Catechisanten

‘Zullen we de huidige catecheet vragen het seizoen af te maken?’ Met die vraag kwam de jeugdouderling enkele weken voor de intrededienst naar me toe. Fijn om te merken hoe de kerkenraad meedenkt. Ik ben niet de eerste kandidaat die in wijkgemeente Het Anker te Bleiswijk bevestigd wordt.
Na enig aarzelen weet ik het wel. Het voorstel betekent dat ik de jongeren pas in het nieuwe seizoen voor het eerst in catecheseverband zou ontmoeten. En dat lijkt me geen goed idee. Allereerst omdat het me toch al enige moeite kost ‘mijn’ jongeren op het Ichthus College in Veenendaal (waar ik een kleine vijf jaar gewerkt heb) los te laten. Maar meer nog omdat juist het persoonlijk contact met de jongeren van de gemeente zo wezenlijk is.

Verkennen
Zo ontvang ik in de eerste week van mijn predikantschap op dinsdag- en woensdagavond vijf groepen catechisanten. Dat is wel even verkennen. Van twee kanten natuurlijk. Als dominee sta je anders tegenover de jongeren dan als docent. Of toch niet? Als één ding noodzakelijk is, dan is het wel ‘zijn wie je bent’. Natuurlijk is je positie anders; verantwoordelijkheden zijn wat verschoven. En toch, wanneer je een ontmoeting zoekt van hart tot hart, moet je naast elkaar staan, van mens tot mens. En dat kan – ook in de positie van predikant en catechisant.
Ik gun elke predikant en catecheet enkele jaren ervaring in het onderwijs. Niet dat daardoor alles vanzelf loopt. Maar je weet wel waar je zelf staat, ook als het gaat om het omgaan met groepen jongeren. Orde en structuur zijn noodzakelijk om iets over te kunnen dragen en om echt in gesprek te kunnen met de groep.
Voor dat laatste is ook persoonlijk contact van het grootste belang. De oudste groep jongeren, die overweegt belijdeniscatechisatie te gaan volgen, heb ik individueel thuis uitgenodigd. Om iets te proeven van wat hen beweegt om zich belijdend te voegen bij de gemeente van God; om iets te mogen proeven van het werk van de Heilige Geest in hun harten.
Dan ben je verwonderd. En tegelijk is er zorg, onder meer als het gaat om de persoonlijke omgang met God. In hoeverre hebben ze geleerd te bidden, hun Bijbel te lezen? Hoe functioneert dat in de gezinnen?

Recht door zee
Gelukkig mag zowel verwondering als zorg een uitweg vinden. Allereerst naar de HEERE, in stille verzuchting en later ook in persoonlijk gebed. Maar ook naar de jongeren zelf. De mondigheid van onze tijd heeft ongetwijfeld zijn donkere kanten; maar positief is dat onze jongeren willen weten waar het op staat. Eerlijk en recht door zee. En daarbij is het belangrijk te blijven luisteren. Naar de Schrift allereerst, en verder als grondhouding in het pastoraat, ook naar jongeren.
Het wekelijks contact met de jongeren biedt ook inzicht in het geheel van de gemeente; de gezinnen waar jongeren uitkomen, de scholen die ze bezoeken. Wat dat betreft is het voor elke predikant sterk aan te bevelen enkele catechesegroepen zelf te geven, ook in grotere gemeenten.
Wat te doen met de jongeren die wel in de lijst staan, maar niet komen? Een gesprek met de jeugdouderling verheldert veel. Misschien zijn er mogelijkheden om als nieuw predikant eens contact te leggen. ‘HEERE, wijs ook in dezen Uw weg!’

Gemunt
Biddend wandel ik naar het verenigingsgebouw. Wat komt er veel op de jongeren af. De duivel heeft het op hen gemunt. Maar 'heel het rijk der duisternis weet wie Jezus Christus is.' En Goddank, ook wij mogen het weten: Christus is Overwinnaar, gezeten aan de rechterhand van God, de almachtige Vader. Dat geeft moed. En verwachting. Hij gaat door met Zijn kerkvergaderend werk, tot de jongste dag. Ik geloof in de Heilige Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen