De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Een zondag in Langerak

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Een zondag in Langerak

Aangesproken door … [3] ds. J. van ’t Ende

4 minuten leestijd

Op een zondag na Pasen in 1957 gaat ds. J. van 't Ende in Langerak voor. Een dienst die mijn ogen heeft geopend.

Toen ik zeventien jaar was, verlieten mijn ouders door een conflict in de gemeente (tijdelijk) de Nederlandse Hervormde Kerk en gingen naar een andere kerk. Daar kreeg ik het moeilijk. Zwaarmoedige, wettische preken, heel vaak preeklezen, soms volkomen onbegrijpelijk en zelfs onverstaanbaar. Bovendien een lucht van kuilgras en pepermunt, die ik, als ik goed snuif, nog ruik. Voor mij was het toen: óf nooit meer naar de kerk, óf hier weg.
Het is het laatste geworden en ik ben alleen naar de hervormde gemeente van Langerak teruggekeerd. Deze was toen vacant en er kwamen dus onder anderen ringpredikanten preken, zoals C. Graafland uit Ameide, J. Smit uit Groot-Ammers, J. van ’t Ende uit Noordeloos. Een verademing. Daar heb ik de Heere ontmoet, zoals Hij werkelijk is. Daar heb ik leren geloven. Een preek van ds. J. van ’t Ende is daarbij heel richtingsbepalend geweest.

Aan huis
Op een zondag na Pasen in 1957 ging ds. J. van ’t Ende voor in een dienst. De tekst voor de verkondiging was Romeinen 4:25: ‘Welke overgeleverd is om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardigmaking.’ De preek sprak mij uitermate aan. Ds. Van ’t Ende zei onder andere, getuige de aantekeningen die ik nog heb: ‘Het ons zo vertrouwde paasevangelie heeft weer geklonken en voor de zoveelste keer zijn we er weer bij stilgezet dat Jezus wáárlijk, echt lichamelijk is opgestaan, ook al proberen velen, ook theologen, ons wijs te maken dat we het anders moeten zien. (…)
Wat is rechtvaardigmaking of rechtvaardiging? Dit, dat wij weer in de rechte, de goede verhouding komen met God. Door de zondeval is deze verstoord, niet meer recht, maar volkomen scheef. Maar nu … Christus heeft door Zijn dood de gerechtigheid verworven, niet voor Zichzelf, maar voor ons!
Met deze gerechtigheid komt Christus uit de dood tevoorschijn. Hij draagt die als een buit mee in Zijn nog doorboorde handen.
En – wat een geweldig evangelie! – Hij deelt die gerechtigheid uit. Sterker nog, Hij brengt die bij ons thuis, in de gemeente, door de verkondiging. We behoeven die niet eens af te halen. Het verlossende Woord wordt aan huis gebracht.  Wat doen we met die thuisbezorging? Er zijn maar twee mogelijkheden, of je pakt dit geschenk aan met beide handen, óf je schudt nee!’ Deze verkondiging opende mijn ogen.
Niet ik moet opklimmen naar God, Hij daalt af naar mij. Hij komt aan huis.

Heiligmaking
Naast bestudeerde preken leverde ds. Van ’t Ende ook zeer regelmatig bijbelschetsen voor een van de vroegere bladen van de Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond, De Kandelaar. Hij schreef hier in 1960 iets dat naadloos aansluit bij de geciteerde preek. Het gaat over heiligmaking, naar aanleiding van Kolossenzen 3:1-17 (1960): ‘Heiligmaking of heiliging betekent dat we in onze levenswandel, in ons denken, spreken, doen en laten, kortom in heel onze gezindheid nieuwe mensen worden, die met vallen en opstaan leren doen wat Jezus van ons vraagt. We moeten op onze vereniging de verzen 5-17 maar eens goed doornemen. Daar stelt de apostel het oude en het nieuwe leven tegenover elkaar. En weet je wat we ook niet moeten vergeten? Zo concreet mogelijk hierover te denken en te spreken, met het oog op je leven van elke dag. Want dáárin wordt duidelijk hoe jouw persoonlijke verhouding tot Christus is!’

Brief
In 1998 hoorde ik dat ds. Van ’t Ende ziek was. Ik heb hem toen een brief geschreven als teken van meeleven en hem verteld wat zijn preken voor mij betekend hebben. Per kerende post kreeg ik een brief terug.

‘Broeder Terlouw, Eénentwintig vacaturebeurten (sic!) heb ik in Langerak vervuld en wat heb ik dikwijls gedacht (ook in andere gemeenten): ‘Komt het over? Richt het iets uit? Nu komt uw brief. Die heeft me zeer bemoedigd! In Christus verbonden, hoewel we elkaar nauwelijks kennen. Een wonder van Boven!’
Een maand later overleed hij.

De auteur memoreert vier personen die op hem een onuitwisbare indruk hebben gemaakt. Volgende week aandacht voor prof.dr. C. Graafland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 5 maart 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Een zondag in Langerak

Bekijk de hele uitgave van donderdag 5 maart 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's