Kerk en zorg

Door de eeuwen heen was en is het omzien naar ouderen, zieken en gehandicapten een diaconale opdracht vanuit het evangelie. Protestants-christelijke zorgverlening heeft in ons land een rijke traditie. In de negentiende eeuw stichtten kerken vele huizen voor zieken en gehandicapten. Rond 1955 versterkte dit zich en ontstond in ons land bij verschillende samenwerkende kerken het initiatief tot het oprichten van zorginstellingen. Dit om enerzijds de diaconale opdracht (helpen die geen helper heeft) vorm te geven, en anderzijds om identiteitsgebonden hulpverlening voor de eigen achterban te garanderen. De instellingen bepaalden de kwaliteit, dus ook de identiteit van de beschikbare zorg.
In de jaren zeventig richtte het overheidsbeleid zich meer op integratie en schaalvergroting in de zorgverlening, wat ook de subsidievoorwaarden bepaalde. Efficiency werd een belangrijker organisatiecriterium dan de levensbeschouwelijke identiteit. De betrokkenheid van kerkelijke verbanden bij zorginstellingen nam ook in bestuurlijk opzicht af, met als gevolg dat kerken en zorginstellingen elkaar uit het oog zijn verloren.
Deze ontwikkeling ontslaat de kerken niet van hun diaconale opdracht om naar elkaar om te zien. Een christelijke gemeente mag overheid en samenleving wijzen op de bron van alle welzijn, het bijbelse getuigenis.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen