GLOBAAL BEKEKEN

Van tijd tot tijd brengt ds. P.L. de Jong (Rotterdam Delfshaven) een vakantie door aan de Zeeuwse kust, vlak bij zijn geboorteplaats. Bij kotje nummer 13 van mevr. Dingemanse peinst hij dan over alles wat hij waarneemt, achter het duin en voor het duin. Onder de titel Dingemanse Dertien bracht hij dertien columns bijeen, kennelijk uitgegeven in eigen beheer.

Achter de duinen ligt een vredig kerkdorp. Vanuit mijn strandstoel kun je rechts de korte vierkantige korte torenspits van de oude hervormde kerk nog net zien. Sinds mei 2004 de Protestantse Kerk in Nederland. Ze steekt nog juist boven de dijk uit. Alsof ze even een blik over de dijk werpt. Alsof de Schepper zelf even over de dijk kijkt en zijn ogen spiedend laat rondgaan over de zee en de stranden rechts en links, zich bezorgd vragend: Gaat het daar nog wel goed? (…) De kerk is al heel oud, zij stamt uit de 13e eeuw. De gemeente moet nog veel ouder zijn, want het verhaal gaat dat in 690 vanuit Engeland Willibrord met het evangelie naar ons land kwam en hier op het strand voet aan land zette. Voor de arme vissers die hier leefden zou hij zelfs een bron aangeboord hebben met heerlijk duinwater. Tegenover de kerk vind je nog altijd een put die aan de eerste evangelieverkondiger in dit deel van Europa herinnert. Tussen Cadzand en Den Helder hebben overigens nog een hele rij andere kustplaatsen dit verhaal geclaimd. Daar is niets op tegen. Want Willibrord is nu eens van ons allemaal. (…) Willibrord is van alle protestanten en alle rooms-katholieken. Hoe meer dorpen en steden hem claimen, hoe beter.

Tijdens mijn studie in Utrecht wees prof.dr. A.A. van Ruler met grote regelmaat op de betekenis van Willibrord voor de verbreiding van het evangelie in de Lage Landen. Hij kon heel lyrisch doen over Willibrord, door hem steeds genoemd ‘de man op het paard’. Daarmee verwijzend naar het indrukwekkende standbeeld van Willibrord te paard bij de Janskerk. Als student fietste ik daar vaak voorbij. Voorbij de man op het paard, die voor mij al zo lang de man van de put was.

Op zondagmorgen hoor je al vroeg de klok van de oude dorpskerk luiden. Over het dorp, de campings, de dan nog stille stranden. De donkere dreun zou ik overal herkennen. Omdat zij ook de doodsklok van het dorp is en de dood pleegt rond te luiden als iemand begraven wordt op het kerkhof voorbij de molen. Zo’n klok luidt bij je als kind diep naar binnen. In de kerk is het altijd goed. Zeker op de dag van de Heer. Het strand is daarna nog veel en veel mooier. En de zee als de glazen zee uit Openbaring. Zo nu en dan mag ik er als gast voorgaan. Een heel aparte belevenis. Met je toga sta je als het ware even op het schoolplein tussen je makkers van toen, aangevuld met zon- en zeegenieters van het moment. Het geheim van de schepping en de woordopenbaringen van God, natuur en schriftuur, liggen dicht bij elkaar. Veel psalmen en liederen hebben de zee als thema. Ik laat ze graag zingen. Ook in Rotterdam in de kerk aan de oude haven van Delfshaven. Maar zo pal achter de dijk en het duin klinken ze nog wel zo diep. Op de kansel denk ik meestal even aan de man op het paard. Het evangelie dat hij bracht als een bron van leven de eeuwen door. En dat in alle eeuwen mensen thuisbrengt bij God. Je hoort in de kerk soms de branding in de pauzes aan het eind van een psalmregel. ‘De overmoed der zee, haar trots kunt Gij vertreden / de golven en de wind brengt uw bevel tot vrede.’

‘Waar zit je aan te denken?’ zegt mijn vrouw. ‘Je bent wel erg stil vanmiddag’. ‘Ik zat naar de toren van de kerk te kijken, anders niet.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen