Wie krijgt Mugabe weg?

Madama Tussaud heeft in Berlijn een nieuwe vestiging geopend. Dat is op zichzelf geen opzienbarend nieuws, maar het trok toch de aandacht, omdat ook Adolf Hitler een wassen beeld kreeg. De oud-dictator mag echter geen trekpleister worden voor extreem-rechtse sympathisanten van de voormalige nazi-leider, zodat zijn beeld een gebroken man toont, kort voor zijn zelfmoord. Al heeft de Duitse samenleving grondig afgerekend met Hitler en zijn ideeën, feit blijft dat elke tijd toch weer dictators voortbrengt. Zo ook Mugabe, president van Zimbabwe.

Macht en kerk
Alsof dr. Bernhard Reitsma wist van de Bijbel in de hand van Mugabe. Enkele dagen voor de beëdiging van de Zimbabwaanse president hield hij als bijzonder hoogleraar De kerk in de context van de islam zijn inaugurele rede aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Wat zei Reitsma? ‘Pas als christenen zich op geen enkele wijze meer kunnen identificeren met machthebbers, zal duidelijk zijn dat de identiteit van de kerk niet met macht te maken heeft. Dan wordt zichtbaar dat het Koninkrijk van God niet van deze wereld is.’
Mugabe had er niet mogen staan, als nieuwe president. Hij had er zeker niet mogen staan met het Woord van God in de hand. De inhoud van dat Woord staat haaks op zijn beleid van harde onderdrukking. Kort voor de schijnvertoning die zijn ‘herverkiezing’ was, liet hij honderden politieke tegenstanders oppakken en liet hij de politie een einde maken aan kerkdiensten. De reactie van Anglicaanse bisschop van Harare, Sebastian Bakare, was een belijdenis van geloof en van hoop: ‘Wij geloven dat God zal optreden. Misschien niet vandaag of morgen, maar als Hij de tijd rijp acht. En dan zullen wij juichen.’

Het bloed wreken
Dit woord van de bisschop herinnert ons aan het aangrijpende tafereel dat Johannes op Patmos in hoofdstuk 6 van de Openbaring beschrijft. Met luide stem klinkt het: ‘Tot hoelang, heilige en waarachtige Heerser, oordeelt U niet en wreekt U niet ons bloed aan hen die op de aarde wonen?’ Hier klinkt de stem van de zielen van hen die geslacht zijn omwille van het Woord van God en vanwege het getuigenis dat zij gaven. Zij geven het finale oordeel over in de handen van God, die volgens Paulus’ woord op de Areopagus ‘een dag bepaald heeft waarop Hij de wereld rechtvaardig zal oordelen door een Man Die Hij daartoe aangesteld heeft.’ (Hand. 17:31)
Mugabe heeft gezegd dat alleen God hem uit de presidentszetel zal krijgen – en hij suggereerde daarmee dat de Allerhoogste aan zijn zijde staat. Daarbij – er zijn voorbeelden van in de Bijbel – heeft hij als godloos heerser een bijbelse waarheid gesproken en daarmee de hoop bevestigd van allen die voor het volk van Zimbabwe bidden om gerechtigheid en vrede. Want die hoop is op God, die meer dan één keer in de Bijbel zegt: ‘Mij komt de wraak toe, Ik zal het vergelden, spreekt de Heere.’ Ondertussen geven de woorden ‘tot hoelang’, waarmee Openbaring 6:10 begint, de spanning weer die met het aanroepen van de Naam van God gepaard gaat. De Heere zal ingrijpen als Zijn maat vol is. Dan zal het goddelijk recht overwinnen en zullen despoten in ontreddering niet weten waar ze het zoeken moeten.

Ontredderde situatie
Het is waar, Zimbabwe komt niet voor in de top-50 van landen waar de meest strenge christenvervolging plaatsheeft. Aan het bewind is echter wel een despoot, die alle wetgevende en besturende macht in eigen hand houdt en aan andere opvattingen geen ruimte geeft; een heerser die een bloeiende natie in enkele decennia naar de afgrond leidde, waardoor de gemiddelde levensverwachting is teruggelopen van 60 jaar in 1990 tot 37 jaar in 2007.
Het meelijden vanwege de ontredderde situatie waarin het volk van Zimbabwe verkeert, gaat gepaard met gevoelens van onmacht. Hoe kán het dat een regeringsleider geen hart voor zijn volk heeft en het land steeds verder in een economische, sociale en politieke chaos voert? Dat meelijden krijgt onder ons een extra impuls, omdat de GZB al enkele decennia een relatie onderhoudt met de Reformed Chuch of Zimbabwe. Twee artsenechtparen en de fam. ds. A. Visser zijn momenteel genoodzaakt elders te verblijven.

Vergelding
Dat meelijden krijgt een uitweg in het gebed. Het roepen om Gods ingrijpen en het vinden van rust in de uiteindelijke vergelding door God vinden we niet alleen in het Nieuwe Testament, ook de Psalmen leren ons welke gebedsgestalte de gelovigen kennen. In Psalm 94 krijgt het ‘hoe lang’ door de poëtische verwoording een klemmend accent: ‘Hoelang zullen de goddelozen, HEERE, hoelang zullen de goddelozen van vreugde opspringen?’
Daarvoor bad de dichter: ‘O God van alle wraak, HEERE, o God van alle wraak, verschijn in lichtglans! Rechter der aarde, verhef U, vergeld de hoogmoedigen wat zij verdienen.’
Het is het gebed dat de christelijke gemeente meebidt met allen die in de marge gedrukt en daar verdrukt worden.

Volken zullen loven
Dit gebed bepaalt ons bij de macht van Satan in de geschiedenis, in deze wereld. Hij lijkt door de hand van dictators vrij spel te hebben. Dan lijkt Psalm 67, die bezingt dat de volken God zullen loven, ver weg. Ja, de naties zúllen zich verblijden, omdat God de volken rechtvaardig zal regeren, zegt de dichter. De aarde gééft haar gewas – maar wat moeten we dan met structurele ondervoeding in het land van Mugabe? – God zal ons zegenen en alle einden der aarde zullen Hem vrezen. Alle macht van de Boze ten spijt, nochtans belijden we Psalm 67, want ze begint met een bede: God zij ons genadig en zegene ons; Hij doe Zijn aangezicht over ons lichten.

Waarheid spreken
Laten we ondertussen het gevaar van de dictatuur niet alleen ver weg zoeken. Dr. S. Meijers, de hervormde emeritus-predikant uit Zeist, heeft enige jaren geleden in zijn boekje De tirannie verdrijven aangegeven ‘allergisch te zijn voor de huidige secularisatiedictatuur’ in ons land. Satan is niet alleen een realiteit voor het persoonlijke geloofsleven of in godloze regimes op duizenden kilometers afstand.
Dictatuur krijgt ook gestalte in wetgeving in Nederland, die haaks staat op de geboden van God en daardoor geen ruimte laat aan humaniteit.
Ik citeer ds. Meijers: ‘Wanneer je beseft hoezeer de wet van God ons is geschonken om ons te bewaren voor de dictatuur van mensen en van menselijke ontwerpen (…), dan dringt het gebod ook nu tot waarheid spreken, tot protest tegen de al dan niet verkapte leugen, ter wille van de volle rijkdom van het bestaan van mensen.’

Nederlandse Geloofsbelijdenis
Vroeg of laat, een dictatuur stort in elkaar. Een despoot als leider verduurt de eeuwigheid niet en wordt soms zelfs door de tijd al ingehaald. Dat stimuleert het verzet, in de ruimte die een samenleving daarvoor biedt. Zo heeft ons voorgeslacht in de laatste wereldoorlog het karakter van de nazi-ideologie leren (onder)kennen. Kennis van de geschiedenis en inzicht in ideologisch machtsdenken helpen ons in het ontmaskeren van een dictatuur van welke snit dan ook, ver weg en dichtbij.
Dwars tegen wat zichtbaar is, geloven we in God, Die de geschiedenis van deze wereld leidt. Om eens Zijn Koninkrijk definitief te vestigen. Daarover belijdt de kerk in het laatste artikel van de Nederlandse Geloofsbelijdenis. Vromen en uitverkorenen zullen ‘de verschrikkelijke wraak zien die God zal uitoefenen op de goddelozen die hen in deze wereld getiranniseerd, verdrukt en gekweld hebben. Dezen zullen tot erkenning van hun schuld gebracht worden door het getuigenis van hun eigen geweten.’
Dan zijn alle tranen van de ogen gewist.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen