De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

Mr. P. Schreuder blikt in De Fontein, kerkblad van de hervormde buitengewone wijkgemeente in Nijkerk, terug op de nationale Calvijnherdenking in Dordrecht op 30 mei. Na een waarderend begin heeft hij een kritisch slot:

Selderhuis begon met de vraag: 'Van welke kerk zou Calvijn vandaag lid zijn?' Nou dat is voor hem helemaal geen vraag, maar interessanter vindt hij de vraag waaraan een bezoeker van die kerk zou kunnen herkennen dat Calvijn lid van die kerk is.
Dus stel u een kerkmuur voor met daarop een stuk graffiti, kunstvol gespoten en met grote letters "Calvin was here!" Dat staat op de verpakking doch zit het er ook in? Om dat te kunnen herkennen gaat hij in op zeven kenmerken van de kerk van Calvijn.
Een van die kenmerken vindt hij – voorzitter van het herdenkingscomité – dat het een zingende kerk is. De volgende morgen, Pinksteren, wordt vanaf 11.00 uur de officiële internationale herdenkingsdienst vanuit de St. Pierre, de kerk waar Calvijn elke dag preekte in Genève, live via Nederland 2 uitgezonden. Direct bij het begin van de dienst klinkt de lofzang van Psalm 47 in zijn geheel. De kerk van alle plaatsen zingt en juicht. Prachtig. En dan wordt met mensen van allerlei kleur en nationaliteit en in verschillende talen de apostolische geloofsbelijdenis met elkaar beleden. De hele gemeente gaat staan en ieder spreekt het uit. Dat is christelijke lofprijzing en gemeenschap. Wat een geweldig moment. Ineens weet en voel ik wat ik de vorige avond in Dordrecht gemist heb: het zingen van de gemeente, de lofprijzing. Het was in Dordrecht te rationeel en te ‘zuinig’.(…) Selderhuis kwam in Dordrecht aan het eind van zijn verhaal nog even op zijn vraag terug en dan geeft hij antwoord: ‘Juich niet te vroeg als Calvijn voor uw kerk zou kiezen, want, zou hij kunnen zeggen: ik geloof dat ik hier maar lid word, want er moet bij u nog heel wat gereformeerd worden.’

‘De lege hand van Willem Barnard’ kopte een lezenswaardig interview met de 88-jarige dichter in het Nederlands Dagblad. Drie fragmenten.

• Gelooft u in een oordeel?
‘Het is altijd mijn overtuiging geweest dat er een oordeel zal zijn. Dat staat ook in de oudste christelijke geloofsbelijdenissen. Ik heb de verwachting dat ik erdoor kom. Ternauwernood. Dankzij die man aan die martelpaal. Het Griekse woord dat altijd met kruis vertaald wordt, betekent eigenlijk martelpaal. Zo moest het ook maar vertaald worden. Kruis is bijna een onschuldig woord geworden.’

• Denkt u erover na hoe dat zal gaan?
‘Nee. Mijn voorstellingswereld is gebonden aan ruimte en tijd. Als ik doodga, treed ik daarbuiten. Ik zal niet zeggen dat ik een bijna-dood-ervaring heb gehad, maar wel iets dergelijks, toen ik een heel riskante operatie onderging. Die ervaring is onbeschrijfelijk en dat is een heel vervelend woord voor een schrijver. Een bovenaards licht en bovenaardse muziek. Dus het is er. Maar hoe en waar, dat weet ik niet.’ Een oordeel. Gods almacht. Christus op de derde dag opgestaan. In dat aloude geloof van de kerk is Barnard altijd blijven staan. (…)
‘De maatstaf moet niet zijn wat ik zelf kan geloven. Dat past op een klein kladpapiertje. Het gaat juist om wat ik niet kan geloven, maar nochtans geloof.’

• Is het van belang te geloven dat Christus lichamelijk is opgestaan?
‘Als je mensen vraagt verslag te doen van een gebeurtenis, krijg je verschillende verhalen. Alleen het proces-verbaal zou een feitelijke weergave zijn. Dat is dan ook niet te lezen. In het verhaal van de opstanding is duidelijk dat daar iets is gebeurd wat niet is weer te geven. In de taal waarin je het gewone nieuws vertelt.
Dat is mijn bezwaar tegen veel nieuwe Bijbelvertalingen. Die willen zo naar de mensen toe dat ze terechtkomen in de taal van het dagblad. Dat is het niet, dat wordt het nooit. De ontmoeting van Jezus en Maria is het verhaal uit de Bijbel dat mij het meest ontroert. Dat heb ik nooit kunnen voorlezen zonder tranen in mijn ogen. Is dat gebeurd? Ja, natúúrlijk …’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 juli 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 juli 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's