BOEKBESPREKING

W. Paul Young:
De uitnodiging.
Uitg. Kok, Kampen; 286 blz.; € 18,95.
De uitnodiging is een roman die ik met stijgende afkeer las. De hoofdpersoon, Mack, ontvangt in zijn brievenbus een uitnodiging van God om naar de hut te gaan waar een aantal jaren tevoren zijn achtjarig dochtertje werd vermoord. Daar ontmoet hij drie personen: een Afro-Amerikaanse vrouw, die God de Vader blijkt te zijn en tegen wie hij papa (‘Abba’) mag zeggen; een man die eruit ziet als iemand uit het Midden-Oosten, die diens zoon, Jezus, blijkt te zijn; en een kleine Aziatische vrouw, Sarayu, wat wind betekent, die de Heilige Geest voorstelt. Op de vraag van Mack wie van hen God is, antwoorden alle drie tegelijk: ‘Ik’.
Mack krijgt van hen een weekend lang onderricht om zijn grote verdriet en zijn boosheid jegens de moordenaar kwijt te raken. God de Vader leert hem dat de dood van zijn dochtertje niet Gods plan was, maar dat alle pijn en lijden in de wereld gevolg is van het feit dat de mens ervoor koos onafhankelijk te zijn toen hij van de boom van kennis van goed en kwaad at en sinds die tijd zelf wil bepalen wat goed en kwaad is. Toch zal alles eenmaal terechtkomen en zal God zijn grote doel bereiken. Jezus leert hem dat Hij hem van zijn verdriet wil verlossen en dat God en Hij van alle mensen met een volmaakte liefde houden, ongeacht wie hij is of wat hij doet.
En Sarayu, de Heilige Geest, brengt hem in een prachtige tuin waar grote wanorde heerst en waar ze in werkkleding aan het werk gaat. De tuin is symbool van de wanorde die er door de verkeerde keuzes van de mens in de schepping en in de ziel van Mack is. Toen Ik alles schiep was het allemaal goed, zegt Sarayu, maar omdat jullie het verwoestende pad van de onafhankelijkheid zijn opgegaan zien jullie niet in dat jullie de hele schepping met je mee hebt getrokken.
In een visioen ziet Mack zijn dochtertje heerlijk met andere kinderen spelen in een andere wereld. Ook ziet hij daar zijn vader, die hem vroeger zwaar mishandelde en die hij met rattengif om het leven bracht. Hij vergeeft zijn vader en zijn vader vergeeft op zijn beurt hem. Ook de moordenaar van zijn dochtertje moet Mack leren vergeven door hem ‘los te laten en aan God te geven’. God zal wel over hem oordelen. ‘Ik leg geen schuld op iemand, ik veroordeel niemand’, zegt God. ‘Zulke zaken brengen geen greintje heelheid of gerechtigheid voort. Daarom werden ze ook aan het kruis genageld in de persoon van Jezus.’
Stuitend, om niet te zeggen ergerlijk, is zoals beschreven wordt hoe de drie personen met elkaar en met Mack omgaan. ‘Sta niet zo onnozel met je mond open te kijken, zegt ‘papa’ tegen Mack, ‘Kom binnen, dan kletsen we wat’. Even later is ze aan het kokkerellen in de keuken, luisterend naar popmuziek waarbij ze heen en weer deint. Jezus laat de grote sauskom op de grond vallen, waardoor overal klodders en spetters liggen. Dat geeft niet, want de drie personen hebben elkaar in een volmaakte relatie lief. ‘Goede hulp in de huishouding is hier moeilijk te vinden’, zegt papa grinnikend. Even later loopt Jezus met Mack, net zoals eens Petrus, over het water van het meer. ‘Kom op, het is leuk, man’, zegt Jezus tegen hem.
Wat wil de schrijver met deze absurde roman? Wil hij een ander godsbeeld dan we hebben meegekregen? Dan slaat hij de plank volledig mis. Zijn beschrijving van de drie personen is in strijd met de heiligheid en majesteit van God. Ook in de Bijbel wordt dikwijls mensvormig over God gesproken, maar hoe onvergelijkbaar anders dan de schrijver doet. ‘God is groot en wij begrijpen Hem niet’, zegt Job (36:26). Hoe geheel anders dan in dit boek verduidelijkt Jezus in Zijn gelijkenissen de geheimen van het Koninkrijk van God. Of wil de schrijver de lezers helpen om verdriet te verwerken? Dan is het een schrale, om niet te zeggen valse, troost. In het hele boek vinden we nauwelijks een verwijzing naar wat de Bijbel ons meldt over God en het middelaarswerk van Christus. Er is ook geen oproep tot geloof en bekering.
Eerder verzet de schrijver zich tegen wetten en regeltjes en tegen het instituut kerk. ‘Niet allerlei rituelen en regels kunnen ons helpen, alleen de relatie met Jezus en de drie-enige God’, laat hij een van de drie personen zeggen; ‘dat alleen zet de mens, zonder dwang of rituelen in een geweldige vrijheid’. De mens heeft de vrije keus om daarvoor in eigen verantwoordelijkheid te kiezen. ‘In Jezus heb Ik alle mensen hun zonden tegen Mij vergeven, maar slechts een aantal kiest voor een relatie met Mij. Toen Jezus degenen die Hem aan het kruis nagelden vergaf, waren ze Hem niets meer schuldig en Mij ook niet. In mijn relatie met die mannen zal Ik nooit meer terugkomen op wat ze hebben gedaan’, zegt God tegen Mack.
Waar is in dit boek de ernst van het eeuwige oordeel en verlorenheid, zoals Jezus daarvan sprak: ‘Wie niet gelooft is al veroordeeld, omdat hij niet heeft geloofd in de Naam van de eniggeboren Zoon van God’ en ’Wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn van God blijft op hem’ (Joh.3:18 en 36).

Het boek staat in de context van veel ondogmatische Amerikaans-evangelische lectuur, dat momenteel ook in ons land de markt overspoelt. Het zou goed zijn als we ons daarvan krachtig distantiëren. Op een kleine omslag om het boek lees ik: ‘Nummer 1 bestsellerlijst New York Times; Ruim vier miljoen exemplaren verkocht in Amerika’. Mijns inziens zegt dat meer over veel Amerikaans-evangelische lectuur dan over de vermeende kwaliteit van de inhoud van het boek. In een recensie van het boek las ik: ‘Dit boek is een aanrader’. Af te raden, is mijn oordeel. Dit boek is een misser.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen