Ontmoeting van God en mens

Het zou overdreven zijn om te beweren dat ‘berg’ een kernwoord in het Oude en Nieuwe Testament is. Dat is niet het geval. Toch is het op zijn minst opmerkelijk dat er vaak sprake is van een bepaalde berg als plaats van een bijzondere ontmoeting van God en mensen. Denk aan het offer van Abraham op Moria, aan de wetgeving op de Sinaï, aan de tempelberg Sion. God verschijnt aan mensen en kiest daarvoor meer dan eens een berg uit als plaats van handeling.
Volken in het oude oosten zagen bergen nogal eens als verblijfplaats van de goden, omdat zij zo dicht naderden tot de hemel. Babel kende ‘de berg van het Oosten’, waar de goden op nieuwjaarsdag samenkwamen om de lotgevallen van de wereld voor het komende jaar vast te stellen. Denk verder aan de Olympus, Griekenlands hoogste berg en volgens Homerus het ‘Huis van de goden’. Bergen zijn dan ook vaak plaatsen waar offers gebracht werden.

Heidens
Intussen is de gedachte dat de Heere gebonden zou zijn aan bepaalde plaatsen voluit heidens te noemen. Wanneer in de dagen van koning Benhadad het leger van Syrië wordt verslagen, hebben de adviseurs van Benhadad een heldere verklaring: de goden van Israël zijn berggoden. Vandaar (1 Kon. 20:23).
Wij glimlachen wat bij zulke kortzichtige gedachten. De God van Israël is immers de God van de ganse aarde. Op bergen en in dalen, ja overal … Maar is ons denken en doen echt zo vervuld van de gedachte aan Gods alomtegenwoordigheid?

Sinaï en Sion
Van de vele bergen die genoemd worden in het Oude Testament zijn er twee die er uitspringen: die waarop God aan Mozes Zijn wet geeft, Sinaï, en die waarop de Heere in het midden van Zijn volk wil wonen, Sion, ‘de berg van Zijn heiligheid’. Veelzeggend is dat beide worden aangeduid als ‘de berg Gods’. Is er dan een bepaald verband tussen beide?
Er is nog wat meer dan dat beide van de grootste betekenis zijn in de geschiedenis van Israël. Het zou te ver voeren om hier in te gaan op de verhouding van wet en evangelie. Wel denk ik onwillekeurig bij de aanduiding ‘de berg Gods’, zoals die gebruikt wordt voor Sinaï en Sion, aan het woord van Luther: 'de Heere doodt en maakt levend, Hij slaat neer en richt op.' Beide bergen wijzen op de God die richtend en oprichtend, veroordelend en verlossend Zijn voetstappen zet in Israël.' Buig u in verslagenheid voor Hem neer en geef Hem eer. Hoop volkomen op Zijn genade in Christus.'

Voorzien
Over het verschijnen van God aan mensen gesproken, wie zou niet denken aan de berg die door een vader met zijn zoon beklommen wordt? Izak moet geofferd worden. Maar op de berg des Heeren wordt het voorzien: een ram wordt geslacht, Izak mag leven (Gen. 22:14).
Allerlei gedachten dringen zich aan ons op als we horen van de berg des Heeren waarop het voorzien wordt. Gaat het te ver als we inderdaad denken aan Hem die Zich geheel en al overgeeft op de heuvel Golgotha? Nooit werd voorzien door God als toen. Hij voorziet in de allerdiepste nood. In deze reeks van acht artikelen komen we nog psalmdichters en profeten tegen, die bij het zien van de bergen gaan stamelen of zelfs sprakeloos staan, vervuld van de heerlijkheid en majesteit Gods. Overweldigd van de goedheid en grootheid van de HEERE gaan mensen bergen oproepen Hem te loven.
Veel zou nog genoemd kunnen worden. Ik volsta met twee laatste gegevens: mensen die in zelfhandhaving volhard hebben, gaan bidden tot bergen: 'Val op ons!' En: 'de HEERE maakt de Zijnen een overvloedige maaltijd op Zijn berg!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen