geloven we, omdat God het beloofd heeft.
De Nederlandse Geloofsbelijdenis (NGB) wijdt maar liefst zes artikelen aan de kerk. Dat komt omdat er in de zestiende eeuw zoveel aan de hand was met de kerk. Wat is de kerk eigenlijk? Waar moet je zijn als het om de kerk gaat? Bij Rome, bij de dopersen, bij de protestanten? Hoe dient het toe te gaan in de kerk? De NGB wijst ons als een goede gids de weg als het gaat om het wezenlijke van het kerk-zijn, het van de Heere zijn (kuriakè). Een cruciaal gegeven in de belijdenis van de kerk is dat de kerk een vergadering van ware gelovigen is. Betekent dit dat de kerk tot stand komt omdat gelovigen elkaar opzoeken, zich vergaderen? Gelukkig niet. Dan zou de kerk een vereniging zijn en dan bestond er allang geen kerk meer. Het is God Zelf Die Zijn kerk vergadert door de prediking van het evangelie. Dat God de kerk vergadert is zo’n fundamentele notie in het kerk-zijn, dat iedere vergadering die door de gelovigen zelf tot stand gebracht wordt, vroeg of laat uit elkaar valt.

Drie dingen
Wat is er nodig om kerk te zijn? Artikel 29 noemt drie dingen.
De zuivere prediking van het evangelie. De zuivere bediening van de sacramenten en de tucht. Precies door deze drie middelen vergadert God Zijn kerk. Een zuivere prediking van het evangelie is het evangelie echt als evangelie prediken: Jezus Christus en Die gekruisigd. De sacramenten zuiver bedienen is Doop en Avondmaal zo bedienen en vieren dat ze echt evangelie zijn. De tucht uitoefenen is de gemeente bij deze Levensbron bewaren en vanuit de trekkende liefde van Christus zorg hebben voor elkaar. Waar het evangelie dat God zondaren zalig maakt en goddelozen rechtvaardigt, wegvalt, kan de kerk geen kerk meer zijn. Dan is ze niet meer van de Heere Jezus. In de zestiende eeuw was het duidelijk dat Guido de Bres hierbij aan Rome dacht. De Bres laat er tegelijk geen onduidelijkheid over bestaan dat de mensen die bij de kerk behoren, dienen te leven overeenkomstig het hoogheilig vangelie.

Vandaag
Onze NGB is over de kerk klip en klaar. Maar des te meer raak ik in verlegenheid als ik naar de kerk in onze tijd kijk. Waar is de kerk zoals zij hoort te zijn? Is dat de Protestantse Kerk? Of is de kerk elders? Als ik bij onze eigen kerk blijf, dan kan ik niet met droge ogen aan haar denken. Hoeveel dingen gebeuren er niet die haaks staan op de zuivere prediking van het evangelie en de zuivere bediening van de sacramenten, om van de tucht maar niet te spreken. Stel ik me de vraag: waar zou ik naast de Protestantse Kerk de kerk van de NGB moeten zoeken? Zegt u het maar, waar ik moet zijn? Bij de Hersteld Hervormde Kerk? De Gereformeerde Gemeenten? De evangelischen? Rome?
Naar de normen van de NGB, beter gezegd, naar de normen van het Woord, is er in ons land geen enkele kerk te vinden die kerk is. Ik kan alleen maar belijden: we zijn allemaal ziek geworden. Willen we gezond worden, dan alleen samen en dan alleen door terug te keren naar het evangelie. Wat kan ik intens verlangen naar een eenheid, waarover dr. H. van de Belt sprak op de predikantencontio van de Gereformeerde Bond. Verdeeldheid is toch zo ongeveer de grootste zonde, die er bestaat. Dat weten we toch!

En toch
En toch geloven we een kerk, zegt de NGB. We zien de kerk niet zoals ze kerk behoort te zijn. Maar als ik op een zondag dat ik niet preek op mijn plekje zit naast mijn vrouw in de kerk in Harderwijk, dan weet ik het heel zeker. Nu klinkt het evangelie van de verzoening. Nu druppelt het bloed van Jezus Christus. God gedenkt aan Zijn verbond. Wat een wonder. Vanwege Gods verbond kan de kerk nog zo misvormd zijn en nog zo klein geworden zijn, als in de dagen van Achab, maar er is een kerk en er blijft een kerk. God gaat door met zijn vergaderwerk. Daarom eindig ik met een persoonlijke vraag: wanneer zullen we elkaar als kerken eens echt gaan zoeken? Geloven we nog in wonderen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen