Onweerstaanbare genade

Een enthousiast legertje toetreders vult de nu de open plekken van gemeenteleden die wegvielen of met stille trom vertrokken. In de Randstad verslaat de secularisatie zijn duizenden, maar er is ook zoiets als een verrassend offensief van de Geest. De komst van toetreders is bemoedigend, maar legt ook nieuwe vragen neer bij de gemeente. Vier verhalen over Gods onweerstaanbare genade.

Henk, veel water nodig
‘Ook nog bedankt voor de grote hoeveelheid doopwater die u over mij heeft uitgestort. Dat had ik zeker wel nodig’, mailde Henk me na zijn doop. ‘Alleen, ik doe er nog lang over om het geestelijke water in mij op te nemen. Of de aarde is te hard of de wortels zijn te kort! Aan de hoeveelheid zal echter het niet liggen.’
Henk, die uit een ‘rood nest’ kwam, werd stilgezet na een hartaanval. In het ziekenhuis begon hij voor het eerst echt te bidden. Hij beloofde God anders te gaan leven. Drie jaar ging er overheen voordat hij contact zocht via de website van de gemeente. ‘Ik zoek een gemeente met de Bijbel als uitgangspunt en niet een leer of regeltjes verzonnen door mensen.’ Zijn ‘geestelijke antenne’ was opmerkelijk. Hij dronk het onderwijs in, had aan één woord genoeg; de Geest was al voorgegaan. Na Alpha, belijdeniscatechisatie en doop, ontplooide hij zich als een actief gemeentelid.

René, de zwerver die thuiskomt
René raakte vijf jaar geleden dakloos en leefde van wat de samenleving op straat dumpte. Als zwerver vond hij het Open Huis, een ontmoetingsplek voor de wijkbewoners. Hij kampte met monsters, demonen, die hij in gedachten ‘weg moest flitsen’. Een gezin uit de gemeente ving hem liefderijk op. Door medicijnen, zorg en gesprek veranderde hij en groeide zijn belangstelling voor het christelijk geloof. Catechisatie kreeg hij van een van de ouderlingen. Het begin van de catechismus was voor hem ‘het einde’. ‘Hoe staat het er ook al weer, dominee? Die mij uit de macht van de satan verlost heeft … Dat ís het!’
René verlangde zo naar het avondmaal dat hij niet kon wachten. ‘Is die kerkregel dat je niet aan mag vóór je belijdenis, wel goed?’ Ook hij werd gedoopt op belijdenis. Zijn lange zwervershaar ging eraf. Hij heeft nu een gezin, vrienden, een appartement en de middagdienst is voor hem favoriet.

Corrie, niet tevergeefs gewacht
Corrie, vol onzekerheid, door het verlies van haar man en de zorg om haar gezondheid, vond in het Open Huis mensen die haar serieus namen. Op catechisatie ging de Bijbel voor haar open; ze kon er niet genoeg van krijgen. Dat ze voor in de kerk zou staan om ja te zeggen en de Heilige Doop te ontvangen, was voor haar een onwaarschijnlijk geluk. ‘Hier heb ik nu mijn hele leven op gewacht.’ Ze kreeg iets stralends, het bedekte haar onzekerheid. ‘Ik snap lang niet alles, maar ik heb altijd verlangen om de Bijbel te lezen’. Voor elke maaltijd heeft ze zich een dagboekje bij de Bijbel aangeschaft. ‘Corrie, één dagboek is toch genoeg?’ Ze zegt: ‘Het is mijn eten en mijn drinken’. Ze slaat geen kerkdienst, avondgebed of bijbellezing over.

Priscilla, een soort verliefdheid
Priscilla, de dochter van Henk, gaat binnenkort trouwen. Ze is evenals haar aanstaande man op paaszondag gedoopt. Haar eertijds was ‘stappen, lang leve de lol’. Als hostess in Italië kreeg ze een relatie met een Engelse jongen, die veel dronk, kocht een huis en trok er met die vriend in. De knik in haar vaders leven maakte haar wakker. Ze vroeg hem om een Bijbel en kwam in conflict met zichzelf en met haar vriend. ‘Ik begon van de Heere God te houden, voelde een soort verliefdheid, maar wat ik deed, was niet goed voor mezelf en in strijd met het geloof.’ Ze verbrak de relatie en vond later een vriend die ook de weg van het geloof wilde gaan. Na Alphacursus, Andreascursus en belijdeniscatechisatie zag ze intens naar de doop uit. Er nu echt bij te horen. Het had al lang genoeg geduurd.

Bemoeienis
Een greep uit de voorraad bemoedigende verhalen. De kamerling vroeg: 'Wat verhindert mij gedoopt te worden?’ (Hand. 8:36). Enkele aanmoedigende observaties over de weg naar Christus.
Vaak is er al vroeg sprake van Gods bemoeienis. Corrie werd als kleuter meegenomen naar een zondagsschool. Heeft daar een juf gebeden voor het buitenkerkelijk meisje dat meekwam? Priscilla werd aangesproken door iemand die het interview met haar in het Reformatorisch Dagblad had gelezen (26 februari 2009). ‘Rond jouw geboorte, 24 jaar geleden, heb ik je opa ontmoet. Ik weet nog dat ik een tijdje heb gebeden voor dat onkerkelijke gezin. Ik kan het haast niet geloven dat ik je nu in de kerk zie.’ Schijnbaar minieme schakels worden gebruikt in de ketting die de Heere smeedt in iemands leven.

Nieuwkomers hebben christenen nodig bij wie ze merken: ‘We zijn welkom, we mogen er zijn’. We mogen ons gelukkig prijzen met een actief Alpha-team en een betrokken kring rondom het Open Huis, maar sommige gemeenteleden zitten niet op toetreders te wachten. Ze vinden hun principes niet terug bij hen. ‘Als je echt zou geloven, zou je dat sterrenbeeld niet meer dragen, als je echt bekeerd bent, woon je niet samen.’ De stijl van het Koninkrijk wordt echter niet op één dag geleerd. Toetreders gaan het echt wel oppakken, maar niet als we hen met regels om de oren slaan.

Minder problemen
Als coach en docent, door zijn gebed en aandacht, beschikt de predikant misschien wel over de voornaamste sleutel van de toegangspoort tot belijdenis en doop. Toetreders tonen een ongecompliceerde honger naar de Bijbel. Ze luisteren intens naar de preken, maar ze prikken door geleerde lesjes en onechte woorden heen. Zij hebben minder problemen met traditie, het zingen van psalmen en een stevige preek dan wij denken. Maar de manier waarop dingen gezegd worden, staat hen vaak tegen. Catechese, maanden met zo’n groep optrekken, geneest een predikant van de massieve en vanzelfsprekende taal die hij soms bezigt. Toetreders merken het als er in de eredienst ontzag is voor God, als de vorm doorleefd en de inhoud doordacht is. Het is mogelijk om de (reformatorische) wortels van onze liturgie te behouden én te zoeken naar nieuwe vormen. Onder leiding van een van onze diakenen, een musicoloog, wordt er grondig nagedacht. Een paar opwekkingsliederen erbij snijdt geen hout. Verschillende jaren zoeken we in diensten gericht op buitenkerkelijke mensen een eerbiedige stijl, ontdekkende prediking en een meer eigentijdse vorm bijeen te brengen. Jongeren met muzikaal talent werken mee. Het is een voorrecht om een collega te hebben met wie je hierin één van geest kan zijn, en een kerkenraad die veel support geeft, meedenkt, bereid is om toetreders een plek te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen