GLOBAAL BEKEKEN

In De Bazuin, hervormd kerkblad van Benschop en omstreken, schreef ds. Z. de Graaf (emeritus predikant te Katwijk) onder de gemeenteberichten van Harmelen over bezoekwerk:
(…) De groeten van de goede Herder, ach wie zou die niet willen hebben? Ooit vroeg iemand: 'waarom doet Hij (let op de hoofdletter) dat?' Ik zei: 'Omdat Hij in je geïnteresseerd is!' De wedervraag was: 'In mij? Niemand is in mij geïnteresseerd. Zelfs mijn ouders niet. Hij wel?' 'Ja,' zei ik weer. 'Hij zoekt mensen. Hij wil geen Herder zijn zonder mensen, weet je.'
Je komt wat mensen tegen; die aan de rand gedrukt zijn in hun leven, die niet meer geloven kunnen dat ze iets voorstellen. Die soms – maakte ik mee – zelfs in het trouwboekje van de ouders gingen kijken of ze er echt wel in stonden. En die soms, als ze dan toch de drempel van de kerk over durfden op zondag, al blij waren met mijn knipoogje naar hen. Van die soms o zo angstig fladderende vogels ja, die soms ineens de kerk binnenvlogen om er als een mus of een zwaluw even een nest te vinden ja. Of die soms net als de duiven zijn die hier tegen onze eeuwenoude Dorpskerk aan een plekje zoeken, daar niet weg te slaan. Niet echt binnen, maar ook niet weg, ziet u! dan voel je je niet alleen een loopjongen van de goede Herder maar ook een soort vogelwachter, verbaasd over al die soorten die je tegenkomt. En zwerf je met plezier weer door Katwijk of Harmelen om hier en daar zelf even binnen te vliegen ja.

Mensen vragen zich af wat een dominee het hele jaar doet. In het kerstnummer van de Christenvrouw schreef ds. A.F. Troost over De tiendaagse veldtocht.

(…) Of zou hij misschien wekelijks vele uren op zijn studeerkamer hebben doorgebracht, onzichtbaar voor gemeente- en gezinsleden? Zou het maken van preken misschien meer tijd vergen dan een uurtje mediteren? In alle ernst: gaat u daar maar vanuit! En bid maar een keer extra voor uw dominee zodra het Kerstfeest nadert. Ik weet wel: als alle vuilnismannen en alle dominees tegelijkertijd hun werk neerlegden, zou u allereerst de vuilnisman missen en pas op het laatst uw dominee. Maar toch – zeker met Kerst wil je een goede, mooie preek. En zo’n preek is er niet zomaar. Niet met Kerst en ook niet met Pasen en al evenmin met Pinksteren. Zo’n preek vraagt elke week weer meer dan menigeen vermoedt. ‘Kort gezegd kan de vrucht zijn van lang nadenken’, zo weet een wijs gezegde. En zo is het maar net.
Vergeet u niet: je staat als dominee voor de taak elke zondag hetzelfde, maar dan met andere woorden te zeggen. Nu is de Bijbel een schat, waaruit je telkens weer nieuwe sieraden tevoorschijn kunt halen, maar ik geef u op een briefje dat er toch een dag kan komen waarop je jezelf voor de zoveelste keer hoort zeggen wat je jaren geleden ook al eens zei. En dat gaat knagen … Je kunt een hekel aan jezelf krijgen zodra je het gevoel hebt in herhalingen te vallen. Het is zelfs niet onmogelijk dat je gaat overwegen er maar mee op te houden – bang dat gemeenteleden je een zeur vinden, een leverancier van clichés.
En dan is het Kerst. Wéér die engelen, wéér die herders, wéér die wijzen uit het oosten. Hoe vaak heb je die al de revue laten passeren? En nu moet het weer, tien dagen op z’n minst … Hoe kom je er doorheen? (…)
Ik schrijf dit stukje bij 30°C in de zomer. Je moet per slot van rekening niet alles laten aankomen op de tiendaagse veldtocht. Maar ik verlang nu al weer naar die tijd! Want wat is er mooier dan tien dagen lang met engelen, herders en wijzen te mogen zingen van Hem die van mensen houdt: zelfs van dominees die het hele jaar niets doen, behalve dan in die tien dagen rond Kerst!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen