Issaschar is niet dom

‘God heeft mij mijn loon gegeven.’ Dat is de betekenis van de naam Issaschar. Lea noemde hem zo, maar dat zei ze veel te berekend. Veel te menselijk ook. Als God je veel geeft moet je maar nooit zeggen dat het je loon is. Het is alleen maar Zijn genade.
Zo berekenend als Lea hem zijn naam gaf, zo heeft dit kind ook geleefd. Op zijn sterfbed kenschetst Jakob deze jongen als een sterke ezel: ‘Issaschar is een sterk gebeende ezel, neerliggende tussen twee pakken. Toen hij de rust zag, dat zij goed was, en het land, dat het lustig was, zo boog hij zijn schouder om te dragen en was dienende onder cijns.’
Bij een ezel denken we meestal aan domheid, maar dat moeten we hier juist niet doen. De ezel was in het oude Oosten het meest gebruikte rijdier. Een onmisbaar en een gemakzuchtig dier. Zo zijn Issascharmensen niet dom. Ze zijn gesteld op hun rust, ze branden niet graag hun vingers. Ze zijn lieve mensen, maar kom niet aan hen!

Op zichzelf gericht
De stam Issaschar woonde in een vruchtbaar gebied. Als er vijanden kwamen, kochten ze de strijd meestal af. Het waren intelligente mensen, maar je wist nooit goed wat je aan ze had.
We komen Issaschar nu nog wel tegen. Hij is vriendelijk; wil ook graag vriendelijk gevonden worden. Maar zijn vriendelijkheid is op zichzelf gericht. Als wij op hem lijken, laten we als het erom gaat spannen onze medemens, die wel op ons hoopte, alleen. Een boerenvrouw zei: ‘Ik heb een broer en ik houd zielsveel van die jongen, maar hij is toch zo slim.’ Ze bedoelde: ‘Zo slim, dat het bijna slecht is.’
Issaschar is wel principieel, maar niet als het wat kost. Hij doet zijn kinderen geen zeer, want dat doet hemzelf zeer. Hij hemelt ze op.

Uitgeslapen
Het is erg als wij rustzoekers, maar geen zoekers van God zijn. Ik zie nu Jezus Christus, die geen kind van de berekening was, maar van Gods grote liefde. Hij vroeg nooit wat het voordeligste was. Hij heeft het zwaarste gedragen zonder enig verweer. Hij vroeg niets voor Zichzelf; maar boog onder het kruis. En Hij rustte niet, voordat Hij het had uitgeroepen: ‘Het is volbracht.’ Waarom? Om Issaschar en allen die niet kunnen zalig worden omdat zij het niet verdienen, rijk te maken met het loon van de genade.
Gaat dat zomaar? Nee, dan gaat er een streep door onze berekeningen, opdat wij alleen Hem overhouden. Wij kunnen met onze heidense kant de hemel niet in. We kunnen ook met onze godsdienstige kant de hemel niet in. Wij komen er met de bede, als we zo halfslachtig zijn: ‘Is er enig middel om de straf te ontgaan?’ Dan komen wij aan de grond. De uitgeslapen schipperaar wordt eerlijk gemaakt. Dat is zijn moeilijkste, maar ook zijn heerlijkste dag.

Poort
Als Christus in ons leven is gekomen, leven we niet meer voor het loon of voor ons gemak. We vragen in alles aan de Heere God: ‘Is het goed?’ Dan houden we waar mogelijk wel vrede met alle mensen, maar dat is niet de rust van het compromis met de zonde. Dat is de vrede van de liefde.
En we dienen ijverig de Meester. Dat is omdat ik Christus liefheb. Hem, die zegt: ‘Ik zal maken dat u Mij liefhebben zult.’
Dan doe ik het dus eigenlijk niet, maar Hij doet het. Hoe zou het dan zwaar kunnen zijn?! Het is het genadeloon waarmee dat wordt beloond. Het loon dat Christus voor ons heeft verdiend. Haast aan het einde van de Bijbel lees ik dat een van de poorten van de hoge, gouden stad Issaschar heet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen