Mag je ‘Wilt U ...’ bidden?

Waarom gebruiken wij in ons spreken tot de Heere bepaalde woorden? In ons persoonlijke bidden, maar ook in de gebeden in de erediensten. Het is goed om daarover na te denken, zeker als je beseft dat ons woordgebruik in de regel te maken heeft met hoe we de dingen beleven.
Ik begin maar met de vraag naar het taalkundige van het ‘Wilt U …?’ De gebeden in de Bijbel beginnen zo inderdaad doorgaans niet. Dit heeft te maken met het karakter van de Hebreeuwse taal. Daarin vinden we geen aparte woorden voor ‘zullen’ of ‘willen’, gevolgd door een ander werkwoord. In de Nederlandse vertaling is dat wel zo. Wij moeten nu eenmaal meer woorden gebruiken om één enkel Hebreeuws woord weer te geven.
Vandaar dat dit ook in de berijmde psalmen van 1773 is terug te vinden. Het ‘Wil mijn gebeden horen’ van Psalm 143 is daar maar één voorbeeld van. Ook de Heidelbergse Catechismus en in de psalmberijming van Datheen kent deze manier van vragen.

Beleefd
De vraag blijft of het goed is om deze uitdrukking te bezigen. Zijn gebeden in de Bijbel niet veel directer? Daarbij moeten we wel bedenken dat een directe vraag voor ons doorgaans een wat onbeleefde klank heeft. Als wij bij iemand eten, zeggen we niet: ‘Geef het brood eens aan!’, maar: ‘Wilt u dat mij aangeven?’ Dat vinden wij beleefd.

Herinneren
Er is ook de pastorale kant. We hoeven inderdaad de Heere nergens op attent te maken. Hij weet alles. Wat een troost dat de Heere nooit iets vergeet. Dat is bij ons, mensen, wel anders.
Toch vinden we in de Bijbel veel voorbeelden van Gods kinderen die de Heere aan Zijn belofte herinneren. ‘Gedenk aan ’t woord, gesproken tot Uw knecht, waarop Gij mij verwachting hebt gegeven.’ In een tijd van diepe geestelijke nood en verlating komt Asaf tot een bange – en wij zouden zeggen toch ook verkeerde vraag – ‘Heeft God vergeten, genadig te zijn?’ Die vraag is toch volkomen onterecht? Maar dit komt niet alleen uit het hart van deze bidder voort. De Heere Zelf zegt ons bij monde van de apostel Paulus: ‘Laat al uw begeerten met dankzegging bekend worden bij God.’

Hart
Dit raakt naar mijn inzicht het hart van de bijbelse boodschap. Deze is heel duidelijk: De Heere is niet gelijk aan de starre afgoden, die alleen maar strikt wetmatig, naar de ijzeren regel van het noodlot handelen. Hij laat zich in het hart kijken.
Dat heeft ook een aangrijpende kant. Als wij zondigen, is dat de Heere tot smart. Dat wekt Hem ook tot toorn. Dat doet de psalmist bidden: ‘Wil Uwen knecht, door schuld verslagen, o Heer’, niet voor Uw vierschaar dagen.’
We zien de Heere niet minder in het hart als we horen van Zijn barmhartigheid en ontferming. Dat brengt tot het gebed of Hij ons in Christus Zijn vergevende genade wil betonen.
Zo mogen we de Heere al onze nood voorleggen. Ook van het dagelijks leven, dat zoveel dieptepunten kent. Zeker, de Heere weet alles en we behoeven Hem nergens aan te herinneren. Maar Hij wil zo graag dat we het Hem voorleggen. ‘Stort uw hart uit voor Zijn aangezicht’, zoals Hanna dat deed, toen ze niet meer verder kon.

Afhankelijk
Dan zie ik in die woorden ‘Wilt U …? ’ van harte de gestalte van diepe afhankelijkheid en van het besef van Gods alwetendheid. We gaan de Heere zeggen wat Hij allang weet. We willen Hem toch ontmoeten, met Hem spreken en Hem al onze zorgen en zonden voorleggen?
Daarom luisteren we nog één keer naar de psalmist: 'Wil de ziel Uws knechts verblijden; ondersteun hem in zijn lijden, want ik hef mijn hart en oog, trouwe God, tot U omhoog!'

Uw vraag voor deze nieuwe rubriek kunt u mailen naar geref.bond@tiscali.nl of per post naar Apeldoorn sturen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen