GLOBAAL BEKEKEN

Ds. P.J. van Kampen, Nederlands gereformeerd predikant te Vlaardingen, tevens jarenlang mede-panellid van het EO-programma Deze Week, schreef een aantal columns met nog nader te bepalen bestemming, waarin hij een paar aardige momenten uit zijn vele wereldwijde reizen weergeeft. Hier volgt een deel van een stuk met de titel Amateur archeoloog’

In de lente van het jaar 2000 reisden mijn EO-collega Pim van der Hoff en ik voor radio-opnamen naar Egypte. Daar reden we onder andere naar een veraf gelegen klooster, dat van de Heilige Antonius Abt. Onderweg hadden we een sanitaire stop, langs een zinderende asfaltweg dwars door de uitgestrekte woestijn. Een voorwerp dat daar in het woestijnzand lag trok mijn aandacht; het was bruin en zwaar en het leek de bovenkant van een kruik met een oor erin, een ronde opening, een handvat. Was ’t oud: Romeins, Byzantijns, Arabisch of nog later? (Dat kan allemaal in zulk oud cultuurland.) Ik wist het niet en nam hem mee om eens aan een ter zake kundige archeoloog te vragen. Zo lag hij acht jaar in het raamkozijn van mijn studeerkamer. Soms vroeg hij bedeesd mijn aandacht, voelde ik er eens aan en nam me dan voor toch eens iemand te zoeken die me hier meer over kon vertellen. (…)
Ik word als niet-autorijder wekelijks opgehaald voor de kerkdienst in mijn gemeente Vlaardingen, een sjieke situatie. Harry is van mijn leeftijd en zeer technisch. Hij ziet de oude kruik (…) liggen, loopt er naar toe, vraagt me waarom dat er ligt, en ik leg het uit. Hij legt het op zijn hand en zegt: 'Maar dit is een deel van een motor! Voel je niet hoe zwaar het is? Het is van ijzer!' Acht jaar oude interesse verdampt in een paar tellen. (…)

Enkele weken geleden overleed Bert Klei, die ooit jarenlang in Trouw alles en een ieder op de korrel nam in kruidige stukjes, die de een met een glimlach, de ander met een grimlach las. Op internet is een selectie van zijn columns geplaatst. Een fragment uit Naar het roomse zuiden; hoe Trouw na de 2e Wereldoorlog met Rome omsprong:
Om te beginnen deden we gewoon alsof het er niet was, je keek er niet naar om. Maar telkenjare maakte zich bij de nadering van Hervormingsdag, 31 oktober, een zekere onrust van de redactie meester. Er moest een verhaal komen ter aanbeveling van de collecte, die op of omstreeks die dag in de gereformeerde kerken placht te worden gehouden ten bate van het evangelisatiewerk in Noord-Brabant en Limburg.
Er werd dan een verslaggever naar het roomse zuiden gestuurd om met eigen ogen en met eigen pen te beschrijven hoe de protestantse minderheid het maakte in dat gedeelte van ons land, waar de Kerkhervorming het er in de zestiende eeuw lelijk bij had laten zitten.
In 1955 was ik aan de beurt: ik maakte een afspraak met dominee W. van Boeijen in Eindhoven (…) Dominee van Boeijen - hij verhuisde later naar Amsterdam en is niet oud geworden - was een aardige man. Hij verzekerde mij  dat de gereformeerden in het roomse zuiden niet werden vervolgd en ook dat het niet de bedoeling was, van roomsen gereformeerden te maken. Wel zagen de protestanten het als hun taak, daar van het evangelie te getuigen waar alleen sprake was van 'genoeglijk aandoende volksdevotie'.
Vlijtig tekende ik alles aan en mijn verhaal prijkte in de krant van zaterdag 29 oktober, vlak voor de zondag van de hervormingscollecte. Om de lezers de ernst van de zaak stevig in te prenten, waren er twee kaartjes bij afgebeeld: een van de noordelijke provincies, waarop een menigte gereformeerde kerken stond aangegeven, en een van Noord-Brabant en Limburg met slechts hier en daar een gereformeerd plekje. Dit om de lezers de schrijnende tegenstelling goed in te prenten. Zo pakten we dit aan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen