ds. N. Kleermaker (1919-2008)

Hij werd 25 december 1919 in Hierden geboren. Van 1940 tot 1943 studeerde hij theologie in Utrecht. Daar leerde hij zijn latere vrouw, Ger Jonker, kennen. In 1945 werd hij bevestigd in Veen, dat in 1947 werd verwisseld voor Genemuiden. In 1951 werd hij bevestigd in Leiden. Zeven jaar diende hij deze stadsgemeente met vreugde en leerde hij er zich in het modaliteitengesprek coöperatief op te stellen. In 1956 nam hij een beroep aan naar Nunspeet, om vervolgens op 20 november 1960 – door zijn zwager dr. H. Jonker – bevestigd te worden als predikant van Rotterdam-Centrum. Hier bleef hij tot aan zijn emeritaat in mei 1985. Daarna bleef hij nog jarenlang actief. In 1996 overleed zijn vrouw. De laatste jaren werden gekenmerkt door een verzwakkingsproces. Het was goed, als de Heere hem zou roepen. Dat is gebeurd op de vroege morgen van 13 september.

Prediking en pastoraat
Ds. Kleermaker heeft hard gewerkt in de stad, en wijkgemeente ‘De Samaritaan’ met hart en ziel gediend. Samen met zijn vriend en broeder ds. C.A. Korevaar heeft hij zich ingezet voor de bijbels-gereformeerde prediking in het centrum van de stad. Wars van kerkelijke partijpolitiek en gaandeweg breder in zijn liturgische keuzes, concentreerde hij zich op wat hij als de kern van zijn opdracht ervoer: prediking en pastoraat. Toen hij in 1960 in Rotterdam kwam, was de volkskerk nog geheel intact. Hij heeft de gure wind van de secularisatie voelen opsteken en zag voor zijn ogen de ontkerkelijking hand over hand toenemen. Met als gevolg dat kerken leeg liepen en werden gesloopt, predikantsplaatsen werden opgeheven en wijken al maar werden vergroot. Hij heeft daaraan geleden en sprak erover met weemoed. Maar hij verheugde zich er ook over dat aan de afgehouwen tronk van ‘De Samaritaan’ weer een nieuwe loot verscheen. Als teken dat God in Zijn trouw de Rotterdamse gemeente niet aan haar lot heeft overgelaten. Ds. D.M. van de Linde, die hem als Rotterdamse jongen van nabij heeft gekend, heeft in de rouwdienst in de Hillegondakerk op aansprekende wijze zijn gang door de kerk en zijn plaats in het geheel van de stad geschetst.

Diepere laag
Oudere gemeenteleden herinneren zich hem vooral als een gedreven prediker en trouwe pastor. Hij is veel gemeenteleden met zijn ruime en gunnende Christusprediking tot zegen geweest. Ook mensen aan de rand van de kerk wist hij aan te spreken via de ‘zang- en orgelavonden’ die hij samen met anderen organiseerde in de Laurenskerk. Daaruit blijkt dat hij een initiatiefrijk en energiek mens was. Wat tot gevolg had dat hij nadrukkelijk aanwezig was en je niet zomaar om hem heen kon. Nuy Kleermaker was ‘een mensenmens’, waarmee ik bedoel dat hij gemakkelijk met mensen omging: hartelijk, open, belangstellend en betrokken.
Maar onder dit naar-buiten-gekeerd-zijn liep een diepere laag. Hij had iets geslotens over zich, als het ging over de vraag hoe het nu werkelijk lag tussen God en hem. Daar sprak hij als Veluwenaar niet gemakkelijk over. En als het gebeurde, dan in flarden. Je moest tussen de woorden door luisteren. Dan proefde je vragen als: ’Is het heil werkelijk wel voor mij? Ik ben immers als dominee niet alleen mensen tot zegen geweest, maar ik heb ook mensen beschadigd. Ik heb vuile handen gemaakt in het leven’.

Bevrijdend woord
De gedreven Christusprediker kende van binnen onzekerheid als het ging over het persoonlijk delen in de vrede met God. Boven zijn rouwcirculaire heeft hij echter het bevrijdende woord van Paulus uit Romeinen 5: 1 laten zetten: ‘Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede met God door onze Here Jezus Christus.’
Vanwaar die omslag naar dit van zekerheid tintelende woord? Ik houd het erop dat onder het lichamelijke verzwakkingsproces dat hij onderging, zich op een geestelijk niveau een parallel proces heeft voltrokken. Een proces, waarin hij zichzelf leerde los te laten, om zich helemaal toe te vertrouwen aan Christus. Hij leerde Christus kennen niet alleen als Degene die de vrede met God verdiend heeft, maar ook de Toegang(sweg) tot deze vrede is (zie Rom. 5:2). Hij deed de kostbare ervaring op dat Jezus Christus werkelijk álles is (Kol. 3:11). Vanuit die zekerheid verlangde hij ernaar heen te gaan om de vrede met God in volheid te ontvangen.
We gedenken zijn kinderen, kleinkinderen en zijn huisgenote, voor wie hij veel betekende. Zij worden nu geconfronteerd met gevoelens van leegte. Ook zij mogen daarin de ervaring opdoen dat Christus werkelijk álles is. Zijn gedachtenis zij ons tot zegen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen