Nafthali kan praten

Dit is de aantrekkelijkste zoon. ‘Nafthali is een losgelaten hinde; hij geeft schone woorden.’ Een hinde is een vrouwelijk hert. Aan zo’n lichtvoetig dier doet deze jongen denken. Een typisch vrouwelijke man heeft iets onechts, maar een enkele haast vrouwelijke trek op een mannengezicht heeft iets charmants. Nafhali heeft iets gracieus. Hij kan prettig praten.
Kunstzinnig is hij. Hij kan de dingen zo goed duiden. Hij neemt de mensen daarmee voor zich in. Hij is een blij kind. Er is ook iets ongrijpbaars aan hem. Hij kan goed praten, maar verbergt hij er ook niet iets mee? Hij is er een van Rachels slavin. Maar het moest er heel zijn leven voor doorgaan dat hij er een van Rachel zelf was. Hij moest wel praten om zich waar te maken. Het is een gave als je een spreektalent hebt. Maar die gave keert zich soms tegen ons. Dan glanst het, maar het heeft geen inhoud. Wij leven in een babbelcultuur. Wij moeten ons echter schamen als we praten en praten – en ook over God praten, maar met een onbekeerd hart. Daarom is het nogal dubbel dat Jakob van deze zoon zoiets zegt als: ‘Hij kan goed praten.’

Zachtmoedig
Debora zingt in haar lied over Barak, die uit Nafthali kwam: ‘Hij heeft zijn ziel versmaad tot de dood’. Bij hem spoorde wat hij zei met de geest van zijn hart. We denken aan de Heere Jezus bij wie alles wat Hij zei echt is geweest. En die ook Zijn leven voor de waarheid heeft over gehad.
Jezus heeft gewoond in Nafthali, in het land waar de zondaren wonen en de leugen regeert. Het land Nafthali – het volk, dat in duisternis zat, heeft een groot licht gezien! Daarom is er raad voor wie Hem om raad vraagt. Jezus was een vriendelijk Man. Bits stootte Hij er nooit een van Zich af. Tegen een blinde sprak Hij: ‘Wat wilt gij dat Ik u doen zal?’ Petrus wees Hij zachtmoedig terecht. ‘Simon, hebt gij Mij lief?’ Hij liet niet over zich lopen, maar Hij heeft er nooit een weggestuurd die, zo schuldig als hij was, tot Hem kwam. Zijn woord is het schoonst als Hij voor Zijn rechter de eed dat Hij de Zoon van God is, bekoopt met Zijn dood. En ook als Hij zo genadig spreekt: ‘Kind, uw zonden zijn u vergeven!’

Meer zeer
Wat een zegen als je je gaven tot eer van God en tot troost voor de mensen gebruikt. Dan leef je bij Christus’ woord. Dan heb je zelf ook wat te zeggen. Wij behoeven niet een typische spreker te zijn, om toch schone woorden te kunnen geven. Zeggen wij van onze medemensen wel eens wat goeds? Of verachten wij hen?
Waar Christus met ons vriendelijk handelt, gaan wij ook teer om met elkaar. Dat is omdat je je medemens graag gelukkig wilt zien. En als je iemand wel eens moet vermanen, doet het jou meer zeer dan hem. Er zijn mensen die steeds hun stem maar laten horen. De werkelijke sprekers zijn de mensen van maar weinig woorden. Áls ze wat zeggen, valt het op dat ieder luistert. Dan is er in hun woorden welleven en ernst.
Nee, wij komen er niet met alleen onze natuurlijke gaven, al zijn wij nog zo begaafd. Onder het kruis moet het door. Het moet geheiligd worden.
Nafthali had iets vrolijks en kunstzinnigs. De zon leek wel helderder te gaan schijnen als hij het woord nam. Ze zijn kostbaar in de kerk, die de gave hebben van innemend en vrolijk te zijn en die zo hun Heere dienen! Ze pronken nergens mee, maar ze werpen hun kronen voor de voet van Gods troon.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen