Spelbreker voor seculieren

Nederland is een post-christelijk land. Christelijk geloof is niet langer de norm, maar wordt hooguit gedoogd. Christenen leven steeds meer bij uitzonderingsbepalingen. De ontkerstening is daarmee een ingrijpender verandering dan de kerstening. Mensen uit de voor-christelijke periode (heidenen) en uit de christelijke periode (christenen) hebben meer met elkaar gemeen dan met post-christelijke mensen (mensen die hun christelijke wortels hebben doorgesneden).
Nederland zal dus geen heidens land meer worden. Zoals C.S. Lewis het verwoordde: ‘Een postchristen is geen heiden; je zou even goed kunnen denken dat een vrouw weer maagd wordt door te scheiden. De post-christen is van het verleden afgesneden, en daarmee dubbel afgesneden van het heidense verleden. Geloof vervolmaakt de natuur, maar een verloren geloof corrumpeert de natuur.’ In dit licht moeten we klaagzangen vanaf de kansel of bevlogen missionaire verhalen over het ‘heidense’ Nederland afdoen als oppervlakkig.

Duimen
De christelijke traditie wordt vandaag als weinig relevant beschouwd. Christenen zijn een minderheid. Daarnaast zijn de laatste jaren veel andere religies opgekomen. Het christendom is slechts een van de religies in ons land. Dat heeft haar positie verder gemarginaliseerd. De kerken hebben door hun beschamende verdeeldheid hieraan een flinke portie bijgedragen.
Er is wel veel wat herinnert aan het christelijke verleden. Onze samenleving (parasi)teert op de godsdienstige en burgerlijke moraal die in het christelijke verleden is gevormd. Dit loopt echter ten einde. De verloedering in het publieke domein illustreert dit. Niet voor niets is onze neutrale overheid krampachtig bezig een nieuwe basis voor waarden en normen te creëren. Zonder religieus georiënteerd fundament blijft resultaat echter uit.
Het onvermogen van een neutrale overheid uit zich ook in haar hulpeloosheid ten opzichte van een zelfbewuste islam. Haar houding tegenover de islam doet denken aan de zeventig koningen uit Richteren 1:7, die met afgesneden duimen kruimels van de vloer moesten rapen. Zó probeert ook onze neutrale overheid vruchteloos de groeiende islamitische ambities te bezweren.

Intolerant
De teloorgang van de christelijke traditie heeft zich op tal van punten in wetgeving, rechtspraak en politiek geuit. Denk aan wetgeving op het terrein van het huwelijk, de bescherming van het leven, de zondagsrust, de prostitutie, etcetera. Het seculiere denken slaat echter zijn klauwen nog verder uit. Het blijft niet alléén bij het ruimte geven aan allerlei seculiere inzichten. Er waait een geest die alles wat herinnert aan het christelijke verleden, wil elimineren. Wie in de Tweede Kamer wil debatteren aan de hand van religieuze argumenten, hoeft niet te rekenen op debat. Het beginsel van de scheiding van kerk en staat slaat elke verbinding tussen godsdienst en politiek dood. In deze denktrant wordt godsdienst naar het privé-domein verwezen en beroofd van zijn betekenis voor het publieke leven.
Scheiding van kerk en staat betekent hier een strikte scheiding tussen politiek en godsdienst. Groen van Prinsterer wees er in de negentiende eeuw al op hoe de gedachten over de scheiding van kerk en staat zich zouden ontwikkelen: ‘De zogenaamde scheiding van kerk en staat, zoals zij vaak wordt aangeprezen, is de vereniging met onverschilligheid en ongeloof en leidt tot onverdraagzaamheid en vervolging van al wat zich naar de eisen van het ongeloof niet voegt.’
Degenen die staande willen blijven bij de christelijke traditie, komen in het verdachtenbankje. Zij behoeven geen bescherming. Hun politieke inbreng is buiten de orde, omdat zij politiek en religie vermengen. Een indringende ontwikkeling. Een overheid die haar christelijke wortels doorsnijdt, wordt geen onpartijdige overheid, maar blijkt intolerant te worden ten opzichte van de oorspronkelijke christelijke identiteit.

Wetgeving en rechtspraak
Deze ontwikkeling zien wij terug in politiek, wetgeving en rechtspraak. Enkele voorbeelden. Godsdienstige gevoelens behoeven geen bescherming. Het kabinet komt slechts in actie indien moslims stampij maken. Uit de jurisprudentie blijkt dat het vrijwel onmogelijk is dat iemand strafrechtelijk wordt vervolgd vanwege godslastering. In de Tweede Kamer is een meerderheid gemobiliseerd om het wetsartikel inzake strafbare gods-

De serie Christen & tijdgeest brengt in kaart wat op diverse levensterreinen in onze samenleving gaande is, wat de positie van het christelijk geloof is en welke invloed antichristelijk gedachtegoed heeft. Een poging om de tijdgeest te verstaan.
Volgende keer spitst prof.dr. J.J. Graafland het thema Christen & tijdgeest toe op de economie.

lastering te schrappen. Het fanatisme waarmee wordt getracht een dode letter in de wet af te schaffen, beangstigt. Men kan dergelijke verboden niet langer verdragen. In het kader van de rechtspraak valt tevens te wijzen op de gerechtelijke uitspraken ten aanzien van de SGP. Het gerechtshof presteerde het eind 2007 om een inhoudelijke beoordeling te geven van hetgeen wel en hetgeen niet behoort tot de christelijke geloofsovertuiging. De invulling die de SGP gaf aan het principe dat het regeerambt niet toekomt aan vrouwen, werd niet beschouwd als direct voortvloeiend uit de christelijke geloofsovertuiging. Daarom valt dit standpunt volgens het Hof niet onder bescherming van het grondrecht van de vrijheid van godsdienst. Een gevaarlijke uitspraak. Als de rechter inhoudelijk gaat bepalen wat wel en wat niet onder de christelijke geloofsovertuiging valt, zijn we aan de goden overgeleverd.

Overheidssteun
De homoseksuele praktijk is een ander heet hangijzer. Er moet niet alleen ruimte bestaan om ‘gewoon homo’ te zijn en daarnaar te leven, maar iedereen moet dit verschijnsel ook daadwerkelijk aanvaarden. Columnisten mogen probleemloos iedere ‘christenhond’ een ‘misdadiger’ noemen, maar als iemand zich afkeurend uitspreekt over de homoseksuele praktijk, veert de politiek woedend op. Groeperingen die de homoseksuele praktijk niet aanvaarden, moeten met overheidssteun worden aangezet om van gedachten te veranderen. Een stevig deel van de Tweede Kamer wil bovendien de beleidsruimte van christelijke scholen om praktiserende homoseksuele leerkrachten te weren, verder inperken. Dat zou een aanscherping van de Algemene wet gelijke behandeling inhouden.
Kortheidshalve noem ik nog de wankele positie van gewetensbezwaarde trouwambtenaren, die geen homohuwelijk willen sluiten. De Commissie Gelijke Behandeling ontzegt hen een beroep op gewetensbezwaren. Dat betekent dus een beroepsverbod voor trouwambtenaren die niet vinden wat het COC vindt.

Getuigenis
Als gevolg van de aangestipte ontwikkelingen raken rechtspraak en wet- en regelgeving meer en meer geïnfecteerd door een seculiere religiositeit. Dat maakt de marges voor christenpolitici om te komen tot principiële beleidswijzigingen steeds kleiner. Dit geldt zelfs als men is toegetreden tot het regeringskasteel. Zo blijft in de politiek steeds vaker alléén de mogelijkheid van het christelijk getuigenis over. Dat is niet alleen verlies, maar biedt ook perspectief. Er is niets waaraan ons land en onze overheden meer behoefte hebben dan aan een helder bijbels en getuigend geluid.
Christenpolitici zullen steeds vaker spelbreker zijn. Zij kunnen niet meezingen of meedansen als er wordt gespeeld op de fluit van de secularisten of de multiculti’s. Ten diepste draait het ook in de politieke strijd van onze dagen om de erkenning van Gods soevereiniteit. We buigen daarvoor of we struikelen erover. Als dit zo is, zal een christelijke politieke partij ook voluit getuigenispartij moeten zijn. De oorzaak van de malaise op politiek en maatschappelijk terrein ligt in het ongeloof. Hiertegen bestaat maar één remedie: de belijdenis van het evangelie.
Het mag ons gebed zijn dat in de huidige verscheurde werkelijkheid, waarin het irrationele de boventoon voert, dit getuigenis van een vaste grond en een vaste hoop nieuwe zeggingskracht krijgt. Het geloof overwint de wereld, ook in de eenentwintigste eeuw. Deze notie behoedt bovendien voor een neerzien op de wereld. De toestand in onze samenleving toont dat dít geloof er niet is geweest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen