De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

BOEKBESPREKING

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

BOEKBESPREKING

4 minuten leestijd

Marianne Witvliet: Kind van het water. Uitg. Mozaïek, Zoetermeer; 260 blz.; € 17,90.

Marianne Witvliet:
Kind  van het water.
Uitg. Mozaïek, Zoetermeer.; 260 blz.; € 17,90
.
Omdat het verhaal van Kind van het water – de recente roman van Marianne Witvliet – begint in een eenvoudig huisje aan de Aelbrechtskolk in Delfshaven en uiteindelijk daar ook weer eindigt, zou het mij als predikant van Delfshaven moeten interesseren. Dat deed het me inderdaad.
Eerst iets over de auteur. Marianne Witvliet (1951) is mogelijk niet bij iedereen bekend. Zij is journalist en werkt als redacteur bij de Erdee Media Groep. Eerdere boeken van haar beleefden diverse herdrukken – ook als schrijfster en illustrator van kinderboeken is zij succesvol binnen de wereld van het christelijke boek.
Witvliet is geboren in Rotterdam en wekt de indruk de omgeving van Delfshaven goed te kennen. Kind van het water speelt zich af in de jaren na de oorlog, toen er blijkbaar nog veel te doen was in de Kolk en de haven. Het rook er overal nog naar teer, er werd hard gewerkt. De zee was alle dagen om je heen, als gevaar maar ook als fascinatie, zeker voor kinderen. In hoeverre die sfeertekening klopt, is voor mij niet te achterhalen, het is te ver terug in de tijd. Het heeft in elk geval wel iets.
De hoofdpersoon in het verhaal is een vrouw die als kind opgroeit in een eenvoudige bovenwoning bij het haventje. Ze heeft een ongehuwde moeder die als werkvrouw bij dure mensen elders in de stad haar inkomen verdient met schrobben en schuren. Via gymnasiumopleiding, een studie rechten en het huwelijk met een chirurg in opleiding zonder geloof werkt ze zich letterlijk en geestelijk ver weg uit Delfshaven en vervreemdt ze compleet van de eenvoudige maar ook diep gelovige sfeer van haar moeder. Zoals zoveel met het geloof opgegroeide mensen eerst een heenreis nodig hebben voordat ze aan een terugreis en thuisreis kunnen beginnen – zo vergaat het ook min of meer de hoofdpersoon van dit boek. Het verhaal eindigt letterlijk weer terug in de haven van Delfshaven.
In het verhaal speelt geloof – en de realiteit van de dood die altijd om je heen is – steeds een belangrijke rol. Niet gewild en opgelegd, maar wel als het altijd diepe rustpunt van de schrobbende werkvrouw voor wie vaststaat dat God in alles je leven leidt en met alles zijn diepe bedoelingen heeft. Overigens komt in het verhaal nauwelijks een kerk of een dominee in beeld. Dat maakt het verhaal zeker niet zwakker, eerder sterker, maar het valt je wel op als dominee, die uitgerekend op die locatie altijd in en rond de kerk bezig is. De auteur zal wel niets met de Oude Kerk aan de Kolk gehad hebben, waarschijnlijk behorend tot een gemeente uit de Afscheiding, want als nu iets bepalend is in de Kolk, is het wel deze oude kerk. De hoofdlijn van haar boek had mooi vervlochten kunnen worden met een thema als pelgrimage en thuis komen en het zegel van Delfshaven ‘De haave der behoudenis / alleen bij God in Zion is.’
Terwijl ik las, viel me overigens ook op dat het water – toevallig ben ik zelf ook een kind van het water, opgegroeid aan de zee – in het boek tot in de titel toe wel een grote plek inneemt, maar uiteindelijk niet het verhaal of het karakter van de hoofdpersoon wezenlijk bepaalt. Dat zijn andere thema’s. Zoals je losmaken van een bepaald sociaal en geestelijk milieu, een weg zonder God gaan en ontdekken dat zo’n weg nergens heen leidt, getrouwd zijn met een niet gelovige man. Allemaal bekende thema’s dus met ook redelijk voorspelbare uitkomsten. Maar men leze zelf.
Mevr. Witvliet is intussen een knap schrijfster. Zij kan met weinig woorden veel zeggen en stilte oproepen. Regelmatig weet ze je ook echt te ontroeren. Sterk vond ik vooral de interactie tussen het kind alleen met haar beproefde moeder, later ook de sfeerzetting van een verpleeghuis, de terugreis van de hoofdpersoon waarbij wel erg veel goed komt. En nogal erg goed. Maar van mij mag het. Ik vond het een mooi en knap boek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 augustus 2008

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's

BOEKBESPREKING

Bekijk de hele uitgave van donderdag 21 augustus 2008

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's