World’s view

Roodgrijzend duikt ze weg achter de top van een van de bergen die ik om mij heen ontwaar. Op bepaalde plekken in Afrika zakt de zon niet langzaam maar zeker naar het eind van haar baan, maar duikt ze er als het ware op af. Voor je het weet is het kleurenspel van wit, geel, oranje, rood aan de horizon voorbij.
Vandaag eindigt het in grijs. Zwart bijna. Een dikke wolkensluier maakt aan het spektakel een abrupt einde. Zal er nu eindelijk regen komen? De mensen bidden erom. Ik draai mij om en zie in de verte lichtjes branden in de huizen op de missiepost. Er is gelukkig na dagen weer elektriciteit.
World’s view heet de plek waar ik sta. Je waant je hier op het dak van de wereld. Op deze plek kan een mens zijn gedachten letterlijk alle kanten uit laten gaan. Ik denk aan morgen, zondag. Eén van de studenten van het vierde jaar zal een proefpreek houden. Over Jozua gaat het. Een man die ook iets had met de zon. Hij heeft er zelfs zoveel mee gehad, dat hij – door zijn groot geloof in God – haar op zekere dag heeft verhinderd onder te gaan (Joz. 10:12).
Jozua, dezelfde naam als Jezus. Voor Hem liet God de zon midden op de dag verdwijnen. De hel op aarde en Jezus op Golgotha. Vaderziel alleen. Uitzichtloos. Einde van Zijn world’s view?
Ik denk op de plek waar ik me bevind opnieuw aan komende dag. Dan komen de heren en dames studenten hun medestudent die de proefpreek zal houden, met zang en dans in de kerk begroeten. En na de dienst zullen ze zingen en dansen van de hoop die in hen is, omdat Jezus leeft. Ter bemoediging. Want in de preek van de student worden we opgeroepen om ‘in gedachtenis te houden dat Jezus Christus de Opgestane is uit de doden’. Zoals Jozua het volk Israël opriep om het wonder te gedenken van de doortocht door de Jordaan. Want was dat ook niet zoiets als opstaan uit de dood?
Het is intussen zo goed als donker op World’s view. Zimbabwe zinkt weg in de snel vallende duisternis. Ik moet mij haasten om van deze plek weg te komen om niet zo dadelijk zelf door de duisternis verzwolgen te worden.
Ik loop naar huis met een gebed in mijn hart. Voor de student bid ik, die zal preken morgen. Voor de mensen in dit gebroken land, voor wie het steeds uitzichtlozer wordt. ‘Laat Morgen komen, Heer!’ De grote Morgen waar geen zon meer zal schijnen, maar God Zelf het dragende licht zal wezen. World’s view in perspectief van de bijbelse toekomstverwachting: uitzicht op een wereld waar gerechtigheid zal wonen, waar vrede en recht elkaar zullen begroeten met een kus. Ook in Zimbabwe, of hoe dit land dan ook heten zal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen