Zegen voor een peuter

Bedreven in de Franse taal is een beperkt aantal van de Hollandse vakantiegangers – maar dat feit valt als argument af als we bezien waarom we een kerkdienst bezoeken. Dan gaat het immers eerst om het komen voor Gods aangezicht, daarna om het meeleven met de ander. Vervolgens zijn we bevoorrecht als we ook zelf gezegend worden. Het is daarom van grote waarde op vakantiezondagen ’s morgens met de plaatselijke gemeente mee te leven, om later op de dag zelf een preek te lezen of via een bandje als gezin een Nederlandse dienst te beluisteren.
Drie weken waren we te gast in een Franse gemeente, zowel in de Haute-Loire als in de Provence. Opvallend was dat we alleen de eerste zondag een Nederlands gezin uit Hulshorst ontmoetten. Is kerkgang voor velen in de vakantie niet vanzelfsprekend?

Gedoopt en gezegend
Als je tijd neemt om de kleine Franse gemeenschap van protestantse christenen te zoeken, word je niet zelden verrast. Dr. W. Verboom schreef er onder de titel Een wonder in Frankrijk. Doopdienst in Manosque twee jaar geleden in ons blad over. In het geseculariseerde Frankrijk maakte hij de doop van zes jonge mensen mee, die bewust tot de gemeente waren toegetreden. Deze bijdrage zou een vervolg op die van dr. Verboom genoemd kunnen worden. Op de laatste zondag van juli werden in Le Puy en Velay geen kinderen gedoopt, maar werd Gods zegen uitgesproken over het leven van een bijna driejarig ventje, dat al ‘een heel leven’ achter de rug heeft. We waren erbij en deelden in de vreugde – ondanks het feit dat de kleine Matheo niet gedoopt kon worden.

Voorganger en voorzanger
Voorzichtig zoeken vooral oudere mensen een plaats in de kleine kerk van Le Puy en Velay, een provinciestadje dat een klein uur rijden onder St. Etienne ligt. Van echt zoeken is natuurlijk geen sprake, want de meeste banken blijven leeg. Als de aanvangstijd van 10.45 uur bereikt is, tellen we precies tien Fransen om ons heen. Zouden deze mensen veel meer dan wij bemoedigd worden door Gods belofte om aanwezig te zijn als er twee of drie mensen in Zijn naam bijeen zijn? Vorige week beluisterden we hier een uit Madagaskar afkomstige predikant, die naast deze gemeente een zustergemeente op 30 km afstand dient. De voorganger was tegelijk voorzanger en koster. Wie zakelijk denkt, zal vooral somber worden: Wat is de toekomst van deze gemeente, dit kleine groepje mensen uit een wijde omtrek afkomstig die Christus’ gemeente vormen, terwijl buiten het leven van winkeliers en toeristen doorgaat alsof er geen zondag bestaat? Maar in de kerk denken we gelukkig niet als eerste zakelijk – en daarom heeft het bestaan van de gemeente van Le Puy en Velay tot op de huidige dag iets ontroerends. Híer wordt de lófzang gaande gehouden.

Opdracht van de kerk
De lofzang gaande houden – dat is niet hetzelfde als het zingen van veel opwekkingsliederen. De lofzang gaande houden, het is een van de belangrijkste opdrachten van de kerk. Te midden van de nood van de wereld, in de gebrokenheid van het bestaan, terwijl er om je heen zo weinig te merken is van de dienst aan God, in die omstandigheden niet bij de pakken neerzitten, maar heel de wereld oproepen om God te loven. Psalm 148 bijvoorbeeld gaat ons hier in voor: ‘Koningen der aarde en alle volken, vorsten en alle rechters op aarde. Jongemannen en ook meisjes, ouderen en jongeren samen. Laten zij de Naam van de HEERE loven, want Zijn Naam is hoog verheven, Zijn majesteit welft zich over aarde en hemel.’ Als dat gebeurt door weinig mensen in een klein, moeilijk te vinden kerkje, is dat heel bijzonder. Hetgeen niets is, dát heeft God uitverkoren.

Aan God denken
Die lofzang is tevens niet zonder gevolg. Want de kleine gemeente voorkomt dat Gods Naam op aarde uitgeroeid zal worden, dat er geen gedachtenis meer is aan Zijn daden in de geschiedenis van Israël. In Nederland kunnen we ons dat nog niet direct indenken, in een verder en wat langer geseculariseerd land komt het dichterbij: de mogelijkheid dat niemand meer aan God denkt. Dat gaat verder dan dat mensen zich tegen God verzetten. Als mensen niet meer aan je denken, ben je niet meer relevant voor hen. Het is daarom een benauwende werkelijkheid, als het aantal van de rechtvaardigen tot een minimum daalt. Dan zijn er geen mensen meer om te bidden voor de vrede van de stad.
Tegen deze achtergrond is het elk jaar weer bijzonder om de gemeente gevonden te hebben en zich zondags bij haar te voegen. Zelf zijn de Fransen verblijd de ander weer te zien, zo blijkt uit de heilige kus die er gepraktiseerd wordt. Vandaag is de Afrikaanse predikant afwezig en leest de ouderling een preek, nadat de Calvijnse liturgie met haar aandacht voor schuldbelijdenis en zondevergeving gevolgd is.

Brood en vis
De 62-jarige Dominique Ladisa stapt kort voor de aanvang op ons gezin af. ‘Is er iemand die in deze bijzondere dienst de zang kan begeleiden?’ Hij vertelt dat vandaag zijn kleinzoon Gods zegen zal ontvangen. Mijn zoon neemt plaats achter de piano en neemt met Dominique de liederen door. Na de gelezen preek over de vermenigvuldiging van brood en vis en de viering van het avondmaal komt zijn zoon naar voren, op de armen een jongetje van nog geen drie jaar. De grootouders van het ventje gaan samen met twee ouderlingen in een kring staan en bidden om de zegen van God over de jonge leven van de kleine Matheo. Waarom heeft de kinderdoop niet plaats? De Fransman zegt dat zijn zoon vader geworden is, maar geen stabiele relatie heeft. ‘De moeder van Matheo woont in Bordeaux en zorgt niet voor haar kind. Ze wil niet van de doop weten en wij dopen hem daarom niet stiekem, alsof de kerk een sekte is. Gezien alles wat hij al meegemaakt heeft in zijn jonge leven en nóg zal meemaken, heeft hij echter de zegen van God bijzonder nodig. Zonder Zijn bewaring en zorg kan ons kleinkind niet groot worden.’

Levensverhaal
Tien Franse gemeenteleden, vijf familieleden van Matheo en een Nederlands gezin – Dominique heeft na de dienst tranen in de ogen over Gods leiding die ons elkaar deed ontmoeten. ‘Dat juist in deze dienst de zang van de gemeente begeleid kon worden, is een wonder, een geschenk van Boven.’ We moeten mee naar zijn huis in St. Paulien, vijftien kilometer verder. Hij wil een glas champagne drinken, samen de maaltijd gebruiken, elkaar beter leren kennen.
Dan komt zijn levensverhaal, een teken dat God Zijn kinderen overal heeft. Hij is ontroerd als hij vertelt over zijn negentienjarige dochter Veronique die aan astma overleed, over zijn zestienjarige dochter Cecile die zes jaar later bij een verkeersongeluk omkwam. ‘De duivel was in ons huis en ikzelf was op de verkeerde weg.’ Zijn huwelijk werd ontbonden en Dominique zag geen toekomst. Tot hij God leerde kennen.

Studiebijbel
‘Hij schonk mij een tweede vrouw. Het is alles zo anders geworden. Zonder God kan ik geen dag leven. Allereerst heb ik Hem lief, in de tweede plaats heb ik Hem nodig. Tot slot is mijn toekomst op Hem gericht.’ Op tafel ligt de Bible Semeur, de Franstalige studiebijbel waarin hij op elke bladzijde teksten heeft onderstreept.
Zijn christen-zijn kostte Dominique zijn baan, omdat hij als fysiotherapeut op het werk niet over zijn geloof kon zwijgen. Het ziekenhuis ontsloeg hem. Het herinnert me aan de uitspraak die de Engelse premier Gordon Brown deze maand voor de Engelse radio deed dat christenen op de werkvloer juist niet hoeven te zwijgen over hun geloof. In zijn land nam de weerstand tegen christelijke artsen en leerkrachten namelijk toe als zij het op hun werk over Christus hadden. De Britse premier sprak tegen dat christenen langs de zijlijn komen te staan. Ondertussen blijft het opvallend dat hij deze uitspraak moest doen en is het leven van Dominique het bewijs dat in sommige situaties een geloofsovertuiging tot het privé-leven beperkt moet blijven.

Jericho’s muur
Op tafel liggen kaassoufflé's en ham, naast een fles champagne als tekenen van de gastvrijheid. Ooit zong Dominique de liedjes van Elvis Presley, nu zingt hij voor ons bij de gitaar over de val van Jericho’s muur. ‘Om binnenkort aan Matheo te gaan leren.’

Zo wordt de lofzang gaande gehouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen