GLOBAAL BEKEKEN

In een kerkblad las ik een verhaal over de orgeltrapper, met nog een uitbreiding over psalmzang:

• Voor de orgeltrapper werd spierkracht en uithoudingsvermogen gevraagd. Vooral bij lofpsalmen en lange verzen was het een heel karwei. Als een dominee vier verzen van Psalm 68 opgaf, moest het hele lichaam in touw komen om de trapperij tot een goed eind te brengen en hijgend haalde hij het naspel. Voor sommige orgels waren meerdere, soms wel drie, orgeltrappers nodig. Sommige orgeltrappers volgden een speciale teltechniek. Ze wisten precies hoeveel slagen je per psalm moest geven, met voor- en naspel inbegrepen. Maar toen een organist een langdradig naspel gaf, ging het orgelspel als een nachtkaars uit. Omstreeks 1900 was er in Rozenburg een orgeltrapper die tegen het zingen van gezangen was. Als er dan een gezang werd opgegeven, snelde een daartoe aangewezen jongen naar boven om de orgeltrapper te vervangen. De orgeltrapper kon in ieder geval zeggen: ‘Uit mijn benen is nog nooit een gezang gekomen!’

• Opwekkingsbijeenkomsten kende men ook al in de achttiende eeuw. Daarvoor werden soms kopstukken als de baptistische prediker Spurgeon uit Engeland naar Nederland gehaald om een dienst te leiden. Het zingen op hele noten was iets wat hij niet kende. Toen Charles Haddon Spurgeon in Nederland was en hij in vele kerken opwekkingssamenkomsten leidde, schrok hij van het zingen: ‘Ik dacht dat alle stieren van Bazan op mij afkwamen, toen de mensen hun psalmverzen aanhieven’.

Op woensdag 2 juli a.s. hoopt drs. M.A. (Marten) van Willigen, lid van de wijkgemeente van bijzondere aard Eben-Haëzerkerk te Apeldoorn, in Nijmegen, te promoveren op een proefschrift over de kerkvader Ambrosius. Proficiat! Hier volgen enkele stellingen bij het proefschrift:

• In de Nederlandse samenleving dient de waardering voor het eigene van ons land in cultureel en historisch opzicht nog aanmerkelijk toe te nemen, willen we in de toekomst niet teveel van onze culturele, historische en architectonische erfenis verliezen.

• De bestudering van de kerkvaders dient in elke theologie-opleiding en in de wetenschappelijke theologische studie in het bijzonder een belangrijke plaats te krijgen of moet op een andere wijze weer opnieuw worden geherwaardeerd.

• De klassieke talen moeten niet alleen op gymnasia, maar ook op scholengemeenschappen door iedereen nog meer op waarde worden geschat, vanwege het unieke vormende karakter dat van deze twee talen uitgaat. Bovendien zal dit het lesgenoegen van menige classicus/ classica nog (verder) vergroten.

• De wetenschappelijke bestudering van Ambrosius staat ten onrechte teveel in de schaduw van het onderzoek van zijn bekende leerling Augustinus.

• De betrokkenheid van Ambrosius ten opzichte van het Joodse volk is groter dan vaak wordt gedacht. Ambrosius betreurt hun hardheid, de zogenaamde ‘duritia Iudaeorum’, wel, die immers geleid heeft tot de veroordeling van Christus, maar hij hoopt en verwacht toch zeker dat het Joodse volk Christus uiteindelijk als zijn Heer zal erkennen en zijn eerdere dwaling in zal zien.

• Rooms-katholieken en protestanten zijn zich er vaak te weinig van bewust dat de scheiding tussen hen beiden op deze wijze door niemand zo bedoeld is, maar door historische en theologische ontwikkelingen uiteindelijk zo is gegroeid.

• De meest eminente en briljante kenner van de kerkvaders was ongetwijfeld Desiderius Erasmus, die we voor zijn tekstuitgaven van de kerkvaders en het Nieuwe Testament niet dankbaar genoeg kunnen zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen