Een ramp in Birma

Waar tijdens de Kerst van 2004 de tsunami in de Indische Oceaan direct voor wereldwijd verspreide beelden zorgde, is de informatie uit Birma juist minimaal. Het doet denken aan de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl in april 1986: ook de Russische overheid schermde de catastrofe voor de buitenwacht af. Het is onvoorstelbaar dat vanwege overheidsbeleid in Birma in de eerste weken het nieuws vooral ging over de toelating van eventuele hulpverleners uit het buitenland. In een dictatuur tellen geen mensenlevens, maar is het systeem richtinggevend – we leren het opnieuw.

Onderscheid
Ondertussen hebben we van doen met onvoorstelbaar leed in de harten van honderdduizenden mensen. Wat is een mensenleven waard in Birma? Als me een persoonlijke noot vergund is: op de avond dat de radio meldde dat de cycloon (of orkaan) geen 350 maar meer dan 10.000 levens had geëist, stond ik bij het sterfbed van mijn schoonvader. Medische zorg alom, apparatuur die hartslag en zuurstof van minuut tot minuut registreert en pastorale begeleiding, naast een gezin rondom het bed. Zorg en liefde die in deze omstandigheden gegeven kunnen worden, was er voor de mensen in Birma niet. Waar wij een zieke een beker water aanreiken, hebben overlevenden daar geen toegang tot schoon drinkwater. Sanitaire voorzieningen worden gemist en de kans op een uitbraak van cholera is groot. Het speelt op zulke momenten voortdurend door je hoofd: Waarom maakt God zo’n enorm onderscheid en waarom vinden wij onze zegeningen veelal vanzelfsprekend?

Bitter raadsel
En God zag dat het goed was, het is het refrein uit Genesis 1 dat ons de volmaaktheid van de schepping bericht. Slechts twee hoofdstukken later krijgt de mens Adam te horen dat het aardrijk vanwege hem vervloekt is.
Spreken we sindsdien niet over het bittere raadsel van de goede schepping? Gods schepping is een en al harmonie en het genieten ervan intens, maar de hand van de mens zorgde voor een barst, een breuklijn, waardoor het geweld van de natuur zich krachtig tegen ons kan keren. We zagen het in Birma, waar een vloedgolf zodanig huishoudt dat mens en dier vergaan en de nood tot ongekende hoogte stijgt. We zagen het een week later in het zuidwesten van China, waar de meest zware aardbeving die dit land in dertig jaar trof eveneens tienduizenden het leven benam. De goede schepping, om mijn zonde vervloekt. Tienduizenden medeschepselen, om mijn zonde ineens weggevaagd van de aardbodem.

Wild dier
Dankzij ons eigen gedrag zijn we in de natuur altijd op onze hoede. Een regelmatig ruisende branding kan omslaan in een metershoge muur van water die dorpen en steden wegspoelt. Een smal pad door de bergen kan leiden in een ravijn waarin ons leven niet meer gevonden wordt. Het kwaad in deze wereld kwam toen de mens duidelijk maakte het niet eens te zijn met het plan van God met Zijn schepping. ‘We praten over wilde dieren, maar de méns is het enige wilde dier dat bestaat’, schrijft G.K.Chesterton in zijn boek Orthodoxie. En Calvijn zegt dat ‘de mens in zijn val de hele wereld in een gemeenschappelijke ruïne heeft meegesleept, in welke treurige verwoesting de wettige orde van de natuur niet meer schittert.’ Daarom is God niet de veroorzaker van al dat onpeilbare leed in de wereld. ‘Dat de aarde nog altijd bestaat, is geen bewijs van Zijn wreedheid, maar een teken van Zijn genade’, zegt Philip Yancey, de Amerikaanse auteur van wie wereldwijd veertien miljoen boeken verkocht zijn.

Begin van de weeën
De vraag voor ons christenen is of we het spreken van God opmerken in de rampen die over de wereld gaan. Hongersnoden en besmettelijke ziekten als dyfterie en cholera in Birma, een aardbeving in China en de opstand van het ene volk tegen het andere worden ons door Mattheüs beschreven als het begín van de weeën, voordat christenen door alle volken gehaat zullen worden vanwege de Naam van Christus (Matt. 24:7, 8).
De tekenen van de eindtijd richten ons zo niet alleen op de toekomst, maar herinneren ons ook aan het onvolmaakte in deze wereld, de enorme gebrokenheid. De Engelse auteur C.S. Lewis zegt dat we de pijn van het lijden nodig hebben om ‘Gods megafoon’ te horen. In verdrukking, rouw, lijden wéten we het weer dat deze aarde de vervulling van ons leven niet kan geven, waardoor we onze gedachten zullen richten op een Koninkrijk waarin niemand meer zal zeggen ziek te zijn (Jes. 33: 24). Is het daarom dat de apostel Jakobus schrijft over het als vreugde achten wanneer beproevingen ons deel zijn?

Lege maag
Het leed in de wereld herinnert ons zo aan de leegheid van ons bestaan als we vooral uit zijn op eigen genoegens en persoonlijk welbevinden. ‘Wie wil geloven dat de enige zin van zijn bestaan ligt in het leiden van een goed leventje, moet beginnen met doppen in zijn oren te stoppen, want de megafoon van de pijn is overal te horen’, schrijft Lewis. Daarom kan ons bestedingspatroon nooit verantwoord zijn zonder ermee te rekenen dat een derde van de wereldbevolking elke avond met een lege maag de slaap zal zoeken.
Wie als christen zo tegen het wereldleed aankijkt, heeft daarmee nog geen antwoord op de vraag waarom wij in Nederland in welvaart leven en het evangelie vrij kunnen verkondigen, terwijl in de politiestaat Birma nauwelijks godsdienstvrijheid is en dit volk zo moet lijden.

Heilsfeiten
Het leven bij de heilsfeiten richt ons op God, ook in onze vragen vanwege de huidige rampen. Dan leren we Gods bedoeling met ons, met Zijn wereld, dwars door deze periode heen waarvan geldt dat ‘al het geschapene samen zucht en samen in barensnood verkeert tot nu toe’. (Rom. 8:22) Dankzij Zijn voorzienigheid werd het lijden van Jezus op Golgotha – voor omstanders het einde van het leven van een bijzonder mens – de redding voor de wereld, het behoud voor al degenen die Hem gegeven zijn. Door Zijn opstanding, belijdt onze catechismus, heeft Christus de dood overwonnen. De betekenis daarvan beseffen we temeer als we in Birma, in China, in ons eigen bestaan zien welk een macht de dood heeft. De overwinning van Jezus maakt het leven op aarde niet hopeloos en houdt ons niet bij de categorie beklagenswaardige mensen.

Koninkrijk
Vanuit de hemel regeert Christus en Zijn Geest leert ons in het geloof verder te kijken dan ons aardse bestaan, leert ons te zoeken wat boven is. De vertroosting van de Heilige Geest ontvangen we als een vrucht van Zijn hemelvaart en de zending van Zijn Geest, voor eeuwig het deel van allen die in Zijn Naam geloven.
In het bidden om en het uitzien naar het Koninkrijk gaat de christelijke gemeente voort in deze wereld, daarbij geroepen om tekenen van dat Koninkrijk op te richten. Zullen we vanwege dat laatste niet dankbaar zijn voor wat hulporganisaties als ZOA-vluchtelingenzorg, Red een Kind, Woord en Daad en Tear samen doen voor de slachtoffers in Birma? Gedreven door de barmhartigheid van Christus, die eveneens zichtbaar mag worden in onze daden, zal de komende weken ingezet worden op voedselzekerheid voor de bevolking. Ook namens ons.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen