GLOBAAL BEKEKEN

Een fragment over verkiezing van raadsleden in de 15e eeuw uit de driedelige Geschiedenis van Groningen (uitg. Waanders, Zwolle):

Het stadsrecht werd aangepast en in een nieuw Stadboek vastgelegd. De belangrijkste verandering betrof de manier waarop het stadsbestuur werd gekozen. De beslissing hiertoe was in 1425 genomen en twee jaar later vonden de eerste verkiezingen plaats overeenkomstig de nieuwe procedure, die tot 1795 werd gehandhaafd. De raad werd jaarlijks gekozen, waarbij telkens de helft aftrad. Raadsleden konden maximaal twee aaneensluitende termijnen zitting hebben. Leden van de zwoorne meente (vertegenwoordiging van de burgerij, red.) kozen de nieuwe raadslieden zonder enige inmenging van de aftredende burgermeesters. Hiertoe werden vijf mensen met behulp van de hoed en de bonen aangewezen. Eén van de burgermeesters vulde een hoed met een handvol witte en vijf zwarte bonen, waarna de hoed met een doek werd afgedekt. Alle vierentwintig leden van de zwoorne meente moesten een boon pakken en wie een zwarte had werd kiesman. De vijf kiesmannen mochten niemand anders raadplegen en waren zelf onverkiesbaar. De twintig raadslieden kozen uit hun midden vier burgermeesters, die evenmin langer dan twee opeenvolgende jaren konden aanblijven.

Ds. P.L. de Jong maakte de sluiting van de christelijke gereformeerde kerk in Rotterdam-West mee en schreef erover op zijn website, onder de titel:
Het woord blijft. Juist in de stad.

Op 1 juli jl. was de laatste dienst in de Coloniastraat. De kerk was goed bezet, het was een soort reüniegebeuren van velen die al veel eerder verhuisden. Een sfeer als na een begrafenis van een stokoude bekeerde tante. Echt veel emotie is er dan niet, bij een enkeling. Zo hier ook. De meesten keken alleen nog even rond en schudden handen. Veel nostalgie. Voorganger was ds. W. van Sorge, predikant van 1997-2001 in de Coloniastraat. Hem kun je niet verdenken van enige verwatering. Trouwens in heel de liturgie was nooit enig tittel of jota verzet. Ds. Van Sorge wilde vooral troosten, ook zichzelf, met de belofte dat weliswaar alles voorbij gaat, ook wij zelf, maar dat ‘het Woord des Heeren blijft tot in der eeuwigheid!’ (1 Petr 1:23-25). Het was een mild woord. We zongen mooie psalmen op hele noten. Psalm 119 en 56. Na de preek stonden de zes broeders kerkenraadsleden op om officieel van hun ambt en last te worden ontheven. Een heel ontroerend moment, evenals het moment dat de kanselbijbel werd gesloten en een van de ouderlingen op de kansel werd uitgenodigd om die aan te pakken en weg te dragen. Nog een enkele psalm (…)|
Daarmee was de gemeente opgeheven. Na ruim 80 jaar (…). Er werd natuurlijk ook voor gebeden, evenals voor hen die nog als gemeente van Christus in de stad bleven, maar niet met veel ‘opening’. Na de dienst heb ik nog even rond gekeken. In de consistoriekamer stonden de stoelen nog steeds uitnodigend rond de tafel. Vanaf de kansel keek ik even bewust de kerkruimte in. Richting de vele banken, boven en beneden. In de tijd van ds. Henk van der Ent (1958-1961) zaten er zondags ruim 900 mensen te luisteren. Ik gaf iedereen een hand en stapte op de fiets vol gedachten. Eerst door de Schoonderloosstraat, rondkijkend of er nog iets herinnerde aan het eerste kerkgebouw van deze gemeente. Maar van haar standplaats daar was niets meer te vinden. Toen door de Havenstraat langs de Oude Kerk. Gelukkig, die stond er nog in het grote geduld van God! (…) maar het Woord blijft in eeuwigheid, zo werd ons gisteravond gezegd. Waarom niet in de stad? Tim Keller zou zeggen: Juist in de stad. En daar houd ik het ook op!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen