Politieke verschuivingen

Wie de laatste maanden de Nederlandse politiek een beetje volgde, moet het opgevallen zijn dat er nogal wat zaken die christenen ter harte zouden moeten gaan, aan de orde waren. De bovenstaande items zijn immers niet nieuw, maar het feit dat ze allemaal in korte tijd op de politieke agenda staan, is minstens opvallend.
Terwijl we hoopten – en hopen – dat de deelname van de ChristenUnie aan het kabinet op zijn minst een remmende factor zou zijn bij een verdere ondergraving van christelijke waarden en normen in onze samenleving, lijkt het er soms op dat de aanvallen op die waarden alleen maar frequenter en heviger worden.

Scheiding
Zagen we enige decennia geleden een ideologische en vaak felle aanval op christelijke waarden, vaak gedragen door mensen die de eigen christelijke achtergrond vaarwel hadden gezegd, nu lijkt het front wat verschoven te zijn naar een strijd voor een strikte scheiding van geloof en politiek. Let wel: geloof en politiek. Niet kerk en staat, zoals men ons wel wil doen geloven. Die scheiding kennen wij allang in Nederland en weinigen, ook uit de kleine christelijke partijen, zullen de opheffing van die scheiding voorstaan. Bijzonder is dat er enerzijds brede waardering bestaat voor authen-tieke christenpolitici – en ook ik ben bijzonder dankbaar dat zo’n klimaat de deelname van de ChristenUnie aan de regering heeft mogelijk gemaakt. We zien momenteel een tendens om geloof en spiritualiteit als zodanig te accepteren, zelfs interessant te achten. Anderzijds wordt niet geaccepteerd dat politici opvattingen die voortkomen uit zo’n geloofsovertuiging, inbrengen in de discussie als argument bij politieke besluitvorming. Geloven wordt zo een privézaak en mag niet van invloed zijn in het publieke leven.

‘Neutraal’
De discussies over de eerdergenoemde politieke onderwerpen geven duidelijk aan dat een groot deel van onze volksvertegenwoordigers zo denkt. Ook in de lokale politiek zie je die tendens. Wat te denken van een gemeenteraad die een SGP’er slechts als burgemeester wil hebben wanneer hij belooft ook op zondag prijzen te zullen uitreiken? Iets dergelijks deed zich al eerder voor bij de benoeming van een ChristenUnie-burgemeester.
Opvallend in deze benadering is dat de libertijnse politici, die absoluut geen morele wetten willen opleggen of opgelegd krijgen, wel scholen willen verplichten zaken als homoseksualiteit en homohuwelijk ‘uit te leggen’. Uiteraard moet dat ‘neutraal’ gebeuren, dat wil zeggen dat bijbelse standpunten daarbij niet van doorslaggevende betekenis mogen zijn. Men vergeet gemakshalve dat ook die zogenaamde neutraliteit wel degelijk op opvattingen berust.
Dostojewski schreef al: ‘Als God niet bestaat is alles geoorloofd’ en hij voorspelde dat in dat geval de mens die niet in God gelooft, zelf god voor zijn naaste wordt. Daar lijkt het steeds meer op in ons land.
Bij al deze fundamentele zaken is het buitengewoon jammer dat we als christenpolitici zo verdeeld zijn en zo divers reageren. Dat verzwakt de kracht van ons optreden.

Verdoezeling
Daarbij bedreigt ons een ander gevaar, dat zeker niet kleiner is geworden door de deelname van de ChristenUnie aan het kabinet. Wij willen erg graag serieus genomen worden, de schijn vermijden dat we niet tolerant zouden zijn. Let wel: ik meen dat wezenlijke tolerantie en gelijke behandeling bij het uitleven van het geloof in onze multiculturele samenleving absolute voorwaarden zijn om te kunnen bouwen aan een leefbare samenleving. Een plaatselijke overheid zal een aanvraag voor de bouw van een moskee bijvoorbeeld niet anders hebben te benaderen dan die voor een kerkgebouw. Ook vind ik dat de discussie over en met de islam met grote tact door onze politici gevoerd moet worden. Dat laat onverlet dat de samenleving als geheel gediend is met helderheid. Wanneer in een brief van onder andere de Protestantse Kerk, bedoeld om de maatschappelijke onrust rond de (toen nog niet eens verschenen) film van

De serie Christen & tijdgeest brengt in kaart wat op diverse levensterreinen in onze samenleving gaande is, wat de positie van het christelijk geloof is en welke invloed antichristelijk gedachtegoed heeft. Een poging om de tijdgeest te verstaan.

Wilders te dimmen, gesproken wordt over ‘vrede en gerechtigheid’, waar moskee en kerk samen naar streven, dan is dat een ernstige verdoezeling van de waarheid dat voor de christen vrede en gerechtigheid iets heel anders is dan voor de moslim. Zo’n verdoezeling verduistert het evangelie, geeft maatschappelijke onvrede, en doet ook de moslim te kort.

Obadja, Daniël, Elia
Christenpolitici, die als Obadja’s en Daniëls met voorzichtigheid het beste voor land en volk zoeken in een postchristelijke samenleving, hebben behoefte aan Elia’s die klip en klaar het ‘Jezus is Heer’ proclameren en overheid en onderdanen de heilzame wetten van God voorhouden.
Die wetten kunnen ook richting geven bij de vraag naar de grenzen van de vrijheid van meningsuiting, een hot item in de hedendaagse samenleving en de politiek. Waar de een geen enkele beperking accepteert, zelfs opkomt voor het recht om te kwetsen, lijkt een ander opportunistisch de grenzen vooral daar te willen trekken, waar het risico te groot wordt en geweld als reactie op de kwetsing gevreesd.
Een christenpoliticus kent een andere weg: hij weet zich gebonden aan de hogere normen van het Koninkrijk van Christus en het is zijn plicht en zijn democratisch recht te wijzen op de uitweg in dit probleem: de naleving van het liefdegebod van Christus. Dan handelen we niet uit behoefte tot kwetsen, noch uit angst, maar in gehoorzaamheid aan de hoogste Koning. Zo ergens, dan blijkt in dit vraagstuk hoe ontwrichtend het voor een maatschappij kan zijn wanneer de mens geen autoriteit buiten zichzelf accepteert. Dr.ir. J. van der Graaf heeft in zijn recent verschenen boek Een land van minderheden daarover zeer behartigenswaardige dingen gezegd, waarin ik hem van harte bijval.

Te oppervlakkig
In Nederland komen we vandaag in het algemeen te oppervlakkig, te vluchtig, tot een mening. In het huidige maatschappelijke klimaat is het normaal gevoelens en meningen te ventileren die meer gestoeld zijn op wat zich de laatste tijd via de media aandient dan op degelijk feitenonderzoek. Mijns inziens is dat ook een van de oorzaken voor de opkomst van one issue-partijen als de PVV en de Partij voor de Dieren.
Politieke stromingen als liberalisme en socialisme wortelden in een wereld- en staatsbeschouwing, die leidden tot een overtuiging, waaruit een samenhangend geheel van meningen en opvattingen ontsproot. One issue-partijen daarentegen verzamelen hun kiezers rond een in het oog springend thema, dat zich op een bepaald moment nadrukkelijk manifesteert en waarover iedereen een mening lijkt te hebben. Meningen die dan veelal vooral gebaseerd zijn op gevoelens en/of eigenbelang. De rol van de media, met name van de tv, is daarbij moeilijk te overschatten. De media creëren een bepaald beeld en deze beelden zijn belangrijker dan argumenten. Beelden bepalen voor een groot deel de mening van de burgers. En ook al weten politici meer – en soms beter –, het vergt moed om tegen de heersende opvatting in te gaan.

Geen sinecure
Het is voor christenpolitici geen sinecure om in het huidige politieke klimaat trouw te blijven aan bijbelse principes en die dan ook nog zo te verwoorden dat onderdanen en kiezers overtuigd raken van de juistheid ervan. De oproep van Paulus tot gebed voor de overheid heeft daarom nog niets aan actualiteit ingeboet.

Over twee weken spitst drs. M. Harkema uit Middelharnis het thema Christen & tijdgeest toe op het onderwijs.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen