INGEZONDEN

Gezelschapsleven
Met belangstelling heb ik kennis genomen van het door dr. W. Balke geschreven artikel met als titel Spreken over de ziel  over het verdwenen gezelschapsleven in Nederland (26 maart). In grote lijnen heeft broeder Balke, denk ik, gelijk in zijn analyse van de situatie anno 2009. Toch wil ik graag een ervaring delen die nauw verwant is met het beschreven gezelschapsleven. Het was september 2004, avondmaalszondag in Kamerik. Ik had als predikant uiteraard van tevoren nagedacht over wat ik lezen zou aan de drie of vier tafels. Tijdens mijn wat kortere preek voor die morgen maakte de HEERE mij duidelijk dat ik aan de tafels moest lezen uit Johannes 17, het hogepriesterlijk gebed. Er gebeurde iets wonderlijks. De aanzittende gemeenteleden werden met name vertroost door de gelezen woorden uit Johannes 17. Ook ik werd bijzonder bemoedigd. Aan het einde van de dienst heb ik dat gedeeld met de gemeente en verteld een diep verlangen te hebben er na de avonddienst over door te spreken. Ik nodigde de gemeente uit om na de avonddienst naar de pastorie te komen.
Die avond zat de pastorie bomvol. In de beide voorkamers, de hal, tot op de bovenste trede van de trap zaten mensen. Het was een bijzondere avond. We hebben gezongen, gelezen uit de Schriften, wie wilde kon zeggen wat hij of zij op het hart had. Diverse gemeenteleden maakten daar gebruik van. Er werden concrete zonden beleden.
Sinds die avond zetten mijn vrouw en ik iedere avondmaalszondag de pastorie open. Het aantal van de eerste keer werd nadien niet meer gehaald. Maar iedere keer was er een groep gemeenteleden die de weg naar de pastorie wist te vinden. De bijeenkomsten hadden toch iets van een zogenoemd gezelschap.
Nooit hebben we er spijt van gehad de pastorie open te stellen. We werden er zelf ook door gesticht en bemoedigd. Bijzonder fijn was vaak de bijdrage van oudere gemeenteleden, die meer geoefend waren in de vreze van de Heere. Onze jongste kinderen waren er getuige van. Ik geloof dat de HEERE zulke bijeenkomsten rijk zegent.
Van harte roep ik collega’s op indien mogelijk de pastorie open te stellen voor dergelijke bijeenkomsten. In mijn geval was het volslagen spontaan opgekomen. Vrucht van wat de Heere me ingaf om te lezen aan de tafels. God zij geloofd voor Zijn genade. Hij spreekt. ‘De HEERE heeft een welgevallen aan hen die Hem vrezen, die op Zijn goedertierenheid hopen.’ (Ps. 147:11)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen