Treuren én feestvieren?

Stuart Murray is in Engeland bekend geworden vanwege zijn ideeën om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar nieuwe vormen van kerk zijn te ontwikkelen die passen bij deze tijd. Hij is ‘anabaptist’ maar zeker niet kerkistisch. Zijn ideeën worden ook in de Anglicaanse Kerk in Engeland volop toegepast.

Vertroebeld
Mij trof in het krantenartikel dat verslag deed van deze dag, dat hij opgeroepen had tot twee dingen: treuren om wat voorbij is en feestvieren vanwege nieuwe kansen. Het verslag volgend, kreeg ik de indruk dat we zeker niet te lang zouden moeten treuren om wat voorbij is: de volle kerken van vroeger met alles erop en eraan.
Zeker moeten we echter ook voortgaan om feest te vieren vanwege de nieuwe kansen, die er vandaag volop zijn; de nieuwe gemeenten, die groeien en de mogelijkheden om alsnog een keer aan de wereld te laten zien wat het christelijk geloof nu feitelijk betekent. Vroeger, toen de kerken vol zaten, was er immers ook heel veel wat het zicht van de wereld op wat het evangelie echt inhoudt, vertroebelde.

Vlucht naar voren
Ik maak hier van deze visie melding, omdat niet alleen Stuart Murray die huldigt, maar ik die vaker tegenkom. Telkens betrap ik mezelf erop dat ik er moeite mee heb.
Waarom? In de eerste plaats gaat het mij te snel. Ik kan het spiritueel niet bijbenen. Ik vind treuren om wat voorbij is een hele oefening, waar ik volgens mij nog lang niet diep genoeg in gegaan ben. Berouw, verootmoediging, schuldbelijdenis, omdat wij en onze vaderen gezondigd hebben, waardoor de kerk in zo diep verval is geraakt, hoe weinig doorleefd is dat nog bij mij. Ik merk bij mezelf dat ik dit ook allemaal niet zo leuk vind en dan veel liever me overgeef aan een vlucht naar voren: kom op, we gaan verder, er zijn nieuwe kansen. Maar ik vertrouw mezelf daar niet in.

Ons project
Zie ik dan geen nieuwe kansen en zie ik ook de opdracht daartoe niet? Jawel, die zie ik wel en ik vind het een bijzondere genade van God dat ze ons gegeven worden. Het zal wel komen, omdat Hij nog steeds zoveel houdt van al die mensen die het verschil tussen hun linker- en rechterhand niet weten (Jona 4: 11).
Maar ik zoek naar een gezamenlijke missionaire spiritualiteit, waarin we met beide zaken: treuren en dankbaar weer aan de slag gaan, ernst maken en elkaar daarbij helpen. Ik ben doodsbenauwd voor een vlucht naar voren, omdat we dan wel eens zo weer dezelfde brokken zouden kunnen maken, die we al zo vaak gemaakt hebben, namelijk dat we de kerk als ons project beschouwen en dat we kerkplanting als ons project beschouwen. Overal waar iets van God ons project wordt, gaat het fout.
Daar is ook nog een ander punt. In Engeland is de kerkafbraak veel verder voortgeschreden dan bij ons. Wij kennen nog veel meer gemeenten, die staande in de traditie, ook vandaag vele honderden, soms zelfs enkele duizenden meelevende leden kennen.
We zien echter intussen dat er in die gemeenten heel veel aan de hand is. Ook daar dreigt het proces van kerkverlating zich door te zetten. Wij moeten die traditionele kerken zeker niet afschrijven, omdat we in Europa toch weer helemaal opnieuw moeten beginnen. We hebben alle geloof, gebed en energie nodig om juist in die gemeenten te investeren. Want als er geen gelovig en in de traditie geworteld kader meer is, is het met de zending in Nederland en het grijpen van nieuwe kansen op voorhand een verloren zaak.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen