Spreken door te zwijgen

Religie is weer een onderwerp waarover gepraat mag worden. Dit gegeven moeten we zeker benutten. Bij veel mensen is het geloof meer iets van een gevoel dan dat ze het ook kunnen verwoorden. Toch is dat laatste belangrijk.
We zullen rekenschap geven van de hoop die in ons is, om de woorden van de apostel Petrus te gebruiken. Dat kan door een bepaalde uitstraling, een levenshouding. Maar woorden erbij zijn wel belangrijk, vooral omdat de onkunde bij mensen over het christelijk geloof heel groot is. Er zijn bovendien ook anderen die een uitstraling van hoop en kracht hebben, bijvoorbeeld humanisten en moslims. Spreken over het eigene van het christelijk geloof is dus zeker nodig. De oefening daarin via cursussen is inspirerend voor je eigen geloof, schept een band met andere gemeenteleden en maakt je meer geschikt als getuige van God in deze tijd.

Zwijgen
De laatste tijd heb ik echter vaak gedacht: zwegen we maar eens wat meer. Er is een bepaald soort activistisch christendom, dat gevraagd en ongevraagd meent overal op in te moeten gaan. Er is een Darwinjaar en dan moet daar iets van gezegd worden. Er is sprake van busreclame door atheïsten en dan moet daar iets tegenover gesteld worden. Er is een reizende tentoonstelling mea vulva en christenen staan op om daartegen te ageren.
Ik ga geen goede bedoelingen in twijfel trekken. Integendeel. Ik wil ook graag zeggen dat niets erger is dan laksheid en onverschilligheid. Maar dat gezegd zijnde, stel ik ook: durf af en toe bewust te zwijgen. Zwijgen kan heel sprekend zijn. Soms meer sprekend dan spreken.

Spreken
Ik liep daar al een tijdje over te denken, totdat ik op zaterdagavond 28 februari naar Rondom tien keek. Toen wist ik het zeker. Daar zat de man uit Urk, die de folder over de schepping in zes dagen Nederland instuurde, tegenover een ex-priester, die ongemeen fel het christelijk geloof afbrandde. Daarbij zaten ook nog een paar anderen, die hun best deden verstandige dingen te zeggen, maar dat kwam nauwelijks meer over tafel. De leiding van het gesprek was allerberoerdst. Ik zat met kromme tenen, beurtelings zeer boos en verdrietig over de godslasteringen van een ex-priester en me schamend voor hoe het christelijk geloof dan wel werd verwoord. 'Had jij daar dan nu niet bij willen zitten,' vroeg mijn vrouw. Ik antwoordde uit de grond van mijn hart:' nee.' Daar had ik absoluut niet bij willen zitten, al had ik er duizend euro voor de IZB mee kunnen verdienen, dan nog niet. Het christelijk geloof is me er te heilig voor om het in zo’n chaos en met zoveel weerstand ter sprake te willen brengen.
Ik moet in deze dagen veel denken aan wat we lezen in het lijdensevangelie: ‘Doch Jezus zweeg stil’ (Matth. 26:63). Had Hij geen antwoord? Door Zijn zwijgen sprak Hij.
Misschien moeten we nog een cursus maken: Spreken door te zwijgen. In ieder geval moeten we als christenen van de gedachte af dat we overal op in moeten gaan. Soms is de schade groter dan de winst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen