Roeping voor Israël

Als kind genoot de nu 38-jarige Martine van Wijk enorm van zendingsverhalen. ‘Diep in mezelf was er het verlangen iets in deze richting te gaan doen, wat concreter werd toen ik negentien jaar was. Ik deed belijdenis, maakte bewust de keuze voor de verpleging, om daarna in zending of diaconaat te werken.
Na de Golfoorlog van 1991 ontmoette ik een jongen uit mijn geboortedorp Aalburg, die me wees op de mogelijkheid als vrijwilliger naar het kindertehuis Jemima in Bethlehem te gaan. Zo kwam ik onder de Palestijnen te leven, leerde ik op de Westbank Palestijnse christenen kennen en kreeg ik zicht op de problematiek van Israël. Na de opleiding tot A-verpleegkundige en een oriëntatie bij verschillende zendingsorganisaties kwam ik toch weer bij Israël: ligt in dit land niet mijn roeping? ’ Vanuit de hervormde gemeente van Aalburg werd Martine in 1999 door de GZB in buitengewoon dienstverband uitgezonden om in Nazareth te gaan werken. Omdat de GZB nog geen beleid over Israël kende, zorgde een andere organisatie voor de inhoudelijke en pastorale begeleiding en regelde de GZB het contact met de gemeente. Na haar Arabische taalstudie van vijftien maanden in Jordanië bleek een Israëlische wet het buitenlandse werknemers echter te verbieden in het ziekenhuis van Nazareth te werken, tenzij een medisch examen in het Ivriet afgelegd wordt. ‘Mijn weg is toen naar Nablus geleid, naar het christelijke St-Lukasziekenhuis.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen