GLOBAAL BEKEKEN

In de prachtige uitgave Martin Luther. Zijn leven, zijn werk, dat in 2007 bij uitgeverij Kok, Kampen, onder redactie van Sabine Hiebsch en Martin van Wijngaarden verscheen, een fragment over het Zwarte Klooster waar Martin Luther en Katherina Von Bora direct na hun huwelijk verbleven:

Het Zwarte Klooster werd door hun huwelijk weer het kader van een gemeenschappelijke vorm van leven, met Von Bora en Luther als huismoeder en huisvader. Dat was volgens Luthers theologische opvatting de roeping en het ambt dat zij deelden. Von Bora gaf daarbij niet leiding aan een klein gezin, maar aan een ‘midden-kleinbedrijf ’. Het huis was haar werkplaats. In tegenstelling tot handwerkers, bij wie man en vrouw vaak de werkplaats en de verantwoordelijkheid voor de productie deelden, was Von Bora zelfstandig verantwoordelijk voor de leiding van het familiebedrijf. Naast de zes kinderen die zij kreeg en verzorgde (…) woonden er ook bijna altijd familieleden met kinderen in huis en collega’s en vrienden van Luther, die een tijdelijk onderkomen zochten of steun nodig hadden. Vanaf 1529 kwamen daar nog studenten bij, die tegen betaling (Burse) in het Zwarte Klooster woonden. Bij elkaar waren dat gemiddeld dertig à veertig personen.
De meeste levensmiddelen werden in het familiebedrijf, onder toezicht van Von Bora, geproduceerd. Daarnaast beheerde zij het brouwerijprivilege dat destijds bij het Augustijnerklooster hoorde. Zij bezat een niet geringe veestapel en een visvijver. In de loop der jaren breidde Von Bora de bezittingen uit, onder andere door akkerland te kopen. Uiteindelijk kocht ze ook het voormalige familiebezit Zülsdorf dat haar broer niet meer kon onderhouden.

Bij uitgeverij De Fontein te Baarn verscheen opnieuw een prachtig fotoboek van Brand Overeem, met beschrijving van Bert Paasman over ongekunsteld natuurleven op de Veluwe, onder de titel Het leven van Evert. In de luwte van de snelweg.

Wat maakt Everts leven bijzonder? In zijn eigen ogen niets; hij leeft zoals zijn ouders en zijn grootouders leefden: gewoon dus. De crisis van de jaren dertig, de Tweede Wereldoorlog, de welvaartstijd en de nieuwe crisis hebben daar geen verandering in gebracht. Of eigenlijk nauwelijks, want toen door de welvaart de olieman niet meer op een bakfiets met blikken langs de deuren kwam maar met een tankauto, was Evert wel gedwongen om zijn olielamp te vervangen door een elektrisch peertje en zijn petroleumstel door een tweepits gasstel. Ongevraagd kreeg hij bovendien waterleiding, hoewel zijn pomp het nog prima doet. Verder bleef alles bij het oude. Evert heeft geen elektrische apparaten, ook geen radio en tv, noch telefoon. Hij maalt de koffie met een koffiemolen, snijdt het brood met een broodmes, verstelt zijn kleren met een handnaaimachine. Hij doet de was met een boender en een wasplank. Op zijn erf vindt men geen motorische maai- en zaai-, sproei- en snoei, graaf- en zaagmachinerieën. Evert heeft twee handen aan zijn lijf. Hij trekt de eg, duwt de kruiwagen; hij poot met een pootstok en zaait uit de hand; maait met de zeis of de zicht en dorst met de dorsstok. Hij graaft met een schop en giert met een emmer. Hij neemt van het nieuws kennis via de plaatselijke krant; hij is geen zappende kijk-luisteraar, maar een aandachtig lezer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen