‘Jij, Juda’

Jakob leunt, terwijl hij tot zijn jongens spreekt, op zijn staf. Rembrandt heeft er een mooi schilderij van gemaakt. Die staf heeft de aartsvader altijd bij zich gehad. De staf weet het hele verhaal; hij is het beeld van de levensweg die Jakob afgelegd heeft.
De zonen komen een voor een bij hem staan. Van elk van hen geeft Jakob een karakteristiek. In elk woord lijken de zegen en een zeker oordeel samen te gaan. Het is bij Juda dat de zegen de boventoon voert. ‘Juda! Gij zijt het!’ Juda is degene die er uitspringt. Hij ontvangt de zegen van de stamvader van de Heere Jezus te zijn.

Misdragen
Bij de vierde zoon glinsteren Jakobs ogen. Hij zegt: ‘Jij bent het, Juda!’ In het Hebreeuws staat het er nog puntiger. Jakob roept: ‘Jij, Juda!’
Is dat omdat Juda zo gunstig bij de rest afstak? Nee, helemaal niet. Want op Juda’s leven lag ook een schandvlek. Onverbloemd wordt ons gezegd dat ook hij zich seksueel had misdragen. Zie Genesis 38. Juda was niet beter dan Ruben of Levi. Menselijk gesproken valt niet te verklaren dat juist Juda naar het vlees de vader van de Heere Jezus zal zijn.
Maar hoewel Juda weinig mee heeft en veel tegen, kiest de Heere hem uit. Dat doet God vaak zo. Nee, dat is geen willekeur, maar daar laat God in zien dat Hij altijd uitkiest wat geen roem in zichzelf heeft.
Dat betekent niet dat er in Juda niets goeds is geweest. Juda zien we smekend voor de onderkoning in Egypte liggen. Benjamin moet de gevangenis in. Juda drukt zich tegen de grond en wringt zijn handen. Hij smeekt: ‘Laat u Benjamin alstublieft naar huis gaan; ik zal blijven!’ Dat was ook een kant van Juda. Hij is vooral door die trek een voorafschaduwing van Christus geweest, Die Zich voor veroordeelde mensen borg heeft gesteld.

Echo
Toen Lea hem kreeg, loofde zij God. Haar verdriet, omdat ze zich de mindere voelde, had haar bij het namen geven aan de oudsten parten gespeeld. Er zit in die namen iets van ‘Ik neem revanche’. Dat valt nu weg. Ze houdt God over. ‘Ditmaal zal ik de Heere loven!’ En ze noemt hem Juda.
Jakobs zegen voor Juda is de echo ervan, het rijmt op: ‘Juda! gij zijt het, u zullen uw broeders loven.’ Dat is gebeurd toen David koning werd en Jeruzalem de hoofdstad. Het is gebeurd toen Jezus werd geboren in Bethlehems stal.
Nu moeten we nog eens goed aan Jakob denken. Heel zijn leven wilde hij de dingen voor zijn. Hij wilde zelf de baas zijn. Al verkoos God Lea, zij was Jakobs keus niet. Jakob had Rachel veel meer lief dan Lea. Haar kinderen waren hem het kostbaarst. Hij heeft een heel leven nodig gehad om het met God eens te worden. Hoeveel tijd hebben wij er trouwens al voor nodig gehad?
Maar op zijn sterfbed geeft hij de zoon van de mindere toch de eer. Helemaal in de lijn daarvan is zijn laatste woord straks: ‘Lea’. Hij wenst bij haar begraven te worden. Dat is bijbeltaal voor dat Jakob capituleert.
Wie gezegend willen worden, moeten de stad overgeven. Met zichzelf moeten zij overboord. Die weg valt niet mee. Maar die weg is toch goed.

In de wieg
We weten toch wat de naam van Juda’s Zoon is? ‘Zaligmaker’ heet Hij, Zaligmaker van de zonden. Van hoeveel zonden en van welke? Het staat er niet bij. Laten we daar nu maar met ons bange hart aan hangen. Want hij is de geboren Zaligmaker. Letterlijk de Zaligmaker Die ervoor in de wieg gelegd is. Hij is ook berekend op uw en mijn schuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen