Twee synodeleden blikken terug

Als afgevaardigde van de classis Harderwijk maakte ds. C. van Sliedregt, hervormd predikant te Nunspeet, met een korte onderbreking voor en na de vereniging van de drie kerken deel uit van de synode van de Protestantse Kerk. Toen hij eind 2003 de laatste synodevergadering van de hervormde synode opende, deed hij deed dat vanuit 1 Korinthe 3:11: ‘Want niemand kan een ander fundament leggen dan hetgeen gelegd is, hetwelk is Jezus Christus.’
‘Voor mij stond, gegrond op Schrift en belijdenis, vast dat deze fundering aanwezig bleef in de grondslag van de kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland, inclusief de Augsburgse Confessie. Na de verklaring met ook nog de mogelijkheid van het convenant van Alblasserdam werd, zo dacht ik met dankbaarheid, een scheuring voorkomen.
Mocht daar alsnog sprake zijn, dan wilde ik me vooral pastoraal van harte inzetten en dus ging ik in op het verzoek om lid van de commissie van bijzondere zorg te worden. Ik was toen zo naïef dat ik meende dat een breuk nog geheeld kon worden. We hadden immers goede papieren: de Schrift, 1 Korinthe 3:11 en zelfs de mogelijkheid exclusief verbonden te blijven aan de gereformeerde belijdenisgeschriften. Onze vaderen bleven toch ook in die zo zieke oude vaderlandse kerk, net als in de dagen van Samuel?

Respect
Tot op de dag van vandaag voel ik als synodelid en lid van de commissie van bijzondere zorg de pijn van de scheuring mee. De pijn in gemeenten en in gezinnen en families is ook mijn pijn. Verharding van standpunten lost niets op. Ik probeer met respect herstelde broeders en zusters te benaderen, ongeacht of zij mij al dan niet een betrouwbare broeder vinden. Ik hoop met hen en alle andere christenen te zien op Jezus Christus, Die de voeten waste (Joh. 13:15). Dat is wat anders dan oren wassen.
Ondanks de misère van kerkverlating, noodlijdende kleine gemeenten en een geldverslindende ledenadministratie mogen we ons verwonderen. Aan de ene kant groeit binnen de Protestantse Kerk het besef van de onmisbare omgang met God, de binnenkamer, met daaraan verbonden de opdracht naar buiten toe een lichtend licht en zoutend zout te zijn, een leesbare brief van Christus. Er mag groei in de verdrukking zijn. Niet in aantallen meetbaar weliswaar, maar wel her en der meer dan je zou verwachten.’

Te idealistisch?
Anders dan ds. Van Sliedregt maakte A.C. Burggraaf, hervormd diaken in Leerdam, niet de synode van voor de fusie mee. Als afgevaardigde van de classis Gorinchem had hij de afgelopen vier jaar zitting in de synode en een jaarlang ook van de kleine synode. ‘In het begin voelde ik me enigszins verloren in de massa. Ik vind daarom ook dat hervormd-gereformeerde broeders die al langer synodelid zijn, meer moeten omzien naar de nieuwkomers van dezelfde ‘bloedgroep’.
Door mijn financiële achtergrond hebben vooral financiële vraagstukken mijn bijzondere aandacht gehad. De fusie van de drie kerken met verschillende modaliteiten heeft het er bestuurlijk gezien niet gemakkelijker op gemaakt. Wat kunnen we in de praktijk met de vele, overigens knap geschreven, rapporten? Is de synode niet te idealistisch bezig? Zo staat in de nota Leren leven van de verwondering dat we dankbaar zijn voor de totstandkoming van de Protestantse Kerk en dat dit in veel plaatsen tot nieuw elan heeft geleid. Dat laatste is mogelijk, maar tegelijkertijd plaats ik een uitroepteken, want in veel gemeenten wordt de pijn nog dagelijks gevoeld, omdat velen door de fusie zich gedwongen voelden voor een andere weg te kiezen.
Op mijn vraag tijdens een vergadering om de kleine gemeenten te ontzien in hun financiële bijdrage, werd meegedeeld dat de kleine gemeenten meer moeten samenwerken, zodat de lasten kunnen worden verdeeld. Op zichzelf is dat een logische redenering, maar wat voor gemeenten in het noorden geldt, valt niet zomaar te projecteren op gemeenten in het midden van het land. Ontbreekt er dan niet iets van inlevingsvermogen?
Er zijn de afgelopen jaren veel vraagstukken besproken, en ook goede beslissingen genomen. Daarnaast zijn er ook fouten gemaakt. Ik denk aan de ledenadministratie, het project Numeri. Dit project is uiteindelijk geheel afgeblazen, waardoor een fors bedrag ten laste van de reserve moest worden afgeboekt. Een zeer ingrijpend besluit.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen