Daisy gaat niet naar de kerk

We gaan beginnen! Wat fijn dat jullie er zijn! ‘Lees je Bijbel, bid elke dag’ klinkt er. Dan gaat de Bijbel open. Kinderen die de Bijbel niet of nauwelijks kennen horen van ‘de Weg, de Waarheid en het Leven’. Prachtig om te merken dat kinderen gaan begrijpen dat alleen het geloof in de Heere Jezus de weg naar de Vader opent. We hopen en bidden dat de aangeleerde bijbeltekst (Joh. 14:6) in het hoofd en hart van de kinderen blijft, hun leven lang.
Zo willen we de kinderen elke clubmiddag vanuit de Bijbel doorgeven dat ze in zichzelf verloren zijn maar gered kunnen worden door het bloed van de Heere Jezus. Ook een kind dat de club maar één keer bezoekt hoort hiervan. We drinken nog wat met elkaar, spelen een quiz. Als de kinderen opgehaald worden, hebben we even contact met de ouders. Als alles is opgeruimd kijken we moe maar voldaan terug. We zijn dankbaar dat we deze middag het Woord van God mochten doorgeven aan kinderen. We leggen het gezaaide terug in de hand van de Heere, Hij zal de wasdom geven.

Rand- en buitenkerkelijk
De kinderbijbelclub wordt georganiseerd door Missie Oost, het missionair werk dat uitgaat van wijk Oost van de hervormde gemeente in Papendrecht. Om ‘ergens’ te beginnen, hebben we vooral rand- en buitenkerkelijke kinderen uit de wijk Kraaihoek-Noord op het oog, een gevarieerde wijk niet ver van de Grote Kerk. Er wonen veel allochtonen in het midden van de wijk, eromheen veelal yuppen. Bovenwoningen, kleine eengezinswoningen, luxe nieuwbouw. Van alles wat. Om de kinderen te kunnen bereiken, hebben we bedacht naar hen toe te gaan. Vandaar dat we hebben gekozen voor een club in het park aan de rand van de wijk. Het klinkt misschien raar, maar op de club zijn kerkelijke kinderen niet welkom. Ongastvrij zijn we niet, maar we hebben kinderen op het oog die nog niet (veel) van de Bijbel weten. We willen die kinderen ook veel aandacht kunnen geven. Daarom zijn de kinderen van de gemeente alleen welkom als ze een vriend(innet)je uit de doelgroep meenemen. En dan zijn ze natuurlijk extra hartelijk welkom.

Repons: nul
Een jaar geleden hadden we niet kunnen denken dat de club van de grond zou komen. In de wijk Kraaihoek-Noord verspreidden we duizend kerstfolders met daarin een kleurwedstrijd voor de kinderen (met mooie prijzen!). Een eerste kennismaking met de kinderen voor de toekomstige kinderclub, dachten we. De respons was: nul. Ondertussen is er veel gebed geweest. Er zijn veel folders verspreid. We hebben veel contacten met rand- en buitenkerkelijke kinderen gekregen. We hebben ontdekt dat het in de meeste gevallen nodig was dat kinderen al contact hadden met christelijke gezinnen/ kinderen, waardoor ze de drempel naar de kinderclub durfden te nemen (en dit van hun ouders mochten).

Meisje van negen
Daisy bijvoorbeeld. Een meisje van een jaar of negen. Haar ouders gaan niet naar de kerk, ze zit op een openbare school voor speciaal onderwijs. Ze woont in de wijk Kraaihoek-Noord in Papendrecht. Op zaterdag voorafgaande aan de club is er een uitnodiging voor de kinderbijbelclub door de brievenbus gerold. De club wordt gehouden in het park dat aan de rand van de wijk waar Daisy woont, ligt.
Woensdagmiddag gaan we als leidinggevenden, nadat we met elkaar hebben gebeden, de wijk in. We komen Daisy niet tegen, ze is niet op onze uitnodiging ingegaan. Even later ontmoeten we Els, lid van onze gemeente. Zij woont met haar gezin al jaren in de wijk en heeft er veel contacten. Op weg naar het park gaat ze bij verschillende kinderen langs om te vragen of ze meegaan naar de club. Bij Daisy aangekomen zijn haar ouders in eerste instantie afwijzend, Daisy wil echter heel graag met Els mee. Dan gaan haar ouders akkoord. Op de club geniet ze. Ze lijkt alles wel in te drinken, doet heel betrokken mee. Ik denk niet dat ze was gekomen als Els haar niet had opgehaald. Zo zijn er meer voorbeelden. Jongens uit de gemeente die onkerkelijke vriendjes met wie ze vaak voetballen meenemen. Een achterbuurmeisje dat uiteindelijk tóch mee mag naar de club.

Eerste zegen
Als leiding ervaren we steeds weer dat de eerste zegen voor onszelf is. Tijdens het voorbereiden van de bijbelles probeer je de Bijbel te lezen met de ogen van een kind dat het voor het eerst hoort. Wat kan dat een verwondering geven. Heerlijk om dan aan de kinderen door te geven dat je Hem zult vinden als je Hem zoekt. Aan het begin van elke clubmiddag hebben we als leiding koudwatervrees. Zouden er wel kinderen komen? Lukt het wel om het voorbereide aan de kinderen door te geven? Zal het droog blijven? Steeds weer de ervaring dat we het zelf niet kunnen ‘maken’. En elke keer weer de verwondering dat de Heere kinderen naar ons toebrengt, dat Hij Zijn Woord opent voor de harten van de kinderen. Elke keer kon de club doorgaan, hetzij dankzij de zon, hetzij dankzij een tent.
Een zegen om een instrument in de hand van de Heere te mogen zijn.

Daisy en Els heten in werkelijkheid anders.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen