Elke maand 5000 leden

Ds. J.P. van Ark nam onlangs afscheid van de Pauluskerk in Wezep, om per 1 september als manager leiding te gaan geven aan de nieuwe programmalijn Missionaire vernieuwing en kerkgroei. Op zijn twaalfde werkdag maakte hij kennis met de synode. Het nog korte dienstverband verklaarde waarom veel synodeleden instemming betuigden met de visie van ds. Van Ark en tegelijk kritisch waren over de inhoud van het rapport Kerk met een missionair profiel. Omdat zijn beleid voor de komende jaren bepalend is voor het evangelisatiewerk vanuit de kerk, geven we uitvoerig door wat ds. Van Ark aan visie verwoordde.

Gunnen
Omdat de Protestantse Kerk elke maand vijfduizend leden verliest, reageerden veel gemeenten met een woord uit Handelingen op de benoeming van ds. Van Ark: ‘Kom over en help ons.’ Daar komt bij dat door de vergrijzing het landelijke percentage van neergang zal oplopen. ‘Als de kerk jaarlijks met 2,8 procent blijft slinken, bestaat ze over dertig jaar niet meer. Vereniging van gemeenten op plaatselijk vlak maskeren de neergang.’ De predikant signaleerde een kloof tussen de deskundigheid in de kerk en de onbekendheid met veel materiaal in de gemeenten. ‘Ik hoop daarom onvermoeibaar Nederland te doorkruisen, samen zoekend naar weldoordachte concepten.’ Kernwoord voor ds. Van Ark is het woord ‘gunnen’. ‘Gun de ander een levende relatie met de Heer van ons leven.’
Hij signaleerde een gebrek aan gevoel voor de noodzaak van missionair werk. ‘De urgentie zit in de boodschap zelf, in het feit dat je de ander het heil gunt. Jezus zegt: Doe het nú!’ Het gaat volgens ds. Van Ark eerst om een andere houding, waardoor de plaatselijke gemeente ‘niet meer, maar anders’ gaat werken. ‘Het missionaire is de kern voor de kerk, gaat aan pastoraat, verkondiging en diaconaat vooraf, omdat we altijd naar de ander op zoek zijn.’ Ds. Van Ark heeft in de naam van zijn programmalijn bewust ook ‘kerkgroei’ opgenomen. ‘Ombuiging van de neergang is ook groei.’

Samenwerken
De kerk beoogt met dit programma in alle gemeenten een missionaire structuur te realiseren, zodat ‘als er een folder over missionair werk binnenkomt, de scriba deze niet meer omhoog hoeft te houden om te roepen: Wie heeft interesse?’ Ds. Van Ark zoekt de nieuwe missionaire teams te verankeren op kerkenraadsniveau.
Tot slot zei hij dat dit missionaire werk de breedte van de kerk op het oog heeft. ‘Er is niet één missionair antwoord.’ In de beraadsgroep die het werk begeleidt, zitten daarom mensen vanuit het Evangelisch Werkverband, Op goed gerucht en de IZB. ‘De tijd van moeizame besprekingen is voorbij, we gaan samenwerken.’

In het kader van haar studie communicatie deed Merel van Meerkerk onderzoek naar de missionaire activiteiten vanuit de Utrechtse Jacobikerk. Tegen de synodeleden vertelde ze er onder andere het volgende over.
Ik ben zelf niet gelovig, en ook niet gelovig opgevoed, maar de kerk en het geloof intrigeert me: waarom gelooft men, en hoe komt het dat ik dat zelf niet doe? Voor mijn onderzoek heb ik veel ‘veldwerk’ verricht, in de vorm van het bezoeken van diensten en het bijwonen van missionaire activiteiten. Misschien is het interessant om een van mijn eerste bezoeken, aan de Paasdienst afgelopen lente, voor u te schetsen.

Voor ik naar binnen ging, heb ik eerst een rondje om de kerk gelopen, omdat ik niet zeker wist of de ingang waarvoor ik stond de goede was. Tijdens dat rondje heb ik er nog aan gedacht om niet naar binnen te gaan; nu kon ik er nog onderuit. Ik vond het namelijk best eng, een Paasdienst bijwonen als nietgelovige.

Mijn jas ophangen?
Eenmaal binnen viel me de statige sfeer op. Daarbij vroeg ik me af waar ik mijn jas op moest hangen: móest ik die eigenlijk wel ophangen of was het de bedoeling dat ik ‘m bij me hield? En waar moest ik gaan zitten? Ik heb uiteindelijk achterin de kerk, achter een pilaar, plaatsgenomen.
Het voelde vreemd om bij een dienst aanwezig te zijn die niet voor mij bedoeld was, de drukkende stiltes versterkten dit gevoel van onbehagen. De muziek die speelde, was daarentegen prachtig, ik kreeg er kippenvel van. Wanneer de muziek stopte, moest ik me inhouden niet te klappen, de muzikanten te bedanken. Het bleef telkens doodstil.
De teksten van de psalmen interpreteerde ik ook anders dan de meeste mensen om mij heen. Hadden ze het bijvoorbeeld over mij bij het zingen van ‘de verbanning van de weerspannigen’?
De preek zelf interesseerde me meer dan ik had verwacht, hoewel ik een groot gedeelte niet goed begreep omdat het buiten mijn kader viel. In de preek werd gelukkig ook veel besproken dat wél binnen mijn belevingswereld lag. Interessante standpunten en levenswijsheden waar iedereen wat aan had, christenen en andersdenkenden.

De zegen ontvangen?
Zo zat ik opeens drie of vier dagen per week in de kerk, terwijl de laatste keer dat ik een kerkdienst bijwoonde meer dan tien jaar geleden was, bij de begrafenis van mijn oma. Nu deed ik mee aan missionaire activiteiten zoals de Alpha Cursus, de bijbelleeskring en vele discussieavonden.
De missionaire activiteiten hadden een heel ander karakter dan de paasdienst die ik bijwoonde: een open en welkome sfeer, en een uitleg over het waarom van bepaalde tradities. Bijvoorbeeld de stiltes die ik bij de paasdienst zo onprettig vond, maar na een uitleg opeens begreep. Ook kwam het spreiden van de armen bij de zegen aan bod. Een voor mij vreemd gebaar: hoor ik wel gezegend te worden? Of, wíl ik dat wel? Het was bijzonder leuk te zien dat bij de missionaire dienst de predikant, toen ik verteld had hoe ik het bij de paasdienst had ervaren, tijdens de zegen zijn armen dicht bij zijn lichaam hield.

Merel van Meerkerk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen