Meegenomen naar Institutiecollege van prof. Graafland

Zoals alle grote theologen heeft Calvijn een genitief achter zijn naam; hij is de ‘man van’. Calvijn is de theoloog van de soevereiniteit Gods, van een notie die het leven van een christenmens verheft door de ernst van de sabbat en de eenvoud van het gewone leven. Voor mij is Calvijn echter ook de theoloog van de kerk, in het bijzonder: van de katholiciteit van de kerk.
Dat lijkt vreemd omdat Calvijn een van de grote leiders is geweest van een reformatie die ook in een breuk met de bestaande kerk heeft bestaan. En in sommige geschriften van Calvijn is het begin aanwijsbaar van een ontwikkeling die van grote invloed in de gereformeerde wereld is geweest: van de gedachte namelijk dat de kerkgeschiedenis een proces is waarin de leer steeds scherper en gedetailleerder moet worden vastgelegd.
Daardoor lopen we juist weer het gevaar ons steeds meer van de ruimte, hoogte en breedte van de katholiciteit van de kerk af te snijden.
In 1986, ik studeerde geschiedenis in Utrecht, overtuigde een zekere Wim van Vlastuin mij van het belang van de Institutiecolleges van professor Graafland. Ik ben met hem meegegaan en heb alle colleges van dat najaar over het vierde boek van de Institutie met vrucht en bewondering uitgezeten. Mijn aantekeningen van toen heb ik altijd bewaard, en daarin lees ik over de onmisbaarheid van de kerk (als middel tot het heil) en over de kerk als moeder uit wie de gelovigen worden geboren. Dat is wat je van Calvijn kunt leren: de nauwe verbondenheid van de genademiddelen en het heil in Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen