Heere Jezus, red mijn kinderen

In Kampen voltrok zich een ramp van ongekende diepte. In het gezin Strijker kwamen ’s nachts vier kinderen door een brand om het leven. Zij sliepen op de zolder van hun huis en zijn door de rook vanwege de brand om het leven gekomen. Voor deze buitenproportionele gebeurtenis bestaan geen woorden en gedachten. De beelden van de brand die via internet te zien waren, zullen niet meer van mijn netvlies gaan. De impact die deze gebeurtenis had, raakte de ziel van familie, buren, leerlingen en leerkrachten van de school, de bevolking van Kampen, brandweerlieden, hulpverleners en uiteindelijk van zeer velen van ons volk.

Een moeder geknield
Waarom is er geen dramatisch gehuil, vol wanhoop gehoord bij deze vreselijke ramp? Was men verdoofd onder de slagen? Ik denk het niet. Om de aard van de reacties op het gebeuren te verstaan, moeten we bij de houding van de moeder zijn, die – terwijl haar man als schipper niet thuis was – met haar kinderen in het openbaar neerknielde. Zij bracht haar vier kinderen die zij niet kon bereiken, bij de Heere. Het acht-uur journaal (v.m.) liet een buurvrouw zeggen wat de moeder had gebeden: ‘Heere Jezus, red mijn kinderen.’
Stellen we dat eens even voor. Daar ligt een moeder met haar gezin geknield en haar stem is tot God. Dat heeft een ongelooflijke indruk gemaakt op de buurtbewoners, op de omgeving, op velen in ons land. Het was een openbare geloofsbelijdenis in een crisissituatie. Hierdoor schiep God een ruimte waarin voor cynisme en een denigrerende houding onder ons geseculariseerde volk geen plaats was. Dat was heel opvallend. Geen intolerante vragen over de grootte van het gezin of iets dergelijks.
Zelfs niet over het feit dat de kinderen ondanks het gebed van de moeder toch zijn omgekomen. Het droeve nieuws werd vol respect bekendgemaakt in de journaals van de NOS, zelfs van RTL. Het dagblad Trouw schreef dat de moeder niet uit wanhoop had gebeden, maar vanuit het diepe geloof dat niets buiten Gods voorzienigheid omgaat. De predikant van de gereformeerde gemeente te Kampen zei dat de journalisten van de Telegraaf en het Algemeen Dagblad hem zeer respectvol hadden benaderd.

Geloofsklimaat
Wat mij ook opviel, was dat door leidinggevenden van kerk en school niet meteen over een oordeel van God werd gesproken. Van grote inhoud waren de woorden van de directeur van de Groen van Prinstererschool: ‘We hebben samen gebeden en de nood van de familie, maar ook onze eigen onmacht aan de Heere voorgelegd. We hebben gevraagd om kracht om dit te dragen. Er is hier rust.’ Het tekent het positieve, bijbelse geloofsklimaat waarin de dingen werden beleefd. Met grote zorgvuldigheid werd ook omgegaan met de vele schoolkinderen die bij de ramp betrokken waren.
Bijzonder was de rouwadvertentie van het gezin. Het citaat uit Jesaja 45:11: 'Vertrouw Mij uw zonen en het werk mijner handen toe' en de belijdenis dat de kinderen tot een hogere dienst werden geroepen, de rouwdienst in de Bovenkerk als Opstandingsdienst, het spreekt een taal, die dicht bij die van Job komt: 'de Heere heeft gegeven, de Heere heeft genomen, de naam des Heeren zij geloofd' (Job 1:21).
Het is uitzonderlijk dat dit getuigenis in ons geseculariseerd land anno 2009 wordt gehoord en gerespecteerd. Ontroerend is de brief die Aalt Fikse van het Leger des Heils namens de familie aan de mensen in de avondwake voorlas: ‘Ons gezin maakt het zeer goed. Wij zijn zeer getroost en ervaren de vrede van God, die alle verstand te boven gaat.’

Gemeenschap ontwaakte
Zou dit het zijn waarover ons klassiek gereformeerde doopformulier schrijft, namelijk dat God ons bij onze doop beloofd heeft dat Hij al het kwaad dat er in ons leven komt ten beste zal keren? Het kwaad wordt niet ontkend, het is er in al zijn verschrikking, ook in de ramp in Kampen. Maar God keert het ten beste. Wie daarin mee mag komen, hoeft de dingen niet te verdringen, maar geeft zich in het geloof over aan God die in Jezus Christus dwars door het vuur van al onze aanvechtingen is heengegaan.
In een crisis wordt soms iets nieuws geboren. In Kampen gebeurde dat: de gemeenschap ontwaakte. Een spontane beweging werd in het leven geroepen onder de naam: Nechama le ami: troost voor mijn volk.
Nog eenmaal naar de moeder, biddend voor en met haar kinderen. Er ging een sprake van uit in ons land. Wat let ons om naast haar neer te knielen en openlijk te belijden wie de Heere voor ons is. Heere Jezus, red mijn kinderen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen