Kruisjes in rouwbericht

Het gaat niet meer zoals vroeger. Toen werden de rouwberichten mondeling verspreid. Ouderen weten daarover nog bijzondere details. De zogeheten aanspreker ging in zijn speciale kleding rond om namens de familie een overlijden mee te delen.
In de vissersplaatsen werd het bericht vaak verspreid door een vrouw, omdat de mannen overdag buitengaats waren. Aan de laatste, Jante Baarsen, die op Urk deze taak tot 1966 vervulde en in 1991 ereburger werd, is een lang gedicht gewijd. Zij moest tweemaal door Urk gaan, eerst om het bericht mee te delen en later om aan de genodigden de details van de begrafenis te melden. Blijkbaar was haar taak daarmee niet ten einde, want ‘zij wist met welgerijpt ervaren kostelijk hoe het allemaal moet’.

Geen standaardmensen
Toch denk ik dat ook voor haar de gewoonte, die vanuit Amerika is gekomen, om ook overledenen in de rij van rouwdragende familieleden te noemen, nieuw moet zijn geweest. Steeds vaker worden hun namen vermeld met een kruisje of tussen haakjes ‘in liefdevolle herinnering’ erachter, soms in een aparte rubriek ‘in herinnering’, na de nog in leven zijnde familieleden. Wat te denken van deze nieuwe gewoonte? Een eerste gedachte is: het wordt er niet gemakkelijker op. Wie vroeger een rouwbericht opstelde, zocht eerst naar de trouw bewaarde kaart van ouders of andere familie en vrienden. Boden deze niet voldoende houvast, dan was er altijd nog de begrafenisondernemer aan wie je het overliet. Tegenwoordig heeft deze een heel pakket aan mogelijkheden bij zich en wordt er veel meer van ons verwacht om zelf over na te denken. En, er zijn nadelen die ook een voordeel zijn!
Een rouwbericht mag eigenlijk nooit een standaardbericht zijn, want er bestaan ook geen standaardmensen. God heeft ieder mens als een uniek individu geschapen, met heel persoonlijke gaven en met een heel eigen plaats in dit leven. Als er aan dit mensenleven een aards einde komt, dan mag dat persoonlijke ook blijken uit de kleur, de tekst en de symbolen op de rouwkaart.
Een rouwkaart is een bericht dat door de naaste familie wordt verstuurd en tevens een uitnodiging bevat om aanwezig te zijn bij de begrafenis of op andere wijze deelneming te betuigen. Soms worden bij die ondertekening ook de namen genoemd van huisdieren, maar ondanks Spreuken 12:10 vind ik dat persoonlijk niet passend. Moeilijker is of overledenen wél genoemd kunnen worden en tot hoe ver? Waar trek je de grens?

‘Memorial day’
We hebben de gewoonte om op het rouwbericht de namen te noemen van (klein)kinderen en andere naaste familie, soms overzichtelijk gerubriceerd met zoon van …., vader van …, grootvader van … Wij beperken ons dus tot het nageslacht en noemden niet, zoals de Joden, ook het voorgeslacht. In onze rij passen dus letterlijk genomen niet de namen van mensen die overleden zijn, want zij dragen geen kennis van dit overlijden en kunnen er dus ook geen mededeling van doen. Maar steeds meer wordt een rouwbericht nu ook een ‘herinneringsadvertentie’ door de namen te noemen van hen die eerder aan de familiekring zijn ontvallen. Is daar iets op tegen? Ik zou denken van niet. De vraag is alleen waar je moet stoppen. Bij de (klein)kinderen of bij de ouders? Bij de eerder overleden of gescheiden partner? De grens te bepalen die voor God en mensen verantwoord is, zal moeilijk zijn.

Herinneringsadvertentie
Toch zal het met deze nieuwe gewoonte wel gaan als met die andere herinneringsadvertentie, die we ook steeds vaker tegenkomen. Na een jaar of zelfs meerdere jaren zien we op een memorial day kleine advertenties met namen en data van overledenen, om aan te geven dat zij in de achteruitkijkspiegel van het leven nog steeds gezien worden. Onlangs trof mij bij een eerste lustrum na een overlijden het zinnetje: ‘het missen wordt langer, het weerzien korter’. Zo kan een herinneringsadvertentie ook een getuigenis worden van de hoop die in ons leeft en (nog beter) een gelegenheid tot hernieuwde ontmoeting worden met elkaar. Als de Bijbel ons oproept om overledenen te gedenken (Hebr.13:7) en daarbij ook hun wandel en hun geloof te betrekken, dan is dat niet zomaar. Een memorial zoals bedoeld in Spreuken 10:7 kan zelfs tot zegen zijn.

Eén ding
Daarom bij alle veranderingen in de tekst van een rouwbericht is er één ding dat blijft en dat bij alle littekens uitzicht geeft:
De tijd valt lang voor hen die waken
maar God zal zeker wakker maken
Die Hij gescheiden tot Zich riep.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen