'Zit ik in een film?'

Zijn kinderen vinden het goed dat hij hier komt. Toch verbazen ze zich. Pa deed er jaren niets meer aan; kerk, Bijbel en God lagen ogenschijnlijk buiten zijn belevingswereld. Zelf gaf hij kort na zijn opname aan naar de kerk en de bijbelkring te willen komen.
Hij probeert zijn zinnen nauwkeurig te formuleren. De woordenschat die hij soms gebruikt, getuigt van intelligentie en stijl. In zijn leven heeft hij veel gezien en veel gereisd. Vaak kwam hij in ‘de West’. Toen ik ‘de West’ probeerde te omschrijven en Curaçao, Bonaire en Aruba noemde, werd zijn geest helder. Verbaasd dat ik die eilanden noemde, begon hij te vertellen over het leven daar. Dat was nu voorbij. Na de dood van zijn vrouw was zijn leven eenzaam geworden.

Verdwaalde ik
Daar zit hij deze morgen. Zijn handen gaan omhoog. Het lijkt alsof hij wat wil pakken. Zijn handen grijpen en grijpen. Hij zoekt naar houvast. Hij kijkt me plotseling aan en roept: ‘Meneer, waar ben ik?’ Ik zeg tegen hem dat hij in de Lukaskapel zit en dat straks de bijbelkring begint. Vervolgens vraagt hij wie ik ben. Ook daar geef ik antwoord op.
Dan komt het hoge woord eruit: ‘Het lijkt net of ik in een film zit.’ Ik ga voor hem staan en vraag hem of hij mij ziet en hoort. Hij geeft een bevestigend antwoord. ‘Ik zal u nu een hand geven’, zeg ik. ‘U bent het echt’, beantwoordt hij mijn gebaar. In het verpleeghuis noemen we de beleving van deze man ‘Het verdwaalde ik’. Deze bewoner is op het moment dat hij in de Lukaskapel is, zich er niet van bewust waar hij zich bevindt. Hij is onzeker of de werkelijkheid die hij ervaart wel echt is en vraagt zich af of hij in een film zit. Deze bewoner is zich ervan bewust dat er iets niet klopt. Hij zoekt naar houvast.

Lukraak
Mij is het als kind overkomen dat ik verdwaald raakte. Ik was een jaar of zes. Het was vakantie en we waren een dagje in het Kralingse bos. Ik was met een vriendje een eindje gaan wandelen. Het was er prachtig. We besloten terug te gaan naar onze ouders. We liepen en liepen, maar onze ouders kwamen we niet tegen. Mijn vriendje vroeg daarom aan iemand of we nog in het Kralingse bos waren. Gelukkig was dat het geval. Daar liepen we, lukraak, zonder te weten waar we moesten zijn. Ik weet me die vervelende situatie als de dag van gisteren te herinneren.
Zo kom ik bewoners tegen die verdwaald zijn. Ze zijn hun oriëntatie kwijt. We proberen ze houvast te geven door hen bijvoorbeeld aan te raken en mee te gaan in de beleving van vroeger. Geef in een dergelijk geval duidelijke antwoorden. Het feit dat ik de man antwoord op zijn vragen en hem aanraak geeft hem rust. Spreek in wat beleefd en verwoord wordt, niet tegen.

Jeremia
Deze morgen luisteren we tijdens de bijbelkring naar de woorden uit Jeremia 1. Jeremia, de priesterzoon uit Anatoth, wordt geroepen als profeet. Hij zal niet in de voetstappen van zijn vader gaan en priester worden, maar de profetenmantel dragen. Jeremia moet stem van de HEERE gehoorzaam zijn en tegen wil en dank het woord van God brengen.
Tegen hem wordt gezegd: ‘Eer Ik u in moeders buik formeerde, heb Ik u gekend, en eer u uit de baarmoeder voortkwam heb Ik u geheiligd; Ik heb u voor het volk tot een profeet gesteld.’ De HEERE weet van Jeremia, hij mag zich op Hem orienteren. Dat geeft vastheid, zekerheid.
De HEERE weet van deze bewoner, van mij. Hij kent ons zitten en opstaan. Zo hoorde Jeremia: ‘Vrees niet, want Ik ben met u, om u te redden, spreekt de HEERE’ (1:8). Zal de HEERE ook vandaag niet voor verdwaalden kunnen en willen zorgen? Wij dwaalden allen als schapen. Jezus Christus zoekt het verlorene en brengt het Thuis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen