Jij bepaalt wat goed is

Onlangs stelde Kamerlid Sterk (CDA) vragen aan de ministers voor Jeugd en Gezin en van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap over de koppeling van leeftijd aan internetgames. Reden was voor haar dat gewelddadige internetspelletjes zeer schadelijk voor jonge kinderen zijn. De gevaren van games blijken nu ook doorgedrongen in de Tweede Kamer. Maar waar hebben we het precies over? (Internet)spelletjes zijn grofweg in die soorten onder te verdelen:
(1) Games waarin je een eigen wereld opbouwt. Bekendste voorbeeld: The Sims. Als een soort regisseur zorg je dat jouw personen in het spel een huis bouwen, ontspanning hebben, werken en relaties aangaan.
(2) Ben je bij nummer één nog ‘slechts’ de regisseur, er zijn ook games die veel verder gaan. Het is de door jou ontworpen online-identiteit die aan het ‘spel’ deelneemt. Online leef je in een virtuele wereld. De meest bekende voorbeelden zijn Second Life en Habbo Hotel.
Speel je The Sims nog alleen, in dit soort spellen kun je online ook tegen of juist met elkaar spelen.
(3) Games die juist ‘afbrekend’ zijn. Met alle mogelijke wapens ga je de vijand te lijf. Voorbeelden Killzone en World of Warcraft).

Anoniem
Wanneer je aan een online game begint, kun je je heerlijk anoniem voelen. Niemand weet wie er verborgen zit achter jouw figuur. Als speler heb je steeds meer mogelijkheden om jouw personage in internetspelletjes helemaal op maat te maken (je ‘avatar’). Naast een karakter (lief, bot, sarcastisch) kun je jouw persoon eruit laten zien zoals je wilt. Vorm en stand van mond en ogen, de lichaamsbouw – alles is zelf te bepalen.
In deze fantasiewereld bepaal jij wat goed en slecht is. Jij bent slimmer dan je tegenstanders, jij bent rijker en machtiger, jij doet wat je in je real life niet durft (je doodt, je pleegt overspel, etc.).

Onvoldoende kennis
Voor het platform MediaWijzer waren de (online) games aanleiding tot een brochure: Ouders en kinderen met elkaar in gesprek. Terecht wordt ervan uitgegaan dat veel opvoeders onvoldoende kennis hebben van de huidige games.
Daarom wordt in hoofdstuk 1 een uitgebreid overzicht gegeven van alle soorten games.
Hoofdstuk 2 legt verbanden tussen de virtuele wereld en onze maatschappij. Zo wordt opgemerkt dat het zoeken naar een eigen identiteit in een game samenhangt met de individualisering. Ook de jachtige maatschappij is in de spellen terug te vinden.
In hoofdstuk 3 worden de games getoetst aan de Bijbel. Dit hoofdstuk zet in met de Heidelbergse Catechismus: een moorddadige gedachte is evenzeer een overtreding van het gebod als de moord zelf. Met behulp van veel teksten, vooral uit de brieven van Paulus, wordt op de gevaren van de games gewezen.

Argumenten
Het is goed dat opvoeders door deze brochure een handreiking krijgen om met hun kinderen in gesprek te gaan, want op (online) gamegebied leeft enorm veel onwetendheid. Vooral het hoofdstuk waarin ouders worden opgeroepen hun kinderen te begeleiden en hen te leren de virtuele wereld kritisch te beoordelen is sterk. Verbieden alleen is inderdaad geen oplossing. Terecht nemen veel tieners hier geen genoegen mee; ze willen argumenten. In de brochure wordt daarom geadviseerd met de kinderen in gesprek te gaan en hen zoveel mogelijk de verkeerde kanten van de games zelf te laten benoemen.
Dit vraagt tijd en energie van opvoeders, want vaak hebben de kinderen meer kennis van de computer. Het is ook enorm belangrijk dat deze opvoeding op jonge leeftijd begint.

Vrije tijd
Het gedeelte waarin de games worden getoetst aan de Bijbel is niet altijd overtuigend. Met Paulus wordt gewezen op het feit dat alles in ons leven gericht moet zijn op de eer van God. ‘De tijd die mensen krijgen voor werk en rust is Gods tijd. Die tijd besteden aan oppervlakkig en zondig vermaak maakt die tijd tot vermorste tijd.’ Wanneer we dit vinden moet iedereen de eigen vrijetijdsbesteding kritisch tegen het licht houden. Veel vrije tijd wordt oppervlakkig ingevuld, maar is ze daarmee gelijk vermorste tijd?
Ook de opmerking dat ‘wie vlucht in een schijnwereld minder zal beseffen dat ons leven als een voorbereiding op de eeuwigheid gezien moet worden’ roept vragen op. Zeker als The Sims hierbij als voorbeeld wordt genoemd.
Bewustwording, ook met betrekking tot de games die we spelen, is belangrijk. We hoeven dan niet in een kramp te schieten en alles te verbieden. Wel dienen we ons bewust te zijn van de macht van de duivel, ook via de virtuele wereld. Als opvoeders en kinderen moeten we hierover blijvend in gesprek. En in gebed: ‘Leid ons niet in verzoeking.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen