De klippen van Kerst

Als je ergens naar op weg bent, moet je weten wat je doel is. Anders is voorbereiding onmogelijk. Kerstfeest is Christusfeest, om Hem moet het deze dagen dan toch gaan? We zouden Hem moeten willen zien door de ogen van Zacharias en Elisabeth, de herders of de wijzen. Prachtig trouwens, en hoe pastoraal van onze God dat het ook voor of na Christus’ geboorte echt Kerstfeest kan zijn. Dat was het voor Zacharias en Elisabeth, en ook voor de wijzen.

Jaloers
Hoe bereiken wij dat, mensen van 2008? Wij kunnen geen ontmoeting met Christus regelen, dus doen we maar niets? Of zien we wel of het voor ons werkelijk Kerstfeest wordt? Elke christen voelt wel aan dat dat niet kan. Wij hebben toch onze dagelijkse gesprekken met God? Biddend mag je toch alles vragen, zeker als het gaat om een ontmoeting met Christus? En al die kerstdrukte, vieringen en versieringen? Negeren of selecteren? Onze ervaring is dat binnen alle vieringen prachtige momenten kunnen voorkomen, waarin de Heilige Geest mee wil komen.
Zeker als ik denk aan de vieringen met de kinderen van de kerkelijke gemeente. Een goed verhaal voor kinderen gaat vaak rakelings langs een preek heen. Een jong mondje kan een gedicht, lied of bekende bijbeltekst ineens nieuw maken, ook al begrijpt het kind zelf op dat moment niet wat het zingt of opzegt.
Dan zijn er natuurlijk de reguliere kerkdiensten, laten we dankbaar zijn dat we die hebben. Op de open dag van Open Doors realiseerde ik me onlangs weer hoe christenen in moslimlanden daar jaloers op kunnen zijn. Openbare samenkomsten, en met comfort. Als ik eerlijk ben, heb ik soms geen zin in al die diensten. Toch maar gaan, want als je er bent, maakt God het vaak goed.

Chocolade
En de versieringen? Het is jammer dat die soms een doel in zichzelf worden. Het gevaar van een ‘mislukte’ Kerst wordt dan groter. Als gezin hebben we eens uitgezocht waar alle kerstversieringen vandaan komen. De ster, de krans, de boom, de kaars – via heidendom en roomse tradities kwamen we bij de Hervorming uit. In ons gezin hebben we ervoor gekozen om kerstversieringen die in het bijbelverhaal terug te vinden zijn te accepteren. We hebben sterren en kaarsen, glas-in-loodramen van papier met daarop het kerstverhaal. Alle school- en zondagsschoolwerkjes die op het kerstverhaal slaan, kregen een prominent plaats in huis. We kochten ook chocolade kerkklokken en kransen en snoepten daar heerlijk van.
Toen onze kinderen klein waren, was het daardoor duidelijk waarom we het ene wel accepteerden en het andere niet.
Toch blijft het voor mij iets dubbels houden. De kerstdata zijn immers van puur heidense afkomst. Kerst is geen bijbelse opdracht; het feest van de zonnewende werd het feest van het Licht.

Sfeer
Persoonlijk vind ik sfeer belangrijk. In een warme omgeving ontstaan binnen een gezin de meeste gesprekken. Zeker met een jongvolwassen zoon en een puberdochter is dat cruciaal. Daarom zorgen we juist deze dagen voor gezelligheid en aandacht. Zomaar, middenin de week twee dagen waarop niets moet, dat is toch geweldig? Het is al heerlijk om met elkaar en zonder haast te eten. Wat dan op dat bord ligt, doet er niet zoveel toe. Zo heel luxe maken we dat meestal niet. We kiezen wat we lekker vinden, met een heerlijk toetje met veel ijs en slagroom.
Dan lezen we in Lukas 2. De grootste moeilijkheid van deze geschiedenis is dat ze zo overbekend is. Daarom is het aan te bevelen het hoofdstuk eens in het Engels te lezen. Wie dat niet begrijpt, leest in het Nederlands mee. Zo kan het oude en vertrouwde weer nieuw worden. Vormen zijn belangrijk, maar geen doel in zichzelf. We kunnen doorslaan en niets doen aan uiterlijk of vorm en dat tot het hoogste goed verklaren. Maar dan wordt het mijden van sfeer een doel in zichzelf. Beide benaderingen hebben iets krampachtigs. Als we dat kwijt zijn, komt er een ontspanning die heel goed is voor ons innerlijk leven en ons gezinsleven. Het leven met Christus geeft een vrijheid en volheid, daar kan niets anders tegenop.

Friedensstimmefolder
Ik denk aan ons Kerstfeest van een paar jaar geleden. Na de kerkdienst raakten we aan de praat met een alleenstaande dame. We hadden ook een alleenstaande als logé. Het klikte en we hadden zo beide dames Eerste Kerstdag te gast. Er is wat afgepraat. Het werd een goede, inhoudsvolle dag. Niet zo gepland, maar wel verrijkend.
Ook maakten we een keer een Kerstfeest in Oekraïne mee. Als gezin waren we met mijn broer en schoonzus meegereisd; zij hebben er contacten via hun hervormde gemeente. Onze gastvrouw vertelde dat oma in het ziekenhuis lag en dat zij haar op deze Kerstdag wilde bezoeken. Of we mee wilden gaan. Dat vonden we prima.
In het ziekenhuis zag alles er haveloos uit. Afgebladderde verf, kaal, grauw, somber. Tandeloze vrouwtjes met hoofddoekjes, piepende houten klapdeuren en een nare geur. Alles leek zo van een folder van HOE of Friedensstimme te komen. Onze gastvrouw vond oma en bracht haar mee naar de gang. Van wie het voorstel kwam, weet ik niet meer, maar we hebben er kerstliederen gezongen. Ieder in zijn eigen taal. Wat we niet verstonden, voelden we in ons hart. Eén geloof, één Heere. Steeds meer deuren gingen open en het aantal mensen op de gang groeide. Juist die overbekende kerstliederen zorgden voor eenheid. Het was zo’n mooi, inhoudsvol kerstfeest. Zij die (nog) niet geloofden, zagen het. Bij het lezen van de geloofsbelijdenis moet ik er altijd aan terugdenken: gelovigen van alle tijden en plaatsen. Was het alleen sfeer? Nee, dit ging dieper, dit was herkenning.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen