GLOBAAL BEKEKEN

Schiermonnikoog, genoemd naar de ‘schiere’ (= grijze) monnik Sint Egbert (639-729) telt vijfentwintig rooms-katholieken. Ze hebben een kapel die naar die monnik is genoemd. Willibrord was (in een klooster in Ierland) één van zijn leerlingen. Hij verkondigde hier in de noordelijke streken het evangelie. Egbert wilde zelf ook een kijkje nemen in Nederland, maar dat werd hem verhinderd. Een lezer reikte me een kleine brochure aan over de kapel met daarin het verhaal over Egbert in rooms-katholiek taaleigen.

Egbert zou met zijn gezellen scheep gaan en koers houden naar ons land. Reeds lag in de haven een schip gereed, dat voorzien werd van al wat de tocht en het verblijf bij de heidenen kon vereisen.
Doch ’s mensen beschikkingen zijn niet altijd Gods beschikkingen. Daar komt op een zekere dag een der broeders van het klooster, een voormalig leerling van de in geur van heiligheid gestorven Boisil en verkondigt Egbert dat zijn afgestorven meester hem verschenen is en hem gelast heeft: ‘Ga, en zeg aan Egbert dat hij de reis naar het land van de Friezen niet mag ondernemen; want God wil dat hij de kloosters van Ierland blijft besturen.’ – ‘Stil, broeder, antwoordde Egbert, en zeg niemand een woord van hetgeen gij mij thans meldt. ’t Zal een bedrog uwer zinnen zijn.’
De broeder ging, en Egbert, ofschoon hem bijwijlen de vrees bekroop dat deze boodschap waarlijk van God kwam, ging niettemin voort, alles voor de reis in gereedheid te brengen. Wil God, dacht hij, inderdaad iets anders, dan zal Hij mij dit zeker duidelijker doen blijken. (…)
Reeds was de dag voor de uitreis vastgesteld; reeds waren de laatste toebereidselen gemaakt, toen God, die eenmaal een storm verwekt had om de profeet Jonas naar Ninevé te zenden, eenzelfde middel gebruikte om de vurige apostel in zijn land terug te houden. Gedurende de nacht stak er eensklaps zulk een hevige wind op dat een groot gedeelte der lading over boord sloeg en het vaartuig zelf ontredderd en opzij geworpen werd. Alle have en goed echter van Egbert en de zijnen bleef gespaard.
Nu was ’s Heren wil duidelijk gebleken, Egbert, als een waarlijk heilig man, gaf aan de gehoorzaamheid de voorkeur boven alle offers, uit eigen wil gebracht. Hij zag af van de reis naar ons vaderland, en wijdde zich met hart en ziel aan de taak, hem door God op de schouders gelegd.

In Opbouw stond een fragment uit een causerie van de predikant-dichter A.F. Troost, gehouden tijdens een studiedag van de Stichting Nieuwe Kerkmuziek, over Calvijn als ‘nieuwlichter’.

Stelt u zich eens voor dat een onbekend gemeentelid met de volgende ideeën bij de predikant of kerkenraad zou aankloppen:
Elke zondag avondmaal vieren; het avondmaal staande houden; meer zingen in de dienst (liefst hele psalmen en zeker twintig coupletten per dienst); a capella zingen; kinderen nieuwe liederen laten voorzingen in de kerk; ook bijbelliederen zingen; schuldbelijdenis en genadeverkondiging invoeren en plaatsen direct na het votum; de tien geboden weglaten of plaatsen na de genadeverkondiging als stuk der dankbaarheid; de tien geboden in twee gedeelten laten zingen en na elk couplet een kyrie eleison; het apostolicum zingen, alleen in de diensten waar avondmaal gevierd wordt; het apostolicum na de collecte en de voorbeden (dus na de preek) plaatsen; knielend bidden, waarbij de opheffing der handen is toegestaan.
Is het erg onwaarschijnlijk dat we iemand met zulke ideeën voor een nieuwlichter zouden uitmaken en hem nogal van repliek zouden dienen? Toch zouden we de man en zijn denkwijzen serieuzer moeten nemen, want het is niemand minder dan Johannes Calvijn zelf die dit alles voor ogen stond en/of praktiseerde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen