De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Ootmoedig wandelen

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ootmoedig wandelen

Mevr. M.H. Guijt neemt afscheid van Vrouwenbond

8 minuten leestijd

Na 24 jaar neemt mevrouw M.H. Guijt-Guijt op de Bondsdag van 25 september afscheid als voorzitter van de Bond van Hervormde Vrouwenverenigingen op gereformeerde grondslag. Veel mensen hebben weinig oog voor de grote afval in Nederland.

In huize Guijt in Barneveld zijn de voorbereidingen voor de verhuizing naar Katwijk al in gang. Mevrouw Guijt gaat terug naar de plaats waar ze vandaan gekomen is. ‘Onze beide kinderen zijn in Katwijk gaan wonen. Na mijn vertrek bij de Vrouwenbond hoef ik niet meer in het midden van het land te wonen. Mijn man, die als onderwijskundige aan de CHE ge werkt heeft, is ook gestopt met werken en de verkoop van het huis ging vlot. We zien in dit alles de leiding van God.’

Indruk
Riet Guijt werd in 1947 in het Zuid-Hollandse vissersdorp geboren en maakte er twee predikanten mee die veel indruk op haar maakten: ds. W.L. Tukker en ds. G. Boer. Eén moment zal ze nooit vergeten. ‘Er waren in Katwijk (ook toen al) veel Duitse toeristen, die op zondag kwamen of gingen, waarbij het er nogal zakelijk aan toe ging, wat ds. Tukker een doorn in het oog was. Op een zondag zei hij het vierde gebod niet te zullen lezen en hij deed het ook niet. Dat maakte indruk, een donderpreek was niet nodig.’
Later kreeg ze catechisatie van ds. Boer. Op zeker moment hield hij haar aan en zei: ‘Zou je niet belijdenis gaan doen?’ De eerste keer dat ze niet op de gewone catechisatie was, vroeg hij naar de reden.
Toen antwoordde ze dat ze naar de belijdeniscatechisatie wilde gaan. ‘Hij had oog voor jongeren en hield hen in de gaten.’
Mevr. Guijt is door bovengenoemde predikanten gevormd en maakt graag gebruik van het door hen overgedragen gedachtegoed bij het voorbereiden van toespraken en het beantwoorden van vragen. ‘Het ging altijd over het hart van de zaak.’

Barneveld
In 1971 trouwde ze met Marien Guijt. Het paar kreeg twee kinderen, Ditta en Kees. Toen haar man in de jaren zeventig bij een schoolbegeleidingsdienst in Barneveld ging werken, vertrok het paar naar de Veluwe. Via de vrouw van ds. J. Maasland raakte ze betrokken bij de Barneveldse vrouwenvereniging. Al vlug zat ze in het bestuur. In Barneveld is ze ongeveer 25 jaar presidente van de vrouwenvereniging geweest.
In 1984 – nu 24 jaar geleden – werd mevr. Guijt gevraagd voor een plaats in het bestuur van de Bond van Vrouwenverenigingen op gereformeerde grondslag. Omdat de eindredactrice van De Hervormde Vrouw ziek was, kwam die functie open. Ze had al enige ervaring met het schrijven, onder andere met het schrijven van kinderboeken, en reageerde positief. Ze schreef graag, de functie van eindredactrice beviel goed en ze is dat werk blijven doen tot aan het begin van dit jaar.
Vanaf 1991 is mevr. Guijt voorzitter van de Vrouwenbond. Zeventien jaar is een lange tijd. Vanwege haar leeftijd – ze is 61 jaar geworden – kon ze niet herkozen worden. Het valt haar nog niet helemaal mee. Vooral het contact met de leden zal ze missen.

Jonge gezinnen
Mevr. Guijt ontkent niet dat er sprake is van vergrijzing van de vrouwenverenigingen. De gemiddelde leeftijd van de vrouwen die lid zijn, ligt hoger dan 24 jaar geleden. In het verleden is er door het landelijk bestuur bij de bestaande vereni gingen op aangedrongen om ook op de morgens bijeenkomsten te organiseren. Ook voor vrouwen die in deeltijd werken, kunnen zulke ochtenden een oplossing zijn. De komende tijd zal de Vrouwenbond inzetten op het bereiken van jonge vrouwen, maar dat laat mevr. Guijt graag aan het Landelijk Bestuur en haar opvolgster, mevr. M.M. Jonker-Hakkert, over.

Ze heeft zorg voor de jonge gezinnen. ‘Er komt veel op hen af. Zij groeien in een heel andere tijd op dan toen ik jong was. Ik denk dat het leven tegenwoordig ingewikkelder is dan vroeger en daarom is juist nu geestelijke vorming nodig. Ik ben bang dat ze wel eens te weinig wapens hebben voor de geestelijke strijd die gaande is. Jonge mensen die een gezin hebben en dit moeten combineren met een baan of zij die alleen staan en in hun onderhoud moeten voorzien, hebben het druk. De kans is dan groot dat er weinig tijd over blijft om te leven uit de Bron. En waar is het wandelen met God? ’ Mevr. Guijt merkt op dat de problemen wel onderkend worden, maar is de remedie de juiste? ‘Men organiseert van alles om het vacuüm op te vullen. Ik vraag me af of de energie op de goede manier gebruikt wordt. Het gaat erom dat wij horen naar wat de Heere spreekt. Heeft de jongere generatie de rust om dat te horen? Neemt men het Woord ter harte? Leest men buiten de geijkte momenten in de Bijbel?’ Het gevaar van het materialisme wordt door velen niet diep genoeg gepeild, vreest mevrouw Guijt. ‘Velen durven niet anders te zijn dan hun omgeving en menen dat ze ook mee moeten gaan met de heersende trends. Ook in onze tijd is de vraag relevant: 'Heere, wat wilt Gij dat ik doe?’

Maatschappij
De afgelopen jaren was de Vrouwenbond ook maatschappelijk betrokken. De Hervormde Vrouwenbond heeft zich samen met de vrouwenbonden van de Gereformeerde Gemeenten en de Christelijke Gereformeerden kerken verenigd in het Comité Vrouwen - bonden op gereformeerde grondslag, dat nog steeds bestaat. Het comité heeft een keer in het jaar overleg met kamerleden van de CU en de SGP, dit jaar met de fractievoorzitters Slob en Van der Vlies. Tijdens de laatste vergadering kwamen onder andere de onderwerpen islamisering, (kinder)pornografie en embryoselectie aan de orde.

Het contact is nuttig, zegt mevr. Guijt. 'Dat geldt naar twee kanten. De vertegenwoordigers van deze fracties weten wat er leeft en de vrouwenbonden kunnen actie ondernemen. Zo nodig geeft het comité een schriftelijke reactie op een regeringsvoorstel of spreekt het tijdens een hoorzitting.'
De scheidende voorzitter heeft het idee dat de betrokkenheid van de achterban bij maatschappelijk/ politieke thema's afneemt. Ze noemt de tijd toen thema's als abortus en euthanasie aan de orde kwamen. Er is toen door het Comité Vrouwenbonden heel veel actie ondernomen. Het lijkt dat het momenteel moeilijker is mensen te overtuigen van het feit dat veel wetten in druisen tegen Gods geboden. 'Prof. Velema zei destijds dat er met de abortuswetgeving een wissel is omgezet en daar heeft hij helemaal gelijk in gekregen.'

Zorg
Mevr. Guijt steekt haar zorg voor de kerk niet onder stoelen of banken. Ze benadrukt dat de kernzaken de aandacht moeten blijven krijgen. Die staan verwoord in Micha 6:8, het thema van de komende Bondsdag: 'Wat eist de Heere van u dan recht te doen en weldadigheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God?' Het is haar vaste overtuiging dat de kerk telkens weer naar deze grondgedachten terug moet en dat mist ze nogal eens. 'Het profetisch spreken is er vaak niet. Iedereen heeft tegenwoordig zijn vragen en niemand weet het meer zo precies. Dat kan toch niet zo zijn? Het valt mij op dat God vaak wordt voorgesteld als een God Die helpt in nood, als wij Hem er maar om vra gen. Wie zou dat ontkennen? Maar dat is niet het enige. We moeten, zo openbaart God Zich toch in Zijn Woord, iets beseffen van Gods heiligheid en van onze zondigheid. Dan worden we er stil van dat Gods liefde zo groot was dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft. Het is niet zo dat men in hervormd-gereformeerde kring deze dingen niet ter sprake brengt, maar het blijft vaak bij een constatering, terwijl de verwondering niet altijd blijkt. Wij kunnen niet beseffen hoe diep de zondeval was en hoe groot Gods genade.’

Afval
Ook de maatschappelijk ontwikkeling, het feit dat deze samenleving steeds verder van God afgaat en daar openlijk voor uitkomt, gaat mevr. Guijt ter harte. 'We leven in een tijd van grote afval. Dat is aangrijpend. De openlijke goddeloosheid baart me zorgen en ik vraag me soms vertwijfeld af: Zien we dat niet? Gaat het ons nog aan het hart dat Gods Naam ontheiligd wordt? Hoe kunnen mensen dan nog blij zijn met hun plekje in de kerk of met de situatie in hun gemeente? Laten we eens om ons heen kijken en ons ontfermen over allen die van God nog nooit gehoord hebben.'
Er zijn wel veel zorgen, maar de zaak is gelukkig niet hopeloos. Mevr. Guijt eindigt niet in mineur. 'God staat boven al het menselijk gedoe. Het is een wonder dat Hij doorgaat met Zijn werk en dat er nog een kerk in Nederland is. Het is een troost dat de Heere Zijn kerk vanaf het begin der wereld tot aan het einde vergadert, beschermt en onderhoudt.'

J. van Reenen uit Veenendaal is freelance journalist.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 september 2008

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's

Ootmoedig wandelen

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 september 2008

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's