Hoeksteen van samenleving

Kijk maar naar de blije vader en moeder op de trouwdag van hun kinderen, bekijk de video, de foto’s. Iedereen lacht. En kijk eens naar de grootouders. Kan iemand zich iets mooiers bedenken dan de trouwdag van een kleinkind?
Ook je eigen familiefoto’s, met de kinderen, al vele jaren getrouwd, omringd door kleinkinderen, van wie er ook al een paar gelukkig getrouwd zijn en jawel er zijn zelfs al achterkleinkinderen. Toen ons eerste kind geboren was, zei een tante van mijn vrouw: ‘Kleintjes kunnen je ’s nachts uit je slaap houden, maar bedenk dan maar dat grote kinderen je het leven moeilijk kunnen maken, ’s nachts en overdag ...’
Het ziet er op zo’n foto allemaal leuk uit en natuurlijk is het goud waard dat je, als je ouder en hulpbehoevend wordt, jezelf omringd weet door zorgende kinderen. Ik kom namelijk ook mensen tegen zonder gezin. Ze zijn al wat ouder, en nu alleen, zonder iets van zichzelf, soms erg ongelukkig. Ja, ze hebben hun leven geleefd. Ze hebben zogenaamd ‘van het leven genoten’ – alles mag, niets uitgezonderd. Dat was hun bijbel, hun filosofie, en nu is het te laat. Ze zijn eenzaam en hebben een eenzaam bestaan.

Voorspellen
Toch is een grote familie, een groot gezin, niet altijd de oplossing, de sleutel tot geluk. Hoe meer zielen er zijn in een familie, hoe meer kans op ziekte, ruzie, echtscheiding, financiële problemen.
En wie zegt dat elk stel dat gaat trouwen, ook kinderen kan krijgen? Het verlangen naar kinderen en de hoop een gezin te stichten kan tot grote frustraties leiden als dat toch maar niet lijkt te lukken. Op en neer naar het ziekenhuis. De omgeving gaat je aankijken en je hoort ze denken: ‘Al zoveel jaar getrouwd en nog steeds geen kinderen …?’
Niemand kan geluk voorspellen. Een alleenstaande kan heel gelukkig en tevreden zijn met zijn of haar bestaan. Hij of zij kan van onschatbare waarde zijn voor de samenleving. We kunnen hetzelfde zeggen van een gezin. Het kan zorgen voor frustratie, maar kan ook veel geluk, voldoening en tevredenheid brengen.

Onlogisch
Geloof ik dus dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is? Jazeker. Maar waarom? Voor mijzelf en miljoenen andere mensen over heel de wereld omdat het in de Bijbel staat. Het is de wil van God. En zelfs voor hen die niet de Bijbel maar een ander fundamenteel systeem als autoriteit hebben, is het gezin een geaccepteerd instituut, dat niet in twijfel getrokken wordt en geen verbetering behoeft. Is dat logisch? Nee, maar het leven zelf is ook helemaal niet logisch. Naar mijn bescheiden mening is het helemaal niet logisch om altijd maar logisch te zijn. Diegene die altijd alles maar wil beredeneren, die zegt niet in een Hoogste Macht te geloven omdat dat niet logisch is, realiseert zich niet dat zijn god ‘logica’ heet.
‘Wees vruchtbaar, word talrijk en vervul de aarde.’ We moeten gewoon maar accepteren dat dit van ons verwacht wordt. Gezinnen stichten zonder reden waarom. Uit religieuze overweging, omdat het natuurlijk is of gewoon zomaar.

Inzetten
Maar alleen het hebben van een gezin is niet genoeg. Het feit dat je een gezin hebt, betekent nog niet dat dat gezin de hoeksteen van de samenleving is. De man moet zijn verantwoording hierin op zich nemen. Zodra we met een gezin gezegend worden, hebben we een grote verantwoording. We moeten voor de wereld zorgen. Het gezin is verantwoordelijk voor het welzijn van de wereld; wij moeten ervoor zorgen dat de familie de hoeksteen van de samenleving zijn zal.
Het hebben van een gezin betekent nog niet dat deze familie de hoeksteen van de samenleving ís; we moeten haar tot hoeksteen máken. Daar moeten we aan werken; we moeten ons inzetten voor die kost-

Dit artikel is een bewerking van de lezing van opperrabbijn Jacobs tijdens het vijfde internationale World Congress of Families, van 10 tot en met 12 augustus in Amsterdam. Behalve internationale sprekers leveren ook Nederlanders een bijdrage, zoals Bart Jan Spruyt, Peter Cuyvers, Rob Hondsmerk, Henk Jochemsen, Kees van der Staaij en Roel Kuiper. Meer info: www. worldcongress.nl Zie het kortingsaanbod op de deze bladzijde.

bare familie. Het gezin als een eenheid wordt voortdurend aangevallen. Zowel door gevaren van binnenuit als van buitenaf.

Meer dan eigen ik
De ouders zijn de grondslag van het gezin. Ze houden van elkaar, de kinderen zien dat ze elkaar lief hebben en respecteren. Maar houd ik van mijn vrouw omdat ik van mijzelf houd of houd ik echt van haar?
Het tweede gebod is: dien geen afgoden. Wat betekent dit? Gaat het daar alleen over een houtsnede of een stuk klei dat we niet mogen aanbidden? Joodse filosofie leert ons dat zodra ik geloof in God, de Almachtige, en tegelijkertijd in mijzelf, ik me dan schuldig maak aan afgoderij.

De vader en moeder moeten niet alleen maar van elkaar houden, maar ook wederzijds respect voor elkaar tonen en voelen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het betekent dat ze geen van beiden afgoden mogen dienen. De afgod ‘zelf ’ niet dienen, maar meer van elkaar houden dan van hun eigen ik.
Deze eenheid zal door de kinderen gezien en gevoeld worden. Iedereen die bij hen thuis komt zal het merken en het zal de duistere wereld om hen heen tot licht zijn.

Zon en wind
Er is nog een gevaar dat probeert te voorkomen dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. Er is een parabel over de zon en de wind die met elkaar twisten over wie van hen de sterkste is. De zon wist zeker dat zij sterker was dan de wind, maar de wind was het daar niet mee eens en zei tegen de zon dat hij, de wind, veel sterker was. Terwijl ze daarover aan het ruziën waren, zagen ze een man lopen, die een jas aan had. ‘Ik zal je laten zien dat ik sterker ben’, zei de wind. ‘Ik kan hem binnen een paar minuten uit zijn jas blazen.’ En terwijl hij dat zei begon hij meteen hard tegen de man aan te blazen. Maar toen de man de koude wind voelde, deed hij precies het tegenovergestelde. Hij deed alle knopen van zijn jas dicht. Hoe harder en kouder de wind waaide, hoe dieper hij in z’n warme jas kroop.
Toen was het de beurt aan de zon. De zon begon een beetje te schijnen en zodra de man de warmte van de zon voelde, deed hij de bovenste knoop van zijn jas los. De zon ging nog iets meer schijnen en de man deed nog een knoop los. Binnen de korte tijd deed de man zijn jas uit.
Vaak zien we dat een ijskoude wind een gezin aanvalt: problemen, lijden, ziekte. En alhoewel we niemand zoiets toewensen, en als er ziekte is we zeker een dokter moeten raadplegen en steun zoeken, toch zien we dat zo’n koude wind een gezin, een familie bijeen brengt. Het brengt eenheid en saamhorigheid. Aan de andere kant kan de hitte van de zon, vele hete verleidingen van buitenaf, een groot gevaar vormen voor de eenheid, de liefde en het wederzijdse respect in dat gezin.
Een familie die lijdt onder de zon, een gezin waar zedigheid en afzondering wegvallen, kan nog wel even voor een gezin doorgaan, maar het zal geen hoeksteen voor de samenleving meer vormen. Moge God ons allen de kracht geven om gezinnen te stichten die een hoeksteen in de samenleving zijn. Een gezin dat deze donkere wereld kan verlichten. Wie zich afvraagt hoe een klein gezin, in aantallen een minderheid in deze grote wereld, toch lichtdrager kan zijn, weet dan dat een klein kaarsje een grote hoeveelheid duisternis kan verdrijven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen