Terugvechten tegen aids

Dit is Mercy Tembo, 41 jaar. Mercy en haar man Sadson zijn hiv-besmet, evenals hun jongste dochter. ‘Wij werden met de nek aangekeken’, vertelt Mercy. ‘Mensen wilden ons niet eens meer een hand geven. Wij hadden niemand meer. We zagen het niet meer zitten.’ Een gesprek met de predikant betekende een keerpunt in het leven van Mercy en Sadson. Hij bracht hen in contact met LISAP. Mercy nam het voortouw tot het oprichten van een zelfhulpgroep in haar kerkelijke gemeente. Ze is er de voorzitter van.

‘Onze groep bestaat uit vijftig personen: mannen en vrouwen, jong en oud. We komen twee keer per maand bij elkaar. Het belangrijkste doel van de bijeenkomsten is elkaar te bemoedigen. Je leven stopt niet bij een hiv-besmetting. Met aidsremmers, goede voeding en een positieve instelling kun je een goed leven hebben en veel voor anderen betekenen.’

Dit is Lilian Kuffase, 49 jaar. Ze is een PLHIV: een person living with hiv, oftewel een hiv-besmet persoon. In Malawi is PLHIV een ingeburgerde term. Lilian heeft het etiket al sinds 1995. ‘Ik was de veertiende vrouw van mijn man’, vertelt ze. ‘In 1995 stierf hij, en hoewel hij zich niet had laten testen, was wel duidelijk waaraan: aids.’ Lilian bleek ook hiv-besmet. Ze werd langzaam maar zeker steeds zieker. Pas toen de regering in 2005 gratis aidsremmers ging verstrekken, knapte ze op. Inmiddels is ze een bekend aidsactiviste in haar land. Als bestuurslid van LISAP (zie kader) vertelt ze overal haar verhaal. ‘Ik wil mensen vertellen dat je kunt doorleven, ook al ben je besmet’, zegt Lilian. ‘Ik roep iedereen op zich te laten testen, zodat ze weten waar ze aan toe zijn, en zonodig hulp kunnen zoeken.’

Het Ekwendeni Ziekenhuis in Noord-Malawi, waar Anneke van den Boogaart namens de GZB werkt, gaat uit van de Presbyteriaanse Kerk. Het ziekenhuis heeft veel aandacht voor aidspatiënten en hun familie. Deze groep oma’s wordt wekelijks getraind in het grootbrengen van kleine kinderen. In landen als Malawi nemen grootmoeders noodgedwongen de zorg op zich voor (klein)kinderen van wie de ouders aan aids zijn overleden. Sommige oma’s hebben twaalf kinderen onder hun hoede.

LISAP
LISAP (Livingstonia Synod Aids Programma) is het aidspreventieprogramma van de Presbyteriaanse Kerk in Noord-Malawi. Een van de activiteiten van LISAP is mensen trainen om zelfhulpgroepen (supportgroepen) in hun omgeving op te richten. De Presbyteriaanse Kerk van Malawi is een partner van de GZB.
Voor oudere aidswezen is er vaak niemand die voor hen zorgt. Daarom belanden velen van hen op straat. Gelukkig staat LISAP voor hen klaar. De organisatie geeft deze jongens een opleiding tot meubelmaker, zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Om hen op weg te helpen, krijgen ze bij de afronding van hun opleiding hun timmerkist mee.
Aidswezen kunnen ook een opleiding tot kleermaker krijgen. Deze jongen is zo gemotiveerd om iets van zijn leven te maken dat hij elke dag dertig kilometer heen en ook weer terug naar school loopt. En dat zes dagen per week, een jaar lang.

Aidstest
Om met zekerheid vast te stellen of iemand hiv-besmet is worden er twee tests gebruikt. Een druppel bloed uit de middelvinger moet uitsluitsel geven. Verschijnen er op de tests twee streepjes, dan is er sprake van een besmetting. De persoon bij wie deze tests zijn afgenomen, heeft het virus dus niet!

Aids in Malawi
De gemiddelde levensverwachting in Malawi is 39 jaar. De belangrijkste doodsoorzaak is aids. Officiële cijfers zeggen dat zo’n twintig procent van de bevolking eraan overlijdt, maar overal waar je komt spreken mensen over ‘de helft’. Er wonen ongeveer een miljoen aidswezen in Malawi.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen